Μπλοκάραμε

Είναι μερικές μέρες που φτάνεις στα όρια. Σήμερα δε μπορώ να γράψω ούτε για την οικονομία, ούτε για την τρομοκρατία, ούτε για το CERN, ούτε για τίποτα. Blogger's block ας το πούμε. Τι να κάνουμε, άνθρωπος είμαι κι εγώ, κάποια στιγμή θα κολλήσει το σύστημα. Και, γαμώτο, αυτή η χώρα κι αυτή η κοινωνία σου δίνουν καθημερινά πολύ ψωμί για σκέψη και σχολιασμό.

Υπάρχουν, βέβαια, πηγές και βοηθήματα για να σε ξεκολλήσουν (κάτι σαν Viagra για το μυαλό δηλαδή) αλλά μου φαίνεται ότι απευθύνονται περισσότερο σε επαγγελματίες bloggers ή σε όσους θεωρούν ότι δεν πρέπει να δυσαρεστούν το αναγνωστικό κοινό τους με μεγάλες παύσεις. Ευχαριστώ, δε θα πάρω, όπως ακριβώς έχω μάθει να μην καταφεύγω σε φάρμακα και βοηθήματα ακόμα και για το πιο απλό πρόβλημα. Το block θα περάσει από μόνο του έστω και αργά.

Είναι επίσης ότι (ξανα)σκέφτομαι όσα είχα γράψει εδώ κι εδώ. Έγραφα ότι "τούτο το blog βρίσκεται ακόμα σε φάση start-up κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου" και ότι "ξέρω ότι είναι δύσκολο (ή αδύνατο) να αγγίξω κάποια θέματα". Βασικά δε φταίει η έλλειψη χρόνου αλλά η έλλειψη καθαρού μυαλού που θα μου επιτρέψει να αγγίξω τα θέματα που πραγματικά με απασχολούν. Μέχρι τώρα τα περισσότερα post ήταν περιγραφικά, πληροφοριακά και νομίζω όχι τόσο ενδιαφέροντα. Επειδή όμως δεν είμαι ειδησεογραφικό πρακτορείο ούτε ενημερωτική εκπομπή, κάτι λείπει για να γίνει αυτό το blog πιο προσωπικό, πιο αντιπροσωπευτικό και η επωνυμία είναι που μέχρι στιγμής με εμποδίζει να το βρω και να το εφαρμόσω.

Από την άλλη, δε θέλω να χάνω επαφή με το blog, γιατί τα ολοένα και αραιότερα posts είναι το πρώτο βήμα προς την οριστική εγκατάλειψη. Been there, seen that, done that, it hurts. Πώς όμως το διαχειρίζεσαι αυτό το αντιστάθμισμα μεταξύ συχνότητας και, ας πούμε, μεγιστοποίησης της προσωπικής ικανοποίησης; Λες, γάμα το, θα γράψω ό,τι γουστάρω όποτε γουστάρω και δε μου καίγεται καρφί τι θα πει ο καθένας ή το προσεγγίζεις πιο στρατηγικά;

Μ' αυτές τις σκέψεις πάω να κοιτάξω για καινούριο template μήπως και αισανθώ καλύτερα...

Photo @ New York Blog Academy

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

5 Responses to Μπλοκάραμε

  1. Απλά δεν την έχεις συνηθίσει ακόμα την επωνυμία. Μετά ούτε καν που τη σκέφτεσαι. Αυτό είναι η χαρά του μπλογκ στην τελική, το θάρρος της γνώμης μας ακόμα και για τα πιο προσωπικά. Κι ας διαβάζουν ακόμα και οι πιο δικοί μας άνθρωποι και οι πιο ξένοι.

  2. JoaN says:

    "Λες, γάμα το, θα γράψω ό,τι γουστάρω όποτε γουστάρω και δε μου καίγεται καρφί τι θα πει ο καθένας ή το προσεγγίζεις πιο στρατηγικά;"

    Νομίζω εξαρτάται από τον 'στόχο' σου. Τι θες να γράφεις εδώ. Και κατά πόσο σε πειράζει/ ή θες να παρεκκλίνεις αυτού.

    ... να συνεχίσω?

  3. Κατερίνα, το θάρρος της γνώμης μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες. Και, ΟΚ, να μπεις σε μπελάδες όταν υπάρχει ένα σημαντικό διακύβευμα, αλλά όχι από ένα blog...

    JoaN, συνέχισε...

  4. Αν σε εμποδίζει η επωνυμία να αποκτήσει το βλογ αυτό το χαρακτήρα που θες ξαναγίνε ανώνυμος. Εγώ δε θα πω σε κανένα ποιος είσαι. :Ρ

  5. Μπα... δε γυρίζω πίσω. Ευχαριστώ για την εχεμύθεια πάντως :-)

Από το Blogger.