Δίσκοι ζωής #1: Simple Minds - Street Fighting Years


Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου να αρχίσω να γράφω για δίσκους που σημάδεψαν τις μουσικές προτιμήσεις μου, από την μεριά του ερασιτέχνη μουσικόφιλου. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα συνειδητά επιλέγοντας κάτι διαφορετικό από τα μέχρι τότε ακούσματά μου ήταν το "Street Fighting Years" των Simple Minds κάπου στα μέσα του 1989. Το μόνο τραγούδι που είχα ακούσει ήταν (φυσικά) το "Belfast Child" που μεσουρανούσε στα charts και με είχε συνεπάρει (όπως και την υπόλοιπη Ευρώπη), εκείνη την υπέροχη εποχή του ελεύθερου MTV. Μεγάλη αλλαγή από ό,τι είχαν συνηθίσει τα αυτιά μου (κυρίως New Kids On The Block και Roxette - το παραδέχομαι), τόσο μεγάλη μάλιστα που δεν μπόρεσα να την αφομοιώσω. Κοινώς, ο δίσκος (κασέτα ftw) παίχτηκε μια φορά και αφού τελείωσε με το ζόρι, δεν ξαναπαίχτηκε ολόκληρη παρά μόνο το "Belfast Child". Αργότερα, πολύ αργότερα ανακάλυψα ότι δε χρειάζεται να αγοράζεις ολόκληρο δίσκο για ένα μόνο τραγούδι - υπάρχουν και τα singles...

20 χρόνια μετά, και μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις, με συνεπαίρνει ολόκληρος ο δίσκος και όχι μόνο το "Belfast Child". Στιχουργικά είναι ένας πολιτικά φορτισμένος δίσκος για μια αντίστοιχα φορτισμένη εποχή (τουλάχιστον στην Ευρώπη) και παρότι πραγματεύεται θέματα σύγχρονα της εποχής του (ταραχές στην Ιρλανδία, απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα) έχει μια διαχρονικότητα που τον κάνει να ακούγεται επίκαιρος ακόμα και σήμερα. Έχει την τύχη να διαθέτει δύο από τα δυνατότερα πολιτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, το "Mandela Day" και τη διασκευή στο "Biko" του Peter Gabriel, καθώς και τα αριστουργήματα "This Is Your Land" (με τη συμμετοχή του Lou Reed), "Kick It In" και το ομώνυμο.

Όμως το να αρχίσεις να κρίνεις κάθε τραγούδι ξεχωριστά αδικεί τον δίσκο ως σύνολο, αυτό δηλαδή που είναι το δυνατότερο σημείο του. Ξεκινά χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά (Street Fighting Years, Soul Crying Out, This Is Your Land), ανεβάζει στροφές (Kick It In), σαν να σε προετοιμάζει για το tour de force (Let It All Come Down, Mandela Day, Biko, Belfast Child), και όταν έχει στείλει τους παλμούς στα ύψη, σε επαναφέρει με ένα σχεδόν νανούρισμα (When Spirits Rise). 61 λεπτά πλούσιας, αριστοτεχνικά υφασμένης μουσικής που σε απορροφάει και απαιτεί την πλήρη προσοχή σου για να σου αποκαλύψει τα μυστικά της. Είναι μουσική που δεν μπορείς να την ακούσεις στο αυτοκίνητο, ή στο iPod κάνοντας δουλειές στο σπίτι, ούτε να τη βάλεις στο repeat και να την ακούς 10 φορές τη μέρα. Ούτε, φυσικά, μπορείς να κόψεις την ακρόαση στη μέση...

Το "Street Fighting Years" είναι δυστυχώς ένας παραγνωρισμένος δίσκος που τώρα αρχίζει να εκτιμάται. Οι κριτικοί της εποχής δεν ήταν ιδιαίτερα θετικοί - όχι ότι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά έχει ενδιαφέρον ο λόγος. Η κύρια δικαιολογία ήταν ότι θεωρούσαν την όψιμη ενασχόληση του συγκροτήματος με την πολιτική ως ψεύτικη και τον δίσκο ως πομπώδη, σε αντίθεση με τα προηγούμενα πονήματά τους που ήταν πιο προσγειωμένα και πιο σκληρά. Η δευτερεύουσα δικαιολογία (και εδώ το αφήνω στην κρίση του καθενός) ήταν ότι προσπαθούσαν να ακούγονται και να συμπεριφέρονται σαν κλώνοι των U2, αποδεικνύνοτας έτσι ότι το μονοπώλιο πολιτικού ακτιβισμού των συμπατριωτών τους καλά κρατούσε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '80. Όμως στη σημερινή εποχή της απενοχοποίησης και της επαναξιολόγησης, φαίνεται ότι ο δίσκος επανεκτιμάται προς το θετικότερο, συμβαδίζοντας πλέον με την άποψη του κοινού που ήταν θετική ήδη από την αρχή της κυκλοφορίας του.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Δίσκοι ζωής #1: Simple Minds - Street Fighting Years

  1. Κοιτα που δε θυμαμαι ποιο δισκο ειχα αγορασει πρωτο πρωτο. Μαλλον μαι συλλογη με κομματια κλασσικης μουσικης, ή μαλλον εγραφα ποπ σε κασσετες,μου τα εγραφε δηλαδη μια πονετικη κυρια που ειχε δισκοπωλειο.. ευτυχως απεβαλα τις ποπ συνηθειες! Ακου το almost gone των Grand Avenue.Κι αν δε σπασεις τα ηχεια.. (οχι καλα, φιλια.)

  2. Καλά, κασέτες έγραφα κι εγώ από πολύ μικρός. Θυμάμαι ότι ο μόνος σταθμός που έπαιζε τότε τα τραγούδια ολόκληρα ήταν ο Top FM, αλλά δεν ανακοίνωνε το playlist π.χ. ανά μισάωρο. Αναγκαζόμουν να κάθομαι με τις ώρες στο κασετόφωνο και να πατάω το rec στην αρχή κάθε τραγουδιού για να πετύχω αυτά που έψαχνα!

Από το Blogger.