Η ζωή μετά

Η οθόνη κενή και ο κέρσορας αναβοσβήνει. Θέλεις να γράψεις αλλά δεν ξέρεις τι, γιατί και πώς. Τι να πεις που δεν το έχουν σκεφτεί όλοι, γιατί να αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεσαι και πώς να γράψεις αυτό που νιώθεις; Διαβάζεις άλλα blogs, ζηλεύεις την διαφορετικότητα της άποψης και της προσέγγισης αλλά δε μπορείς να εμπνευστείς. Έχεις προσπαθήσει πολλές φορές να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει, αλλά πάντα μένεις να κοιτάς τον κέρσορα και το λευκό φόντο.

Προσπαθείς την Πέμπτη να δουλέψεις. Μηχανικά καταφέρνεις να βγάλεις κάποιες εκκρεμότητες, αλλά κάθε φορά που ακούς σειρήνα ασθενοφόρου ή φωνές από τους φοιτητές στην απέναντι καφετέρια επανέρχεσαι τρομάζοντας στις σκέψεις σου. Κι ας μην πήγες στις πορείες, ας μην έχεις εισπνεύσει δακρυγόνα παρά μόνο στο γήπεδο, ας μην έχεις τρέξει για να γλυτώσεις από τα γκλομπ, νιώθεις σαν να ήσουν εκεί - ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Μετά από όλα αυτά έχεις μια μικρή, μια απειροελάχιστη ελπίδα ότι ο κόσμος μπορεί να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος των γεγονότων ή έστω ένα μέρος του. Ελπίζεις ότι αυτή τη συνειδητοποίηση θα τη δεις, επιτέλους, μετουσιωμένη σε πράξη, σε στάση ζωής.

Επανέρχεσαι όμως στην πραγματικότητα όταν την επόμενη μέρα το τηλέφωνό σου χτυπάει όπως κάθε μέρα, με ανθρώπους να σου μιλάνε για τράπεζες, για νομικές υποθέσεις, για ασφάλειες αυτοκινήτων και προγράμματα κινητής τηλεφωνίας. Επανέρχεσαι όταν βλέπεις τα καφέ στη Βουκουρεστίου, στη Σκουφά, στο Κολωνάκι γεμάτα από κόσμο που μόνο σοκαρισμένος και συνειδητοποιημένος δε δείχνει. Επανέρχεσαι όταν παρατηρείς ότι ο ακτιβισμός του καναπέ χτυπάει κόκκινο: τα σχετικά γκρουπ του Facebook μαζεύουν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αλλά οι συμβολικές δράσεις μόλις και μετά βίας συγκεντρώνουν μερικές δεκάδες κόσμου. Και σκέφτεσαι ότι τελικά οι δικές σου προσδοκίες ήταν υπερβολικές ή εντελώς λανθασμένες.

Σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ζούμε τη ζωή μετά. Ποτέ πριν, πάντοτε μετά. Ποτέ να προλαμβάνουμε ή να προνοούμε αλλά πάντοτε να ακολουθούμε, να προσπαθούμε να συμμαζεύουμε τα ασυμμάζευτα, να παρακολουθούμε σαν εξωτερικοί κριτές τα γεγονότα που σημαδεύουν το πετσί μας και καίνε τη σάρκα μας, να οδυρόμαστε και να σκυλεύουμε μνήμες και ζωές που δεν υπάρχουν. Να περιμένουμε, πίνοντας εντωμεταξύ καφέδες και μιλώντας για ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια, το επόμενο χτύπημα για να ζήσουμε και να γράψουμε και πάλι μετά. Μόνο που πλέον το μετά είναι αργά.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

10 Responses to Η ζωή μετά

  1. Λύκος says:

    Η ελληνική κοινωνία είναι φτωχότερη σε όλα. Σε οικονομικούς, ανθρώπινους, επιστημονικούς , πολιτικούς πόρους.

    Δεν προσδοκώ πολλά από μια κοινωνία στην οποία ευδοκιμεί έπί τριάντα χρόνια η κουλτούρα της καφετέριας, της μηδενικής προσπάθειας.Τσάμπα μάγκες. Να μην περιμένουμε τίποτα από όσους έχουν μάθει μόνο να κατηγορούν και να μην προσπαθούν, να μη δημιουργούν.

    Εμείς όμως να δημιουργήσουμε, αυτή είναι η απάντηση μου. Να δημιουργήσουμε και να σταματήσουμε τη μιζέρια της κλάψας και της αρνητικής - μηδενιστικής - αντιεξουσιαστικής φιλοσοφίας

    Πιστεύω ότι όσα συμβαίνουν μπορεί να είναι και μια ευκαιρία, αν καταφέρει κανείς και απαγκιστρωθεί από την προοδευτικόμορφη ανεδαφική νοοτροπία (την οποία σκοπίμως θωπεύουν και προωθούν τα κανάλια για να γίνουν αρεστά αλλά και να εγκλωβίσουν στα συγκεκριμένα ανεδαφικά και μπούλικα πλαίσια συμπεριφοράς, την όποια εγγενή δυναμικότητα των νέων)

    Το πρόβλημα είναι ότι δεν παράγουμε ως χώρα. Δεν παράγουμε αγαθά, δεν παράγουμε -παρέχουμε υπηρεσίες, δεν παράγουμε επιστήμη, δεν παρέχουμε ιδέες, δεν παράγουμε συμπεριφορές. Αν είναι να οικειοποιηθεί η νεολαία τη ρητορική του παγκόσμιου αντιεξουσιαστικού φόρουμ, τότε απλά θα παραμείνει μια κοινωνία μπλούζ. Πρώιμα γηρασμένη, κοινωνία του προστάτη και της συχνοουρίας. Αν είμαστε μάγκες, να μην κάνουμε παρέα τα λαμογια, να αποτάξουμε τα πρότυπα των κλικαδόρων, να αφήσουμε όλους αυτούς τους τύπους να αναπαράγωνται μεταξύ τους, να τους πειθωριοποιήσουμε. Και μετά, να σταματήσουμε να κλαίμε και να βρούμε τρόπο να κάνουμε εξαγωγές.

    Να σώσουμε όσες νέες ψυχές βγαίνουν στην παραγωγή από τα σαγόνια των παραγόντων. Να μορφώσουμε τα παιδιά, να τα κάνουμε έξυπνα, πολυδύναμα, να τους δώσουμε ενδιαφέροντα, να ανοίξουμε τους ορίζοντες και τη σκέψη τους, να τα σώσουμε από την κλειστοφοβία και τη μούχλα της καφετέριας και του beach bar

  2. Λύκος says:

    όταν λέω παραγόντων εννοώ των καλοθελητών -μιζαδόρων. Άλλο παραγωγός, δημιουργός και άλλο παράγοντας. Άλλο πράγμα η δημιουργια και άλλο πράγμα το παραγοντιλίκι.

  3. tzotza says:

    τα ιδια σκεφτομουνα και εγω...
    τα ιδια ακριβως...
    τι να γραψω;
    τι να πω;
    τιποτα δεν μου εβγαινε...
    κοιτουσα τα διαφορα που γραφανε στο facebook και αναρωτιωμουνα τι γινεται καλε;
    ολοι τοσο γρηγορα πηρανε τα πανω τους παλι;
    ποσο μου κακοφανηκε...
    ποσο...
    ενα σχολιο μονο ειδα απο τους τοσους γνωστους που εχω στην αμερικη για το τι γινεται εδω περα...
    ειχανε ενθουσιαστει με την ιδεα να καιες κτηρια και να σπας πραγματα σαν διαμαρτυρια...
    μα ελεος...
    αλλοι εκεινοι εκει περα...
    και οταν απαντησα, μετα σιωπη...
    παλι γραφανε για το ενα tv sitcom ή αν εχουνε πονοκεφαλο ή οχι...
    disappointment και εκει...
    αλλα εκεινοι ζουνε στο δικο τους plastic bubble απο παντα...
    δεν ητανε ομως ετσι εδω οι ανθρωποι οταν μετακομισα το 1987...

    και τελικα τι συμπερασμα εχω;
    δεν ξερω...
    δεν θελω να πω πως ολοι ειναι 'ναι ειναι κριμα αλλα μακρια απο εμας και ας ειναι ο,τι ναναι...'
    δεν ειναι ολοι ετσι...
    αλλα ειναι πολλοι τελικα ετσι...
    αλλα ειναι αργα για τους μεγαλους να αλλαξουνε...
    αλλα η ελπιδα μας ειναι στα παιδια μας...
    εκει πρεπει να κανουμε και να δειξουνε την διαφορα...
    εκεινοι απο εμας σαν γονεις που καταλαβαινουμε τι πρεπει να τους μαθουμε δηλαδη γιατι ειναι και η αλλη μεγαλη μεριδα που απλα δινει pocket money στα παιδια και δεν ασχολουντε μαζι τους ουσιαστικα...
    τι να πω...
    εγω παντως χαμενα τα εχω...
    και δεν ξερω τι να γραψω...
    και απλα δινω μικρες ενεσις απο κατι 'καλο' γιατι ετσι πρεπει...
    αλλα χωρις να ξεχναμε τι εγινε...

    πολυ καλα τα εθεσες φιλο μου χ...
    πολυ καλα...
    οπως πολλες φορες..
    γραφεις αυτο που σκεφτομαι...
    but in much better greek!!!
    ;))))

  4. Μπήκα στον πειρασμό να κάνω μια παρόμοια ανάρτηση, για πρώτη φορά να ξεφύγω από το θέμα του μπλογκ. Αλλά δεν μπόρεσα να την ολοκληρώσω, είναι ένας κόμπος στο λαιμό που δε με αφήνει. Όλα γυαλιά καρφιά και από πάνω καταφέραμε και φιμωθήκαμε από μόνοι μας. Ποιός θα τολμήσει να διαμαρτυρηθεί τώρα και γιατί;

  5. xtsanos says:

    Λύκε ξέρεις ότι συμφωνούμε σε όλα, τα έχουμε πει εξάλλου. Πρέπει επιτέλους εμείς να γίνουμε η αλλαγή που βαυκαλιζόμαστε και να μην περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους. Κάτι τέτοια έλεγα στα νεαρά συνφάνταρά μου στο στρατό και με κοιτούσαν σαν χαζοί...

    tzotza και Κατερίνα, τι να πεις παραπάνω σε αυτές τις στιγμές. Μοιραία κάποια στιγμή θα επανέρθουμε στα τετριμμένα αλλά πλέον έχει τεράστια σημασία να μην ξεχάσουμε και να αρχίσουμε επιτέλους να ξεβολευόμαστε.

  6. Θυμασαι . που πριν απο 1 χρονο, λεγαμε παλι τα ιδια; Τοτε εγραψα οτι αυτο που συνέβη, θα απωθηθεί, δια του μηχανισμού της ομοιόστασης. Ολα θα ξαναγινουν οπως πριν, τα ιδια βόδια και αμνημονες που ήμασταν, τα ίδια και χειρότερα θα μείνουμε. Οπως τα εγραψες. Ασε με γιατι συγχίστηκα παλι. Και ο Κωπηλάτης λάμνει ακώλυτος. Αυριο λεει, εχουν ΓΣΕΕ ,ΑΔΕΔΥ συλλαλητήριο στην Κλαυθμώνος. Στην πλατεια της κλάψας δηλαδή! και τα μετρα περνανε και το αγγουρι το τρωμε, ετσι;

  7. Το χειρότερο είναι πως η Ελλάδα μετά μοιάζει με την Ελλάδα πριν. Σαν να μην την έχει αγγίξει τίποτα. Σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
    Και μπροστά μας έχουμε 5 (10;) μακρά χρόνια...

  8. xtsanos says:

    Πώς δεν τα θυμάμαι. Δεν μπορώ να πω αν τα γεγονότα και ο αντίκτυπός τους απωθούνται, αφομοιώνονται ή εκλίπουν. Προφανώς και δε μπορούμε να ζούμε θρηνώντας, αλλά άλλο ο θρήνος και άλλο η μνήμη που διατηρείται και δίνει ώθηση για δράση.

    Η Ελλάδα μετά, αγαπητέ Φώτη, μοιάζει με την Ελλάδα πολύ πριν... Όσο προχωράμε προς το μέλλον, τόσο περισσότερο στο παρελθόν βρισκόμαστε...

  9. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Αυτός είναι ο σκληρός νόμος της. Ό,τι και αν έχει συμβεί πριν...

  10. xtsanos says:

    Σκληρό αλλά αληθινό. Αρκεί να εμπεδώνουμε τα διδάγματα που μας δίνουν τα γεγονότα. Αλλά εκεί είναι το μεγάλο μας πρόβλημα: δε μαθαίνουμε και πιανόμαστε στον ύπνο (ή προσποιούμαστε) κάθε φορά.

Από το Blogger.