Δίσκοι ζωής #3: Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister


Πρέπει να ήταν αρχές του 1997 και σε μια από τις καθιερωμένες τότε βόλτες μου στο Μοναστηράκι προς άγρα (και αγορά) νέων ήχων κατέβηκα τα στενά σκαλοπάτια του 7+7. Το μηνιαίο Ποπ + Ροκ ήταν εκείνη την εποχή η κύρια πηγή ενημέρωσης για τα μουσικά δρώμενα και ήδη στις σελίδες του γινόταν αναφορά σε ένα καινούριο ηλεκτρακουστικό indie-folk συγκρότημα με το περίεργο όνομα Belle and Sebastian. Μπαίνοντας στο μέσα δωμάτιο, που τότε είχε μια σεβαστή συλλογή από 7ιντσα, έπαιζε ένας δίσκος που όμοιό του δεν είχα ξανακούσει μέχρι τότε, αλλά αμέσως έκανα τη σύνδεση που φαντάζεστε: το λογικό θα ήταν να ρωτήσω των υπάλληλο ποιος είναι ο καλλιτέχνης, όμως τον ρώτησα ήταν αν αυτό που παίζει είναι Belle and Sebastian. Με το που μου απάντησε "ναι" τσίμπησα κατευθείαν το CD και, για καλή μου τύχη, φεύγοντας το μάτι μου έπεσε και στο 7ιντσο του "Dog On Wheels" που λες και περίμενε να πέσει στα χέρια μου! Κάπως έτσι ήρθα σε επαφή με έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους.

Έχω διαβάσει από αρκετούς ότι ο δίσκος αυτός είναι μελαγχολικός - "record for a rainy day" είναι ο πιο επιτυχημένος χαρακτηρισμός - αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω. Φαντάζει ολόκληρος σαν ένα ανοιξιάτικο road trip, από εκείνα που πραγματοποιούνται στην αρχή της εποχής και είναι τόσο διαφορετικά από τη μαυρίλα του χειμώνα που δεν προλαβαίνεις να παρατηρείς δίπλα σου τις λεπτομέρειες της αναγεννημένης φύσης. Έτσι και με τα τραγούδια - σε συνεπαίρνει τόσο πολύ το ανοιξιάτικο mood τους που χρειάζονται πολλαπλές ακροάσεις για να αναγνωρίσεις τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά στην ενορχήστρωση και, κυρίως, στους στίχους.

Ο δίσκος δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα αλλά αποτελεί σύμφωνα με τον στιχουργό και βασικό τραγουδιστή Stuart Murdoch, μια συλλογή από τραγούδια. Π.χ. τα "Seeing Other People" και "Me and The Major" αφορούν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους θέματα όπως ο πειραματισμός στη σεξουαλικότητα και οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ ηλικιών. Για μένα όμως το tour de force είναι η τριλογία "Like Dylan In The Movies" - "The Fox In The Snow" - "Get Me Away From Here, I'm Dying", 12 λεπτά απόλυτης pop μαγείας σε μελωδία και στίχο. Και εκεί που θεωρείς ότι η μελωδία αποκτά έναν πιο εσωστρεφή χαρακτήρα ("If you're Feeling Sinister", "The Boy Done Wrong Again"), έρχεται το οξύ αλλά ύπουλο χιούμορ του Murdoch συνοδευόμενο από την ένρινη και ελαφρώς φάλτσα φωνή του για να επαναφέρουν την τάξη.

Τούτο τον δίσκο τον έχω κυριολεκτικά λιώσει. Είναι ένα από τα soundtracks της φοιτητικής ζωής μου, μαζί με τους Gene, για τους οποίους επιφυλάσσω αφιέρωμα στο μέλλον. Και παρότι συνέχισα (και συνεχίζω) να τους παρακολουθώ, κανένας από τους επόμενους δίσκους τους δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με εξαίρεση ίσως το "Tigermilk" (που είχε κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα 1 χρόνο πριν το Sinister και τον απέκτησα όταν επανεκδόθηκε το 1999). Ίσως ο πιο επιτυχημένος χαρακτηρισμός για το δίσκο και για τη μπάντα γενικότερα έχει γραφτεί στην κριτική του Rolling Stone:

"Still, it's tough to find fault with a band that opts for shy resolution over self-promotion and, in so doing, reaches peaks of effortless pastoral grandeur."

Υ.Γ. Το 2005 κυκλοφόρησε μια live εκτέλεση όλου του δίσκου από συναυλία που έδωσαν στο Barbican Arts Centre στο Λονδίνο που εκτός από τη μαγεία του δίσκου επιβεβαιώνει και την μουσική δεξιότητα του συγκροτήματος, έστω και χωρίς την Isobel Campbell.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

4 Responses to Δίσκοι ζωής #3: Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister

  1. Πράγματι πολύ καλός δίσκος. Και έχω να τον ακούσω χρόνια. Τον βάζω τώρα. Άνοιξη είναι έτσι κι αλλιώς καιρός για ταξίδια!!! Ευχαριστώ που μου τον θυμισες

  2. Χαρά μου! Βάλε δυνατά!

  3. Τι μουσικοκριτικός εισ' εσύ παιδάκι μου!!!!!! Δεν τον εχω ακουσει δυστυχώς, αλλα που θα παει. Τωρα ακριβως, ακουω μια δθιασκευη των Fall out Boy στο love will tera us apart, των Joy Division... Προτιμω ανυπερθετως το original.

  4. Νομίζω ότι οποιοσδήποτε προσπαθεί να διασκευάσει τέτοια κομμάτια είναι χαμένος από χέρι. Τι διαφορετικό να προσδώσεις στην τελειότητα; Είναι σαν να βγάλεις καινούριο τραγούδι με τίτλο που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί από κάποιο κλασικό κομμάτι, π.χ. Strawberry Fields Forever ή The Wind Cries Mary. Όπως αυτό το Tainted Love που ακουγόταν πέρυσι-πρόπερσι - από τη σύγκριση και μόνο με το κλασικό Tainted Love έχει χάσει με τα χέρια κάτω. Έτσι χάνουν και οι διασκευές σε κλασικά κομμάτια που δεν γίνονται για κάποιο σκοπό (π.χ. tribute, charity).

    Όσο για τον δίσκο, ψάξτον. Είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμήσεις το χιούμορ και τον σαρκασμό των στίχων :-)

Από το Blogger.