Το παιχνίδι της ζωής τους


Με αφορμή το χτεσινό φιλικό αγώνα της Εθνικής με τη Βόρεια Κορέα θα ήθελα να μοιραστώ μια άγνωστη αλλά ενδιαφέρουσα ποδοσφαιρική ιστορία.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 έχει μείνει στην ιστορία ως το μοναδικό που κέρδισε η Αγγλία, με ίσως το διασημότερο αμφισβητούμενο γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου καθώς και για το γεγονός ότι ο τελικός (Αγγλία-Δ. Γερμανία) εξακολουθεί να είναι το πρόγραμμα με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην ιστορία της αγγλικής τηλεόρασης. Επίσης για το ότι 44 χρόνια μετά οι Άγγλοι εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς ποδοσφαιρική υπερδύναμη (σε εθνικό επίπεδο) κι ας μην έχουν καταφέρει τίποτα σε όλες τις επόμενες διοργανώσεις που έχουν συμμετάσχει - αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Ένα παράλληλο και λιγότερο γνωστό storyline ξεκίνησε με την απόφαση της FIFA να δώσει μόνο μία θέση στο Μουντιάλ σε ομάδα που προερχόταν από τις γεωγραφικές περιοχές Αφρική-Ασία-Ειρηνικός Ωκεανός και την απόσυρση όλων των εθνικών ομάδων από αυτές τις περιοχές σε ένδειξη διαμαρτυρίας εκτός από δύο: της Βόρειας Κορέας και της Αυστραλίας. Στον αγώνα πρόκρισης που πραγματοποιήθηκε στο ουδέτερο έδαφος της Καμπότζης, η Βόρεια Κορέα συνέτριψε τους ανυποψίαστους Αυστραλούς με 6-1 και προκρίθηκε στο Μουντιάλ. Αυτή η νίκη από μόνη της αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη και επιτυχία για τους Ασιάτες αλλά δεν προμήνυε την εντυπωσιακή συνέχεια.

Στον πρώτο αγώνα στη φάση των ομίλων οι Βορειοκορεάτες έχασαν 3-0 από τη Σοβιετική Ένωση και στον δεύτερο ήρθαν ισόπαλοι 1-1 με τη Χιλή. Ο τρίτος και καθοριστικός για την πρόκριση στην επόμενη φάση αγώνας ήταν με την Ιταλία. Πιστοί στην προτροπή του Μεγάλου Αρχηγού τους Κιμ Ιλ Σουνγκ να "νικήσουν έναν ή δύο αγώνες για την Ασία και την Αφρική" γιατί οι "Ευρωπαίοι και Νοτιοαμερικανοί κυριαρχούν στο ποδόσφαιρο" οι άγνωστοι ήρωες μιας εξίσου άγνωστης εθνικής ομάδας κατάφεραν να κερδίσουν με 1-0 την μεγάλη Ιταλία του Φακέτι και του Ματσόλα και να προκριθούν πανηγυρικά στην επόμενη φάση όπου τέθηκαν αντιμέτωποι με την Πορτογαλία του τεράστιου Εουσέμπιο. Το θαύμα φάνηκε ότι πήγε να συνεχιστεί, καθώς στο 25' οι τρελοί Βορειοκορεάτες προηγούνταν με 3-0. Κάπου εκεί όμως ανέλαβε δράση ο Εουσέμπιο και με 4 γκολ σε μισή ώρα γύρισε το παιχνίδι που τελικά έληξε 5-3. Οι Βορειοκορεάτες γύρισαν στην πατρίδα τους έχοντας πράξει στο ακέραιο το καθήκον τους προς την πατρίδα και το Μεγάλο Αρχηγό.

Η ιστορία είναι αν μη τι άλλο συγκινητική. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς το ποδόσφαιρο μπορεί να συμβάλλει στην κατανόηση μεταξύ λαών και κοινωνιών που υπό άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζαν η μία την ύπαρξη της άλλης. Σύμφωνα με τα λόγια ενός από τους ποδοσφαιριστές της Βόρειας Κορέας, "μάθαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η νίκη. Όπου κι αν πηγαίνουμε, το ποδόσφαιρο μπορεί να βελτιώσει τις διπλωματικές σχέσεις και να προάγει την ειρήνη". Περισσότερο όμως είναι ένας ύμνος στην ομαδική προσπάθεια και την προσήλωση σε έναν κοινό στόχο, έστω κι αν αυτός υπαγορεύτηκε από έναν δικτάτορα όπως ο Κιμ Ιλ Σουνγκ.

Ενδιαφέρον έχει επίσης η μεγάλη υποστήριξη προς την ομάδα της Βόρειας Κορέας από τους κατοίκους του Middlesbrough όπου διέμενε. Το γεγονός ότι ήταν άουτσάιντερ έκανε τους κατοίκους να ταυτιστούν μαζί τους, καθώς και η δική τους ομάδα είχε μόλις υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία. Αλλά τα κριτήρια της ταύτισης δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικά: το Middlesbrough ως μεσαίου μεγέθους βιομηχανική πόλη ζούσε (και ζει) στη σκιά του Λονδίνου, του Manchester, του Birmingham και των άλλων μεγάλων πόλεων και η απρόσμενα καλή πορεία ενός άγνωστου αουτσάιντερ (με 1000-1 πιθανότητες κατάκτησης του Κυπέλλου) ενίσχυσε το φρόνημα των κατοίκων που ζούσαν στη δική τους outsider πόλη. Ενδιαφέρον έχει επίσης και η αντιμετώπιση των ποδοσφαιριστών με την επιστροφή τους στη Βόρεια Κορέα: οι παίχτες ανακηρύχτηκαν εθνικοί ήρωες και εξακολουθούν να απολαμβάνουν αυτή την τιμή μέχρι και σήμερα, 44 χρόνια μετά.

Το 2002 ο Βρετανός ντοκιμαντερίστας του BBC Daniel Gordon ολοκλήρωσε μετά από γυρίσματα 4 ετών το "The Game of Their Lives", ένα συγκινητικό ντοκιμαντέρ για την τρελή πορεία αυτής της ποδοσφαιρικής ομάδας. Κατάφερε μάλιστα να επανενώσει όλα τα επιζώντα μέλη της σε ένα ταξίδι αναμνήσεων στο Middlesbrough όπου και η υποδοχή ήταν πάλι ενθουσιώδης. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ εδώ (οπλιστείτε με αρκετή υπομονή μέχρι να φορτώσει) και, για προκαταρκτικά, να διαβάσετε δύο συνεντεύξεις του Gordon εδώ κι εδώ.

Υ.Γ. Σε μια κίνηση βγαλμένη από τα καλύτερα όνειρα του Κιμ Γιονγκ Ιλ, το 2005 γυρίστηκε ταινία με τον ίδιο ακριβώς τίτλο για την πορεία της αμερικανικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ του 1950...

Photo © The Beijinger

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

5 Responses to Το παιχνίδι της ζωής τους

  1. Κι οτι σκεφτομαι να παρω το invictus να δω το Σ/Κ στο dvd! Αλλες ομαδες μεν αλλα παρομοια συμφιλιωτικη λειτουργια του ράγκπι. Και αθλητικος συντακτης και μουσικος.ΠΟΥ-ΤΟΥ-ΣΟΥ! :-D

  2. xtsanos says:

    Έχω κρυφά ταλέντα :-D

  3. Δεν θα το φανταζόμουν ότι πολιτική και ποδόσφαιρο έχουν σχέση τελικά :P

  4. xtsanos says:

    Από τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Γερμανών και Συμμάχων τα Χ'γεννα του 1914 στο μέτωπο της Υπρ στο Βέλγιο μέχρι τον ποδοσφαιρικό αγώνα Παρτιζάν-ΑΕΚ στο Σαράγεβο το 1999 εν μέσω των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα. Το ποδόσφαιρο είναι ίσως η μόνη δραστητιότητα που μπορεί να ενώσει κυριολεκτικά όλους τους ανθρώπους.

  5. Suspect says:

    Παρτιζαν - ΑΕΚ....

Από το Blogger.