-359 και σήμερα

Μέρες κατάταξης αυτές που διανύουμε, σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα και με το άγνωστο να ξετυλίγεται μπροστά μας καθημερινά. Μόλις προχτές ένας αδερφικός φίλος παρουσιάστηκε στο ΚΕΜΧ στο Ναύπλιο και ένας γνωστός στο 625 ΤΠ στα Ιωάννινα. Πριν περίπου ένα χρόνο (359 μέρες για την ακρίβεια) περνούσα κι εγώ με άκρα αισιοδοξία (not!) την πύλη του ΚΕΤΘ στην Αυλώνα για να υπηρετήσω μια κουτσουρεμένη 6μηνη θητεία σε μια απαγορευτική ηλικία για τέτοια επικίνδυνα σπορ :-)

Είναι πολύ περίεργα τα συναισθήματα των ημερών αμέσως πριν την κατάταξη. Ειδικά η αμέσως προηγούμενη μέρα (η κατάταξη κάθε σειράς γίνεται Δευτέρα-Πέμπτη) είναι από τις χειρότερες μιας και η αγωνία χτυπάει κόκκινο. Με το που περάσεις την πύλη μπαίνεις σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, κι αυτό γίνεται κατανοητό και αισθητό από τις πρώτες στιγμές. Ηρεμείς και λίγο, γιατί συνειδητοποιείς ότι τα ψέματα και οι "υποθέσεις εργασίας" τελείωσαν - this is the real deal! Γενικά όμως η παραμονή στο Κέντρο Εκπαίδευσης είναι μια ωραία - στα επίπεδα του στρατού - εμπειρία, το κλίμα μεταξύ των νεοσύλλεκτων αρκετά ζεστό και συναδελφικό και ο αποχωρισμός για το άγνωστο περιβάλλον της μονάδας δύσκολος. Εξάλλου, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν :-)

Παρότι τον πρώτο καιρό στη μονάδα γκρίνιαζα, τελικά η θητεία μου πέρασε ανώδυνα. Μέχρι και ωραία θα έλεγα ότι πέρασα στη Χίο (θρυλική 96 ΕΑΡΜΕΘ) από όπου και απολύθηκα. Το καλό με τη θητεία στα περισσότερα σώματα του Ε.Σ. είναι ότι έχει συγκεκριμένο pattern (με λίγες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα): το νηπιαγωγείο του Κέντρου Εκπαίδευσης ακολουθεί μια δύσκολη περίοδος προσαρμογής στη μονάδα τοποθέτησης (εκεί τραβάς λίγο ζόρι), μια βαρετή περίοδος που οι πρώτες ιδέες περί απόλυσης είναι ακόμα μακριά και περνάει σχετικά γρήγορα και η τελευταία περίοδος πριν την απόλυση που δεν περνάει με τίποτα. Κάποια στιγμή φτάνει η μέρα της απόλυσης και το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό με το που περνάς την πύλη του στρατοπέδου ως πολίτης πλέον είναι το ερώτημα "αυτό ήταν;"

Το παν στο στρατό είναι να μη χάσεις το μυαλό σου, κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα και μέχρις ενός σημείου απαιτείται από το στρατιωτικό σύστημα. Υπάρχει ένα συλλογικό υποσυνείδητο που σχεδόν αυτόματα αποδέχεται η πλειονότητα των στρατιωτών από τις πρώτες μέρες της κατάταξης και εκφράζεται με κοινότυπους, μαζικούς τρόπους: καψουροτράγουδα, απαλεψιά και ραθυμία, αρειμάνιο κάπνισμα, συνεχής προσπάθεια για λούφα και συζητήσεις για ζητήματα που στρέφονται γύρω από στρατό (τι πρωτότυπο), γκόμενες και αυτοκίνητα. Αυτή η μαζική συμπεριφορά δε σε καταστρέφει αλλά σε αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό - και το μεγάλο προσωπικό σου στοίχημα πρέπει να είναι να βγεις από αυτό το προσωρινό μανίκι όπως μπήκες, χωρίς μόνιμες στρεβλώσεις. Το "ξεψάρωμα" και η προσαρμογή στη στρατιωτική ζωή πρέπει να σε βοηθήσουν να διατηρήσεις την προσωπικότητα και τη διαφορετικότητά σου, έχοντας πάντοτε στο μυαλό ότι κάτω από το χακί και τους βαθμούς κρύβονται άνθρωποι.

Θα μου πεις, "μιλάς εσύ που μόλις μπήκες βγήκες"; Δεν είναι έτσι, δυστυχώς. Το ψυχολογικό φορτίο των πρώτων μηνών της θητείας το δέχονται όλοι οι στρατιώτες ανεξαιρέτως, είτε υπηρετούν 6, 9, 12 ή 15 μήνες. Η ρουτίνα που επέρχεται περίπου από τον 4ο μήνα και μετά, για κάποιους απλώς διατηρείται μερικούς μήνες επιπλέον σε σχέση με τους υπόχρεους μειωμένης θητείας όπως ήμουν εγώ. Είναι αυτό που κατά καιρούς είχα συζητήσει με αρκετούς συναδέλφους στο στρατό: ακόμα και μια μέρα να μείνεις στο στρατόπεδο, δεν την ξεχνάς για την υπόλοιπη ζωή σου.

Μετά το στρατό ανακαλύπτεις ότι πολύς μα πολύς κόσμος ακολούθησε το ίδιο pattern και εξέφρασε παρόμοιους προβληματισμούς με εσένα. Αρκετοί bloggers έχουν εξιστορήσει τη χακί περιπέτειά τους μέσα από αλλεπάλληλα post με έναν κοινό παρονομαστή: τη χρήση του blog ως του κύριου μέσου για να ξεσπάσουν και να περιγράψουν αυτά που λίγοι μπορούν να καταλάβουν χωρίς να τα έχουν ζήσει. Μερικές αξιόλογες περιγραφές της εμπειρίας της στρατιωτικής θητείας διάβασα από τους εξής bloggers:
- Στραβάδι (νυν dtsomp)
- Φανταρολόγιο
- exitmusician
- Radikal Blaze (από 02/2006 και έπειτα)
- Fantariliki
- Estarian (από 08/2006 και έπειτα)
- Mamapatrida (ημιτελές)

Η ανάγνωση συνιστάται σε όσους παρουσιάζονται στις επόμενες σειρές, σε όσους μόλις παρουσιάστηκαν και θα βγουν την άλλη εβδομάδα με άδεια ορκωμοσίας, αλλά και σε όσους εφέδρους θέλουν να ξαναθυμηθούν τις υπέροχες μέρες της εμπλοκής, του σκοπέτου και της νυχτερινής διαβίωσης ;-)

Υ.Γ. Το post αυτό το αφιερώνω στον 8ο θάλαμο της 2/1 Ίλης του ΚΕΤΘ Β' ΕΣΣΟ 2009, στην Ίλη Διοικήσεως (και όχι Διαλύσεως) της 96 ΕΑΡΜΕΘ και σε όσους άλλους στρατιώτες γνώρισα κατά τη διάρκεια της θητείας μου.

photo: © dpgr.gr / user: tzortzis

This entry was posted in ,. Bookmark the permalink.

7 Responses to -359 και σήμερα

  1. Κι εγώ υπηρέτησα σε σχετικά μεγάλη ηλικία, εννιάμηνο όμως: 8 μήνες στον Έβρο. Όλο λέω να γράψω κάτι, αλλά μου είναι πολύ οδυνηρό να επιστρέψω σε κείνη την φάση και τ' αφήνω. Από αυτή την άποψη σε θαυμάζω, φίλε. Ελπίζω κάποια στιγμή να τα καταφέρω...

  2. Πάντως ένα κουσουράκι το αποκτάς με το που απολυθείς: κάθε φορά που έρχεται η κουβέντα στις ιστορίες για το στρατό περνάνε ώρες μέχρι να σταματήσει. Τουλάχιστον τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε!

  3. xtsanos says:

    Φώτη το καταλαβαίνω. Ήμουν τυχερός που παρότι υπηρέτησα σε ζόρικο σώμα (ΤΘ) πέρασα αρκετά καλά από άποψη τοποθεσίας και έντασης θητείας. Ίσως αν αρχίσεις να γράφεις θα βρεις το κουράγιο να το αποτινάξεις από πάνω σου...

    kalo paidi alla, το έχω παρατηρήσει ήδη ότι όποτε κάποια συζήτηση έρχεται στο στρατό αρχίζω και δε σταματάω, much to the dismay όσων κάθονται δίπλα μου. Συν ότι είμαι ο μόνος που γελάει lol

  4. Ρόλος είναι τον οποίο καλούμαστε να υποδυθούμε χωρίς πολλά δικαιώματα επιλογής. Το θέμα είναι πόσο καλά θα τον υποδυθούμε. Προετοιμασία για τους ρόλους που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε αργότερα στην κανονική ζωή μας. Είναι και αυτό κάτι το σημαντικό - αναπόφευκτο μεν, αλλά διδακτικό.

  5. καλα λεω εγω οτι είμαστε όλοι, οι άνθρωπες εννοώ, ΜΑΖΟΧΕΣ! Περναμε λούκι, σιχτιρίζουμε κατα τη διάρκεια του, και το νοσταλγόύμε(;) μολις το αφήσουμε πίσω μας. Αυτο το ποστακι πρεπει να το διαβαζει ο ξάδελφός μου που απολύεται στις 18 τρέχοντος. Μικροτερος απο σενα, και φιλόλογος. Και να μου λεει πριν 3 μήνες: "διαβάζω το βιβλιο του Φουκώ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ,κι ελπίζω οτι δεν θα εχω λαλήσει μεχρι να φύγω απο δω μέσα"... Και είναι στην Αλεξανδρούπολη νομίζω. Μπρρρρρρ. Τωρα εισαι εξψ, σταματα τις παλινδρομήσεις βρε παιδί μου. Φιλιά.

  6. xtsanos says:

    Κίτσε, νομίζω ότι κανένας ρόλος που θα υποδυθείς στην πραγματική ζωή δεν έχει σχέση με τους "ρόλους" που αναγκάζεσαι να υποδυθείς στο στρατό. Μα κανένας!

    Ειλικρινά, Kate, ποτέ δεν το περίμενα ότι θα νοσταλγούσα (τρόπος του λέγειν) τις χακί μέρες μου. Το φίλτρο του χρόνου κρατάει τις κακές αναμνήσεις και αφήνει τις καλές να περάσουν, ωραιοποιώντας μια πραγματικότητα που φαίνεται μακριά αλλά δεν έχει προλάβει να χρονίσει ακόμα :-)

  7. Ανώνυμος says:

    εγω παλι παροτι στην αυλωνα επηξα λογω Σ.Φ.Α γιατι με εστελναν εκει και με ξεχνουσαν,γιατι καθε βραδυ ακουγα κλαμματα απο την υπερηψωμενη που ημουν γιατι οι αγγαρειες στην αυλωνα ηταν καθημερινοτητα για μενα μπορω να πω οτι περασα καλα,ειδικοτερα οταν πηγα 96 εαρμεθ ιλ.διοικησεως.τα μπετα στον ορχο εγω τα εριξα με κατι φιλαρακια και τσιμπησαμε 15 μερουλες τιμητικη.ανοιξη του 94 ηταν.227 σειρουλα!!χαλαστηκα παρα πολυ οταν πηρα το χαρτι γιατι πρωτον ημουν μειωμενης θ.12μ αντι για 15 και εφευγα ενω ολοι οι φιλοι ηταν εκει και γιατι συνηδητοποιησα οτι ηταν οι τελευταιες διακοπες στη ζωη μου.πραγματικα.μπορει καθε μηνα να ειχαμε πελεκυ,μπορει ολη μερα να ημουν κατω απο τις καναδεζες αλλα ηταν και το τελευταιο διαστημα που εζησα χωρια ανχος για το τι θα γινει αυριο.δεν ξερω τι γινεται τωρα,αλλα τοτε ολοι οι αξιωματικοι ηταν ανθρωποι πανω απο ολα και μας εκανναν και χαιρομαστε που υπηρετησαμε εκει.
    για οσους δεν ξερουν πριν γινουν οι φυλακες ανηλικων στην αυλωνα ηταν στρ.φυλακες.καλη συνεχεια σε ολους.

Από το Blogger.