Μεταπασχαλινές υπαρξιακές αναζητήσεις

Για να μπούμε πιο χαλαρά στη μεταπασχαλινή περίοδο (που προβλέπεται άγρια και αδυσώπητη) πάρτε μια σειρά από ατάκτως ερριμμένες αναζητήσεις και διαπιστώσεις για εκείνες τις 5-6 μέρες του χρόνου που μας φέρνουν άνω-κάτω για τον επόμενο μήνα.

1. Υπάρχει ζωή χωρίς Internet για 5 μέρες; Υπάρχει και είναι πολύ όμορφη. Από Μ. Πέμπτη μέχρι και Δευτέρα του Πάσχα την έβγαλα μόνο με 2 tweets από το κινητό. Εκτός του ότι δεν είχα όρεξη για τίποτα που απαιτούσε την παραμικρή πνευματική προσπάθεια, ευρισκόμενος σε ημιθανή κατάσταση από την Κυριακή το πρωί και έπειτα, ήθελα να τεστάρω πόσο μπορώ να αντέξω χωρίς blog και twitter (το facebook δε με νοιάζει ιδιαίτερα). Νομίζω ότι το πέρασα το τεστ, αν και οι τελευταίες ώρες ήταν δύσκολες.

2. Υπάρχει Πάσχα χωρίς σούβλα, βεγγαλικά και αυγά (κάθε είδους); Χωρίς το πρώτο και το τρίτο δεν υπάρχει. Όσο κι αν προϋποθέτει κούραση στην προεργασία, ταλαιπωρία στην ετοιμασία και δυσφορία μετά την υπερβολική κατανάλωση, Πάσχα χωρίς σούβλα είναι σαν χ χωρίς ψ (βάλτε ό,τι θέλετε, βαριέμαι να ψάχνω για παρομοιώσεις). Πάσχα μπορεί όμως να υπάρξει χωρίς το δεύτερο. Παρακολουθήσαμε τη λειτουργία της Ανάστασης στην Ιερά Μονή των Αγίων Σαράντα, 5 χιλιόμετρα έξω από τη Σπάρτη, σε μια ατμόσφαιρα άκρως κατανυκτική και εντελώς διαφορετική από την συνήθη "πάμε-να-τελειώνουμε-γιατί-η-μαγειρίτσα-περιμένει" ατμόσφαιρα. Αρκεί μόνο να πω ότι φτάσαμε στη μονή γύρω στις έντεκα και τέταρτο και ήταν ήδη γεμάτη, ενώ μέχρι τη μία που φύγαμε ελάχιστα είχε αδειάσει. Επίσης, μου το έλεγαν αλλά δεν είχα ιδία άποψη μέχρι φέτος: η λειτουργία μετά την Ανάσταση συγκινεί ακόμα και τον πλέον άπιστο. Και εννοείται χωρίς ούτε ένα βεγγαλικό.

3. Υπάρχει επιστροφή στην Αθήνα χωρίς μποτιλιάρισμα και εκνευρισμό; Δεν υπάρχει. Σπάρτη-Αθήνα 4 ώρες κι ένα τέταρτο. Αλλά φέτος πρωτοτυπήσαμε: δεν ήταν μόνο η επιστροφή που μας έβγαλε το λάδι αλλά και η αναχώρηση. Αθήνα-Σπάρτη 4 ώρες, με το μισό χρόνο να αναλώνεται στο τμήμα Αθήνα-Κόρινθος, ή μάλλον Ελευσίνα-Κόρινθος αφού η Αττική Οδός ήταν πολύ άνετη. 2 ώρες για περίπου 50 χιλιόμετρα λοιπόν, χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Εκεί δηλαδή που και οι τρεις λωρίδες πήγαιναν σημειωτόν (τέσσερις αν συμπεριλάβεις και τη ΛΕΑ που ήταν κλασικά κατειλημμένη), τσαφ, ανοίγεις στροφές, ανεβάζεις ταχύτητα και μποτιλιάρισμα τέλος. Ούτε έργα, ούτε ατύχημα, ούτε τίποτα. Μυστήρια πράγματα.

4. Υπάρχει επαρκής αστυνόμευση στους δρόμους; Εννοείται πως όχι. Η παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. ήταν, εχμ, διακριτική. Τόσο διακριτική μάλιστα που αναρωτιόσουν αν όντως υπήρχε. Περισσότερα μπλόκα και περιπολικά έχω δει σε κάτι άσχετες μέρες που έχω κάνει το ίδιο ταξίδι (π.χ. Παρασκευή απόγευμα μέσα στην καρδιά του χειμώνα) παρά αυτές τις μέρες που υποτίθεται ότι πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες εξόδους του χρόνου. Επίσης, έλεος, αυτή η ΛΕΑ έχει καταντήσει η χαρά του κάθε γκαζοφονιά.

5. Υπάρχει στοιχειώδης λογική σε τούτο τον τόπο; Ποιος την έχασε για να τη βρούμε εμείς! Η απαγόρευση της κυκλοφορίας βαρέων οχημάτων περιορίστηκε στις μεγάλες εθνικές οδούς, αλλά με μεγάλες εκπτώσεις τόσο στα τμήματα των αυτοκινητοδρόμων όσο και τους τύπους των οχημάτων για τα οποία ίσχυσε η απαγόρευση. Για το υπόλοιπο επαρχιακό δίκτυο ουδείς λόγος. Όμως είναι απείρως πιο επικίνδυνο να έχεις κολλήσει στο κομμάτι Τρίπολη-Σπάρτη πίσω από νταλίκα που αγκομαχάει με 40 χλμ./ώρα και να προσπαθείς να προσπεράσεις με την ψυχή στο στόμα από τις αλλεπάλληλες στροφές παρά να οδηγείς πλάι σε φορτηγά στην Αθηνών-Πατρών.

Επίσης, στην αναχώρηση "γλυτώσαμε" και τα διόδια της Ελευσίνας καθώς είχαν καταληφθεί από κάποiα κίνηση πολιτών με backup του ΚΚΕ. "Ελεύθερα, ελεύθερα" φώναζαν κατενθουσιασμένες κοκκινοφορούσες κυρίες μπροστά από τα κουβούκλια κάνοντάς με να αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο αποφάσισαν ότι τα 100-200 χιλιάρικα που χαρίστηκαν εκείνο το απόγευμα περισσεύουν στο κράτος. Ο Γερμανός κουνιάδος μου δε μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του με τη γραφικότητα της κατάστασης, αλλά φαίνεται ότι έχει πολλά να μάθει ακόμα από Ελλάδα. Σήμερα, μάλιστα, διάβασα αυτό και πείστηκα κι εγώ ο ίδιος ότι πολύ συχνά τα λόγια μπορούν να προξενήσουν απείρως μεγαλύτερο κακό από ότι οι πράξεις.

6. Μελαγχολείς περισσότερο μετά το Πάσχα ή μετά τα Χριστούγεννα; Το πρώτο. Το Πάσχα είναι το τελευταίο όριο μιας περιόδου γεμάτης γιορτές που ξεκινάει από τα μέσα Δεκέμβρη. Πλέον είσαι αναγκασμένος να περιμένεις μέχρι τον επόμενο Δεκέμβρη, με λίγες εμβόλιμες μικρο-γιορτές (Πρωτομαγιά, Αγίου Πνεύματος) και μία μεγάλη (Δεκαπενταύγουστο) άκυρα τοποθετημένη στη μέση των καλοκαιρινών διακοπών. Το Πάσχα συμβολίζει και την αρχή του τέλους του χειμώνα, που παραδοσιακά είναι για εμένα η πιο παραγωγική περίοδος, και την έναρξη της άφιξης του καλοκαιριού, που είναι η πιο ράθυμη. Αυτή ειδικά την περίοδο δε με συμφέρει με τίποτα να κατεβάσω ρυθμούς, άρα και η προσπάθεια να διατηρήσω τους τρέχοντες ρυθμούς θα πρέπει να είναι πιο έντονη.

Για το πώς πέρασα το Πάσχα δεν θα γράψω περισσότερα. Επιτρέψτε μου να κρατήσω τις στιγμές για εμένα.

Photo: flickr / user: Peter Blapps

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μεταπασχαλινές υπαρξιακές αναζητήσεις

  1. Επειδη διαβασα βιαστικα και το απο κατω ακριβως ποστάκι σου, ΠΡΟΣΕΞΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΜΟΥ ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙΣ,πέθανες!!! οσο για τις μεταπασχαλινες σου ανησυχίες, ενα εχω να πω: μου θυμιζει το πενυμα ενός μπλόγκερ του οποιου τα ποστακια εχω μεσα στην καρδια μου :-))))(ο νοών νοείτω! )Φιλιά και θα τα πούμε και σε άλλο "στέκι".

  2. Δεν φεύγω παιδί μου. Τώρα ζεσταίνομαι! Κι εμένα μου τον θύμισε ;-)

Από το Blogger.