Δίσκοι ζωής #4: Gene - Drawn To The Deep End


Θα έπρεπε να είχα παρουσιάσει το "Drawn To The Deep End" πρώτο σ' αυτή τη σειρά αναρτήσεων, πολύ απλά γιατί είναι ο δίσκος που έχω ακούσει τις περισσότερες φορές από κάθε άλλον ever. Τους Gene τους γνώρισα μέσα από τα αρθράκια και τα reviews του Ποπ + Ροκ, που ήταν για μένα η μοναδική έγκυρη πηγή μουσικής ενημέρωσης στις προ-Ίντερνετ μέρες, και από τα 7ιντσα που αγόραζα ευλαβικά κάθε Παρασκευή απόγευμα από το Pilgrim, το Trust, το Happening και λιγότερο το Metropolis πηγαίνοντας προς το φροντιστήριο για τις Πανελλαδικές. Είχα ήδη αρχίσει να γίνομαι fan, οι δύο πρώτοι δίσκοι ("Olympian" και "To See The Lights") έπαιζαν πολύ στο walkman εκείνη τη ζόρικη περίοδο, μέχρι και εισητήρια είχα βγάλει για τη συναυλία τους που ακυρώθηκε, αλλά με τίποτα δεν περίμενα ότι το "Drawn To The Deep End" θα με συγκλόνιζε όσο κανένας άλλος δίσκος μέχρι σήμερα.

Τι να πρωτογράψω γι'αυτό το δίσκο... Έχω περάσει τόσες ώρες ακούγοντάς τον που τον ξέρω απ'έξω κι ανακατωτά, κάθε μικρός θόρυβος, κάθε γρατζούνισμα της κιθάρας, κάθε ανάσα του Martin Rossiter έχουν γίνει μέρος του είναι μου. Συντετριμμένος ρομαντισμός, συναισθηματική παγερότητα και φωνητικά που ορισμένες στιγμές είναι τόσο ευαίσθητα που νομίζεις ότι θα τσακίσουν και άλλες φορές τόσο δυναμικά που νομίζεις ότι θα σε τσακίσουν - όλα εξαιτίας της κατάθλιψης από την οποία έπασχε ο Rossiter κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του δίσκου. Οι περίπλοκες ενορχηστρώσεις, οι αλλαγές στο τέμπο των τραγουδιών, τα πλούσια έγχορδα συνδυάζονται ιδανικά με τους στίχους και δημιουργούν την ατμόσφαιρα συναισθηματικής αναζήτησης αλλά και "παραίτησης" που βίωνε ο Rossiter εκείνη την εποχή.

Το εναρκτήριο κομμάτι, "New Amusements" προσπαθεί από την πρώτη κιόλας στροφή να θέσει τους όρους: "You are here to serve me / Shut up, sit down, begin, observe me": εσύ ακούς, αυτός μιλάει, εσύ γίνεσαι κοινωνός της παράνοιάς του, αυτός προσπαθεί να σου δείξει ότι έχει το πάνω χέρι. Πράγματι, αμέσως μετά σου λέει ότι είναι "Fighting Fit": I've tasted life and I'm ready, αλλά τα φαινόμενα στην πραγματικότητα απατούν. "Where Are They Now?", "Speak To Me Someone" και "We Could Be Kings" είναι κραυγές απελπισίας που πηγάζουν από την αναζήτηση ενός νοήματος για τη ζωή, ενός φωτός στην άκρη του τούνελ που ήταν ακόμα πολύ μακριά. Το τέλος του "We Could Be Kings" με τις ασύλληπτα δυνατές κιθάρες σε βρίσκει αποκαμωμένο από την ένταση της απελπισίας να εξακολουθείς να αναρωτιέσαι "Why I Was Born". Η απάντηση ευτυχώς είναι εκεί: "I want to show you I love you".

Το δεύτερο μέρος του δίσκου ξεκινάει με μια αισιόδοξη μελωδία που σε κάνει να αναθαρρείς, όταν όμως μαθαίνεις ότι ακόμα πρέπει να φοράς "Long Sleeves For The Summer" και ακούς την Smiths-ική αλλαγή της μελωδίας καταλαβαίνεις ότι η αναζήτηση συνεχίζεται, έστω και με μικρότερη ένταση και με ψήγματα αισιοδοξίας. Ζητάς από τον άλλο να σε σώσει ("Save Me I'm Yours"), ρίχνεις το φταίξιμο στο παρελθόν ("Voice Of The Father" - the closed door that scares you / I'm always there) και σκέφτεσαι με ποιο τρόπο θα λυτρωθείς απ' αυτό ("The Accidental"). Βαθιά μέσα σου όμως ξέρεις ότι αυτό που θα σε σώσει είναι εκεί, απλά πρέπει να το ανακαλύψεις ("I Love You, What Are You") και να το πείσεις (αλλά παράλληλα να πειστείς κι εσύ ο ίδιος) ότι η ζωή είναι μαζί. Και ότι όλο αυτό το ξέσπασμα μέσα στη νύχτα δεν χρειάζεται να το ξέρει κανείς εκτός από εσένα τον ίδιο ("Sub Rosa" - but in the middle of the night / in the heart of every desperate night / who'll know?)...

Ο δίσκος αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιτυχία των Gene (#8 στο UK Chart) ενώ μετά άρχισε η εμπορική κάτω βόλτα. Παρόλα αυτά, η μπάντα κράτησε μέχρι το 2004 βγάζοντας άλλους δύο δίσκους ("Revelations" και "Libertine") και ένα live από μια συναυλία στο Los Angeles το 2000 ("Rising For Sunset"), που αποτέλεσε μάλιστα ένα από τα πρώτα webcasts που έγιναν ποτέ και είχε για μια μικρή περίοδο τον τίτλο του webcast με τους περισσότερους ακροατές ever (περίπου 60,000). Η μπάντα εξακολουθεί να έχει φανατικους θαυμαστές και τα πρώην μέλη της επικοινωνούν συχνά μέσω ενός mailing list που έχει γίνει κάτι σαν τόπος συγκέντρωσης. O Martin Rossiter ασχολείται με solo υλικό ενώ συμμετέχει και σε μια μπάντα με το όνομα Call Me Jolene.

Υ.Γ. Το πραγματικό διαμάντι της περιόδου του "Drawn To The Deep End" βρίσκεται σε δύο EP από τη μεγαλειώδη συναυλία που έδωσαν στο Royal Albert Hall τον Μάρτιο του 1997 με τη συνοδεία πλήρους ορχήστρας εγχόρδων. Προσωπική επιτυχία: μέσω ενός fan κατάφερα να βρω ολόκληρη τη συναυλία, από το soundboard του BBC 1 Radio που τη μετέδωσε ζωντανά...


This entry was posted in . Bookmark the permalink.

3 Responses to Δίσκοι ζωής #4: Gene - Drawn To The Deep End

  1. Η νοσταλγία που δείχνουν αυτές οι αναρτήσεις σου είναι έντονη...
    Συνέχισε φίλτατε!

  2. Εχω μονο ενα πραγμα να πω για τα μουσικοποστακια: ΜΠΡΑΒΟ, ΤΕΛΕΙΑ,ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΑΚΤΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΣΟΥ! Μπραβο ρε Χρηστάρα, κι αν δεν τον ξερω το δισκο ουτε το συγκροτημα, μου διενςι κινητρο να τους ψαξω.Μπραβο.

Από το Blogger.