Πάμε Ταμείο

Κατά πώς φαίνεται, λοιπόν, οδεύουμε ολοταχώς προς τον δανεισμό από το ΔΝΤ. Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπήρχε ως σενάριο εξαρχής χωρίς όμως να συγκεντρώνει ιδιαίτερα μεγάλες πιθανότητες, εξαιτίας της πεποίθησής ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κατάφερνε με κάποιο τρόπο να συναινέσει στον δανεισμό της Ελλάδας με όρους καλύτερους από αυτούς που κυιριαρχούν στην αγορά. Από τη στιγμή όμως που υπάρχουν ισχυρές αντιδράσεις κυρίως από τη Γερμανία και με δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν θέλει (και ούτε αντέχει) να ξαναδανειστεί με τα τρέχοντα επαχθή επιτόκια, το ΔΝΤ μοιάζει ως η μοναδική λύση.

Το ύψος του επιτοκίου ενσωματώνει και αντικατοπτρίζει το μέγεθος του κινδύνου που αντιλαμβάνεται ο δανειστής σχετικά με τη δυνατότητα του δανειζόμενου να αποπληρώσει το χρέος του. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα δείξει απτά αποτελέσματα στη μείωση του δημοσιονομικού της ελλείματος παρά μόνο αγνές προθέσεις, συνεπώς ο κίνδυνος για τον δανειστή παραμένει. Η λήψη των μέτρων είναι το ένα βήμα, αλλά το σημαντικότερο είναι η εφαρμογή τους - και σε αυτό τον τομέα το μόνο απτό αποτέλεσμα που υπάρχει είναι κάποια προσωρινά στοιχεία της εκτέλεσης του προϋπολογισμού που είναι μεν θετικά αλλά όχι ακόμα επαρκή για να δικαιολογήσουν την αντιστροφή του κλίματος στις διεθνείς αγορές.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι η Ελλάδα πληρώνει τις δεκαετίες αδυναμίας και απροθυμίας να δημιουργήσει μια επί της ουσίας και όχι μόνο στα νούμερα δυνατή οικονομία. Και αν οι προθέσεις της τωρινής κυβέρνησης φαίνονται να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, νομίζω ότι το έλλειμα εμπιστοσύνης των αγορών δεν θα αρχίσει να μειώνεται παρά μόνο όταν οι αλλαγές στη λειτουργία και την απόδοση της οικονομίας είναι όχι απλά εμφανείς αλλά εδραιωμένες και δοκιμασμένες.

Φυσικά και το αίτημα της Ελλάδας να δανείζεται με όρους λιγότερο επαχθείς από αυτό το 6% που αναγκάζεται να πληρώνει είναι λογικό: η Ελλάδα ζητά χαμηλότερα επιτόκια όχι επειδή το αξίζει αλλά επειδή αν συνεχίσει να δανείζεται με τα τρέχοντα δεν θα μπορέσει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος και θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία. Θα περίμενε κανείς ότι η Ευρώπη θα στήριζε έμπρακτα ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό το κρίσιμο σημείο, αλλά φαίνεται ότι οι ισχυροί της Ευρωζώνης θα ήθελαν να δουν τα επιτόκια να μειώνονται χωρίς να βάλουν το χέρι στην τσέπη - κάτι που μέχρι σήμερα δε φαίνεται να συμβαίνει - ενώ δεσμεύονται και από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Επειδή λοιπόν αυτό που μας καίει είναι να σώσουμε το τομάρι μας, η προσφυγή στο ΔΝΤ αποτελεί την πιο ορθή και άμεση λύση για να δανειστούμε με χαμηλότερα επιτόκια.

Όσο για το εύρος (και ιδιαίτερα τη σκληρότητα) των μέτρων που θα επιβάλλει το ΔΝΤ, ποια είναι η διαφορά από τα μέτρα έχει ήδη αρχίσει να λαμβάνει η κυβέρνηση και θα συνεχίσει να λαμβάνει μέχρι τουλάχιστον το τέλος του 2011; Απλώς αναφέρω ότι γύρω στο καλοκαίρι θα αρχίσουν οι καταργήσεις θέσεων στο Δημόσιο, ενώ είναι πολύ πιθανή η λήψη πρόσθετων μέτρων μετά την αξιολόγηση του Μαρτίου. Τουλάχιστον τώρα θα υπάρχει μία ακόμα αρχή για να ελέγξει την εφαρμογή των προτεινόμενων μέτρων που δεν θα αφορούν ούτε "οριζόντιες περικοπές" ούτε "μειώσεις επιδομάτων" αλλά την ουσία της αποδοτικότητας και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

1 Response to Πάμε Ταμείο

  1. επειδη ειμαι σε αθλια κατασταση, και φοβαμαι πως το ποστ σου, αν και εμπεριστατωμενο,το μον οπου μου κανει ειναι να βαζει περισσοτερο αλατι στη πληγη που εχει ανοιξει αυτος ο τρισκαταρατος με τα μετρα του,δε θα πω τιποτ' άλλο. Αλλωστε δικηγορος είμαι(κι οχι Κουγιας...) όχι οικονομολόγος και θα το αδικούσα. Απάντηση ανέβασα πριν λίγο.Δεν κανω διαφημιση μην παρεξηγήσεις :-)))
    Φιλιά και ελπίζω οτι θα τα ξαναπούμε, γιατι φοβαμαι τα χειροτερα...

Από το Blogger.