Το είναι και το φαίνεσθαι

Αναρωτιέμαι ως πότε η ευαισθησία του ΓΑΠ σε θέματα διαφάνειας, δεοντολογίας και ηθικής τάξης θα εκδηλώνεται σε κάθε περίπτωση που πολιτικό, κομματικό ή κυβερνητικό στέλεχος δίνει αρνητική αφορμή. Γιατί ενώ η αποπομπή αυτών των στελεχών είναι μονόδρομος, αυτή η αντίδραση έρχεται κατόπιν εορτής, μετά την αποκάλυψη της όποιας ατασθαλίας και οπωσδήποτε μετά την τέλεσή της. Η λογική όμως λέει ότι για να εδραιωθεί η εμπιστοσύνη σε ένα καινούριο πολιτικό σύστημα (που θα αντικαταστήσει το ξοφλημένο σημερινό μοντέλο) δεν αρκούν οι ευγενείς προθέσεις και οι εκ των υστέρων αντιδράσεις, δηλαδή το φαίνεσθαι, αλλά το είναι της πολιτικής δράσης. Αυτό ισχύει έστω κι αν σήμερα όντως επιδιώκεται να αναδειχθεί μια αυξημένη ευαισθησία σε θέματα διαφάνειας - κάτι που η προηγούμενη ηγεσία της χώρας προφανώς θεωρούσε ήσσονος σημασίας, μαζί με πολλά άλλα πράγματα. Εντούτοις η εικόνα μιας κυβέρνησης ή, σε ευρύτερο επίπεδο, μιας πολιτείας που τρέχει πανικόβλητη να τιμωρήσει στελέχη της για εμπλοκή σε αδιαφανείς διαδικασίες (π.χ. Ρόβλιας, Αλεξανδρίδου) δεν έχει καμία θετική πλευρά, ακριβώς γιατί η τιμωρία είναι πλέον αυτονόητη και δεν πρέπει να επιβραβεύεται ούτε να παρουσιάζεται ως αποφασιστικότητα ή συνέπεια.


Η πάταξη της ατιμωρησίας και η λογοδοσία σίγουρα αποτελούν διακυβεύματα της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Όμως το σημαντικότερο ζητούμενο είναι η στελέχωσή του από ανθρώπους που δεν φαίνονται μόνο τίμιοι αλλά είναι: άνθρωποι που δε θα χρεώνουν οικοσκευές και κουρτίνες στον κρατικό προϋπολογισμό (πόσο φτηνοί μπορεί να είναι τέλος πάντων;), που δε θα φεύγουν από την πολιτική ευπορότεροι από όταν μπήκαν, που δεν θα ενδιαφέρονται για Lexus και δεξιώσεις και δεν θα θεωρούν μειωτικό να πάρουν το Μετρό για να πάνε στη Βουλή. Όσο όμως αναδεικνύονται περιπτώσεις όπως της πρώην Υφυπουργού Πολιτισμού τόσο διατηρείται και ενισχύεται ο φαύλος κύκλος της συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και τις όποιες ειλικρινείς προθέσεις και θετικές πρωτοβουλίες. Και το χειρότερο είναι ότι προκύπτει πως κανείς δεν έχει πλήρη εικόνα για τις σκοτεινές υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται σημαντικά και ασήμαντα στελέχη. Κάθε φορά λοιπόν που θα σκάει μια βόμβα τύπου Γκερέκου, έστω κι αν σε ένα βαθμό η ίδια πληρώνει τις παρανομίες άλλων, το σύστημα θα επιστρέφει στο σημείο μηδέν, αν βέβαια θεωρεί κανείς ότι υπό τις σημερινές συνθήκες απαξίωσης μπορεί να ξεκολλήσει από εκεί.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το είναι και το φαίνεσθαι

  1. tzotza says:

    ποσο μαρεσει να σε διαβαζω οταν γραφεις ετσι...
    αλλα ε!
    μη χανεις την αισιοδοξια σου dear!!!
    θα φυγουμε απο το ground zero μας...
    that's the only good thing about being at the bottom...
    the only way out is up!!!
    :))))

    καλημερα και καλη εβδομαδα!!!
    φευγεις για weekend την παρασκευη ε?
    αντε ερχεται!!!
    φιλια!!!
    :))))))

  2. xtsanos says:

    Is it really the bottom? Όλο έτσι λέμε και όλο πιο κάτω καταλήγουμε dear. Τελικά το 3ήμερο δεν έφυγα, μου έπεσε λίγο περισσότερη δουλειά από ό,τι υπολόγιζα καθώς και ένα έκτακτο double γατο-sitting!

Από το Blogger.