Απώλειες και αντίκτυποι

Χτες βράδυ δούλευα στο σπίτι όταν στο Twitter κυκλοφόρησε η είδηση ότι πέθανε ο Μάνος Ξυδούς. Αν και ποτέ δεν ήμουν οπαδός των Πυξ Λαξ και της μουσικής σχολής που δημιούργησαν, στενοχωρήθηκα για διάφορους λόγους. Μου αρέσουν οι αφανείς ήρωες, και ο Ξυδούς ήταν τέτοιος μιας και είχε γράψει ή είχε συμμετάσχει στη σύνθεση των περισσότερων επιτυχιών του συγκροτήματος κρατώντας μια θέση στο παρασκήνιο και αφήνοντας τους προβολείς για άλλους. Είναι επίσης αλήθεια ότι φωνές (φωνάρες) σαν τον Ξυδούς δεν περισσεύουν στην ελληνική μουσική σκηνή. Πιο πολύ όμως στενοχωρήθηκα για τον τρόπο με τον οποίο έφυγε - αιφνίδιος θάνατος εν μέσω πρόβας - και για το παιδί που αφήνει πίσω.

Σήμερα διαβάζω στο Avopolis ότι οι Supergrass, ένα από τα επιζήσαντα συγκροτήματα της πάλαι ποτέ Britpop σκηνής, διαλύονται μετά από 17 χρόνια. Μια άλλου είδους απώλεια που επ' ουδενί δε συγκρίνεται σε τραγικότητα
με τη φυσική απώλεια του Ξυδούς. Οι Supergrass για αρκετούς από εμάς που γεννηθήκαμε στα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν ένα μέρος του soundtrack της εφηβικής ζωής. Επί προσωπικού η μουσική τους πορεία αντικατόπτρισε σε αλλόκοτο βαθμό τη δική μου ζωή, με αποκορύφωμα τον πιο σκοτεινό δίσκο τους "Road To Rouen" που με συνόδεψε ίσως στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής μου γύρω στο 2005 και για τον οποίο επίκειται αφιέρωμα στη σειρά αναρτήσεων "Δίσκοι Ζωής". Ειρωνεία: μόλις τις προάλλες σκεφτόμουν πόσα χρόνια μουσικής έχουν ακόμα μέσα τους αυτά τα παιδιά, καθώς ξεκίνησαν σε ηλικία 17 ετών και τώρα, στην πιο δημιουργική ηλικία των mid-30s, μετρούν ήδη 17 χρόνια ως συγκρότημα...

Πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο Malcolm McLaren, ευρύτερα γνωστός ως ο άνθρωπος που έφερε το πανκ στο mainstream (αν και η μουσική του προσφορά δεν πρέπει να παραγνωρίζεται) . Κύριο δημιούργημά του οι Sex Pistols αλλά είχε μανατζάρει και τους New York Dolls, ενώ είχε σχέσεις με καλλιτέχνες όπως ο Tom Verlaine (Television) και o Adam Ant. Κανείς δεν ξέρει πώς θα ήταν η μουσική σήμερα αν ο McLaren δεν είχε την εξυπνάδα και το εμπορικό μυαλό να μετατρέψει τους Sex Pistols στο πρώτο mainstream punk συγκρότημα, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα είδος μουσικής στο οποίο δεκάδες μουσικοί (από τον Ian Curtis και τους Buzzcocks μέχρι τον Bob Geldof και τον Morrissey) βρήκαν το δικό τους κίνητρο για να ξεκινήσουν τις δικές τους μαγικές μουσικές πορείες.

Τρεις καλλιτέχνες, τρεις απώλειες, τρεις διαφορετικοί αντίκτυποι στην προσωπική μου αντίληψη για τη μουσική. Malcolm McLaren: σε υψηλό επίπεδο αφαιρετικότητας αλλά ιδιαίτερα σημαντικός για τον καθορισμό της πορείας της pop μουσικής τον περασμένο αιώνα. Μάνος Ξυδούς: άμεση απώλεια για πολύ κόσμο, αλλά όχι τόσο σε ό,τι αφορά το προσωπικό μουσικό μου πεδίο. Supergrass: ο πιο άμεσος αντίκτυπος, καθώς αποτελούσαν όπως είπα μέρος του soundtrack της εφηβείας μου - όπως ακριβώς ο Ξυδούς για πάρα πολύ κόσμο. Αυτή η μη ηθελημένη προτεραιοποίηση προφανώς διαφέρει μεταξύ ανθρώπων. Όμως σε συλλογικό επίπεδο ο αντίκτυπος όλων των απωλειών προστίθεται και μεταβάλλει τον χαρακτήρα και το πρόσωπο της δημοφιλούς μουσικής, στερώντας την από την περαιτέρω μουσική προσφορά των απόντων καλλιτεχνών αλλά και επανεκτιμώντας το έργο που αφήνουν πίσω τους. Με άλλα λόγια, για τον καθένα από εμάς η απώλεια ενός καλλιτέχνη έχει ένα συγκεκριμένο και άμεσα αισθητό αντίκτυπο, αλλά για τη δημοφιλή μουσική ο μόνος αντίκτυπος που γίνεται αντιληπτός είναι στην κατεύθυνση της μουσικής σε μεγάλο βάθος χρόνου. Κι εκεί πάλι κάθε αξιολογική προσπάθεια της επίδρασης κάθε καλλιτέχνη ξεχωριστά ενσωματώνει πολλές υποθέσεις και υποκειμενικές αντιλήψεις.

Τι μένει λοιπόν από όλα αυτά; Η μουσική...







Photo Ξυδούς © Musicwave
Photo McLaren © Virginmedia

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

6 Responses to Απώλειες και αντίκτυποι

  1. Μεγαλώνουμε εμείς, μεγαλώνουν και οι γύρω μας. Και αυτές οι ειδήσεις ολοένα θα αυξάνονται... Νομοτελειακά, σχεδόν.

  2. Για τον Ξυδούς τα είπαμε και σε μένα, για τον McLaren δεν μπορώ να πω πολλά, ίσως είμαι από τους ελάχιστους που δεν άγγιξε ιδιαίτερα το πανκ... Οι Supergrass πάντως είναι πολύ αγαπημένοι μου και νομίζω μια από τις πιο υποτιμημένες μπάντες της Britpop. Κρίμα που τα τσουγκρίσανε...

  3. @KitsosMitsos

    Ναι, αλλά όχι με αυτό τον τρόπο

    @Μιχάλης

    Κι εμένα μου έκαναν από την αρχή κάτι οι Supergrass, ήταν πολύ πιο μπροστά από τo brutal image της Britpop (μπύρα-μπάλα-γκόμενες-Labour) και κατάφεραν να αναδείξουν και να επεκτείνουν το ταλέντο τους με κάθε δίσκο.

  4. Πω πωω Supergrass..εφηβεία όντως. Εγώ νόμιζα ότι είχαν διαλυθεί χρόνια τώρα.
    Για τον Ξυδούς κι εγώ τα ίδια πάνω κάτω με σένα θα λέγα πως ένιωσα.
    Όσο για τον McLaren τι να πω...εγώ στενοχωρήθηκα όταν πέθανε ο Joey Ramone (σαν σήμερα πριν 9 χρόνια αν θυμάμαι καλά)

  5. Με ψιλο-εκπλήσσει πάντως που οι Supergrass έχουν τόσους οπαδούς στην Ελλάδα. Το άκουσα από αρκετό κόσμο με την ευκαιρία αυτού του post.

  6. Ουτε με Πυξ Λαξ ειχα πολλα ακουστικά παρε -δώσε, ουτε με Μαλκομ, ουτε με SuperGrass! Αλλα μ'αρεσουν οι Sex Pistols.Και ορισμένα τραγουδια των Πυξ-Λαξ. Και μη στενοχωριέσαι , γιατι για ένα συγκροτημα που το κλείνει το μαγαζί, 2 αποφασίζουν να επανενωθούν... Καλα το ποστακι σου, ως συνήθως, wonderfull.

Από το Blogger.