Μια πολιτική παρακαταθήκη

Αντιμετωπίζω με μεγάλη καχυποψία τις παρεμβάσεις, πάντοτε κατόπιν εορτής, πρώην κυβερνητικών στελεχών που απαλλαγμένα από το βάρος της πολιτικής τους θέσης σχολιάζουν εξελίξεις, δίνουν συμβουλές και κυρίως παραδέχονται ετεροχρονισμένα και χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα τα λάθη και τις ατολμίες του δικού τους παρελθόντος. Όποιος, για παράδειγμα, παρακολούθησε τους προχτεσινούς "Φακέλους" στον Σκάι με τους καλεσμένους να συζητούν σαν εξωτερικοί παρατηρητές μιας κατάστασης για την οποία φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης θα καταλάβει τι εννοώ. Η αλαζονεία της εξουσίας και η ανάγκη να πειστεί ο αφελής (;) λαός ότι "υπό την κυβέρνησή μας όλα βαίνουν καλώς" κλείνει τα αυτιά σε οποιαδήποτε εναλλακτική άποψη. Από την άλλη, η αγωνία της αντιπολίτευσης και η ανάγκη να πειστεί ο αφελής (;) λαός ότι "υπό την παρούσα κυβέρνηση το καράβι βουλιάζει" εκμηδενίζει κάθε πιθανότητα συνεννόησης και συνεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η αυτοκριτική και η παραδοχή λαθών γίνεται πάντοτε εκ των υστέρων και όταν έχει γίνει σαφές ότι ο αντίκτυπος θα είναι μικρός.

Την Κυριακή 25 Απριλίου ο Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην υπουργός Οικονομικών, Εσωτερικών, Υγείας και Πρόνοιας επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, πραγματοποίησε μια ομιλία στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τον Εκσυγχρονισμό του Κοινωνικού Κράτους "Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας". Αρχικά δεν φαίνεται κάτι διαφορετικό από έναν ακόμα πρώην που λέει τα δικά του εκ του ασφαλούς και μετά από κάμποσα χρόνια απουσίας από την πολιτική δημοσιότητα. Όμως αυτή η ομιλία είναι διαφορετική. Δε θα μπω σε ανάλυση (διαβάστε τη, ντε) αλλά θα πω μόνο τα εξής. Πρώτο, η ομιλία εστιάζει στις ευθύνες των Ελλήνων κυρίως στην αναρτωλή περίοδο της μεταπολίτευσης και στις δυνάμεις τους, ακριβώς δηλαδή εκεί που θα πρέπει να εστιάσει κάθε σοβαρή προσπάθεια ανάκαμψης - στην αποφυγή λαθών του παρελθόντος και στην κινητοποίηση δυνάμεων για το μέλλον. Δεύτερο, μέσα στο περιβάλλον τρόμου που ζούμε τους τελευταίους μήνες και που κυριολεκτικά δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μια μαγιά για την επόμενη μέρα που κάποτε θα έρθει νομοτελειακά και θα απαιτεί άμεση και αποφασιστική δράση. Παρότι καθένας βρίσκει διαφορετικά ιδεολογικά στηρίγματα, τούτη η παρέμβαση νομίζω ότι αποτελεί κοινή παρακαταθήκη για όλους μας ακριβώς επειδή χαρτογραφεί ολόκληρη την πορεία της διαχείρισης της οικονομίας μέχρι το σημερινό σημείο, αναγνωρίζει συλλογικές ευθύνες και προτείνει βήματα προς την έξοδο που απαιτούν συλλογική προσπάθεια.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

4 Responses to Μια πολιτική παρακαταθήκη

  1. Χαίρομαι όταν ακούω και διαβάζω για ευθύνες ΟΛΩΝ ΜΑΣ(σε διαφορετικό βέβαια βαθμό).Η άποψη βέβαια αυτή παραμένει μειοψηφική και οι πολιτικές ηγεσίες προτιμούν να μιλάνε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ο κάθε πολίτης να μπορεί να ταυτιστεί με αυτούς που δεν φταίνε. Γι αυτό και η έξοδος από την κρίση θα είναι δυσκολότερη. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η χώρα είναι πλούσια και οι άνθρωποι της έχουν τεράστιες δυνατότητες. Είμαστε σε αυτή την κατάσταση γιατί δεν εφαρμόσαμε αυτονόητα πράγματα.
    ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

  2. xtsanos says:

    Είναι τρομακτικό το πρόβλημα που υπάρχει πάντως και πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, αλλά στο βαθμό που ευθύνεται ο καθένας. Δε μπορεί π.χ. να ζητάς μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα των 900 και 1000 Ευρώ με 12ωρα ωράρια, χωρίς υπερωρίες και συχνά χωρίς ρεπό. Φοβάμαι μήπως φτάσουμε σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες αν πιεστούν κάποιοι περισσότερο από ό,τι ευθύνονται.

  3. Άλλο να αποδεχτούμε την ευθύνη μας και άλλο να βγαίνουν ως τιμητές και σχολιαστές των πάντων αυτοί που είχαν την κύρια ευθύνη της (κακο)διαχείρισης.
    Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

  4. xtsanos says:

    Μέσα σε όλη την ευθύνη κάποιοι μπορούν τουλάχιστον να βλέπουν μερικά πράγματα, σε αντίθεση με την πλειοψηφία που ποιεί την νήσσαν...

Από το Blogger.