Τα πράσινα τετράδια

Όταν πήγαινα στη Γ' Γυμνασίου, το σωτήριο ακαδημαϊκό έτος '92-'93, καθόμουν με τους φίλους μου σε τρία διαδοχικά θρανία σχηματίζοντας μια παρέα 6 ατόμων. Κάποια στιγμή, για να μπορούμε να μιλάμε περισσότερο μεταξύ μας (concept που 15 χρόνια μετά μου το έκλεψαν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας), σκέφτηκα να αγοράσω ένα μικρό τετραδιάκι που θα κυκλοφορούσε ανάμεσά μας με σκοπό να καταγράφουμε όσα θέλαμε να πούμε στο μιλητό - κι ακόμα περισσότερα. To setting της αίθουσας ήταν πρόσφορο: τα θρανία ήταν εκείνα τα κλασικά σιδερένια με το "ραφάκι" από κάτω για να βάζεις βιβλία κλπ. και συνεπώς το τετράδιο μπορούσε άνετα να κυκλοφορεί μεταξύ των δύο συγκαθήμενων. Επιπλέον, τα θρανία ακουμπούσαν τοίχο, άρα αυτός που καθόταν στον τοίχο μπορούσε να πασάρει το τετράδιο μπροστά ή πίσω χωρίς να δίνει στόχο.

Το τετράδιο που αγόρασα ήταν ένα "Magic Clips", σαν κι αυτό στην φωτογραφία αλλά σε μέγεθος τσέπης και πράσινο. Θυμάμαι ότι το πρώτο πράγμα που γράφτηκε στο πρώτο τετράδιο ήταν η κωδικοποιημένη ερώτηση του διπλανού μου και μέχρι σήμερα πολυαγαπημένου αδερφικού φίλου μου Δημήτρη, αν μια συμμαθήτριά μας υποστήριζε ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, μαζί με δύο checkboxes "ναι" - "όχι" και τικαρισμένο το "ναι". Πολύ άκυρη ερώτηση για δύο 14χρονους - τόσο άκυρη μάλιστα που αποφασίσαμε να ξεκινάμε με αυτή κάθε καινούριο τετραδιάκι, το οποίο επιπλέον αποκαλούσαμε "πράσινο" ανεξαρτήτως του χρώματος. Ό,τι να'ναι δηλαδή.

Η ιδέα έπιασε και σύντομα το εκάστοτε "πράσινο" τετράδιο έκανε τον γύρο της εξάδας με ταχύτητα φωτός. Πού και πού παρέκκλινε της πορείας του προς άλλα θρανία αλλά πάντοτε γύριζε εντός συνόρων και κατέληγε στο θρανίο που μοιραζόμουν με τον Δημήτρη. Είχαμε και μυστικά να κρύψουμε, πώς να το κάνουμε: το ξεμυάλισμά μου ("infatuation" is the word) με μια συμμαθήτρια, που αποτελούσε βασικό theme των τετραδίων και ολόκληρης εκείνης της σχολικής χρονιάς, η εμμονή μας με την Ένωση Κεντρώων και τον Πρόεδρο Βασίλη Λεβέντη (που παραμένει και έχει πλέον μετουσιωθεί σε group λατρείας στο Facebook), ο Παναθηναϊκός, διάφοροι μικροέρωτες και μικροπαρεξηγήσεις που έρχονταν και εφεύγαν αμέσως, στίχοι, σκιτσάκια, πολιτικά παραληρήματα αριστερίζουσας ή και κάργα αριστερής τάσης και ό,τι άλλο μπορούσε να σκαρφιστεί το μυαλό 14χρονων παιδιών για να περάσουν οι βαρετές ώρες των μαθημάτων.

Στα ντουζένια μας χρειαζόμασταν 2-3 τετράδια το μήνα - θυμαμαι ότι στο peak είχαμε τελειώσει ένα μόλις σε 10 μέρες! Ιδιαίτερα τις χειμωνιάτικες μέρες, που η διάθεση ήταν χαμηλά, τα πράσινα τετράδια έδιναν ενδιαφέρον στις ατέλειωτες σχολικές ώρες και ήταν περιζήτητα. Όμως, καθώς ο χειμώνας έδινε θέση στην άνοιξη και με την προοπτική του καλοκαιριού η διάθεση ανέβαινε και οι μέρες ελάφραιναν, η ανάγκη για πράσινο τετράδιο μίκραινε. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς είχαμε γεμίσει γύρω στα 15 (θα ήταν 14; 16; δε θυμάμαι) τετράδια καθώς και ένα που το είχα ονομάσει κάπως σαν "The outtakes" ή "The lost pages" και περιλάμβανε ό,τι σελίδα είχε βγει από τα υπόλοιπα - κυρίως classified top secrets, πρόχειρα και άλλα άσχετα. Κι όλα αυτά χωρίς ούτε μια φορά να μας πιάσει καθηγητής. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Αργότερα, στην Α' Λυκείου σκέφτηκα να επαναφέρω τα πράσινα τετράδια, αλλά στην καινούρια τάξη με τους καινούριους συμμαθητές (mixed mode στο Γυμνάσιο, αλφαβητικά στο Λύκειο) και χωρίς την παρέα του Γυμνασίου το concept δεν έπιασε και μετά από δύο (το ένα νομίζω μισογεμάτο) το σταμάτησα.

Όλα αυτά τα γράφω από μνήμης γιατί δυστυχώς δε μπορώ να βρω τα τετράδια με καμία δύναμη. Σίγουρα δεν έχουν χαθεί εν μέσω μετακομίσεων γιατί δεν τα πήρα καν από το πατρικό μου, αλλά ούτε εκεί βρίσκονται. Επίσης δεν θυμάμαι αν τα έχω δώσει κάπου, πράγμα ελάχιστα πιθανό. Δύο είναι οι πιο πιθανές εκδοχές. Πρώτο, ότι σε κάποιο συγύρισμα τοποθετήθηκαν κάπου που δεν ξέρω από κάποιον που δεν ξέρω, άρα η ανεύρεσή τους θα είναι τυχαία αλλά σίγουρη. Δεύτερο, ότι σε κάποιο συγύρισμα πετάχτηκαν και τώρα έχουν καταλήξει χους εις χουν. Είναι κάτι που δε θέλω να σκέφτομαι, μιας και θα έχει καταστραφεί μια από τις καλύτερες αναμνήσεις από τα σχολικά μου χρόνια. Όσο, όμως, δεν εμφανίζονται και όσο τα μέρη που δεν έχω ψάξει ελαττώνονται, μάλλον τόσο πρέπει να συμφιλιώνομαι με την ιδέα...

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

8 Responses to Τα πράσινα τετράδια

  1. Δημήτρης says:

    Τα πράσινα τετράδια είναι ασφαλή μακριά από τη φθορά και τη νοσταλγία. Η ενέργεια που τα δημιούργησε είναι αναλλοίωτη, διαρκής, νέα.
    Είμαστε πάντα στο θρανίο Χρήστο μου.
    Με την ίδια νεανικότητα, με την ίδια επιμονή.

    Δημήτρης.

  2. xtsanos says:

    Έτσι Δημήτρη, ακριβώς έτσι.

  3. Ανώνυμος says:

    Μου φτιάξατε τη μέρα._

    Ν.Π.

  4. tzotza says:

    αχ τι ομορφο ποστ χρηστο μου...
    :)))
    και εγω μικρη εγραφα εγραφα εγραφα...
    μπλε ητανε τα δικα μου τετραδια...
    πολλα μπλε σκουρα με hard cover...
    γραφτηκανε τα πιο πολλα κυριολεκτικα με φακο κατω απο τα σκεπασματα μου...
    αλλα σε μια πλημμυρα εκει στην αμερικη...
    καταστραφηκανε..
    κρατησα ομως τα τετραδια απο το πανεπιστημιο...
    οχι για τις σημειωσεις απο τους καθηγητες...
    αλλα για ολα τα αλλα που εχουμε γραψει στην ωρα του μαθηματος..
    a small treasure indeed!!!

    να σου πω κατι;
    αφου εσυ και ο δημητρης (που ειδα το σχολιο του απο πανω)ησαστε ακομη φιλοι και θα ησαστε και παντα...
    δεν χρειαζεσαι πια κανενα τετραδιο...
    τα εχετε και οι δυο σας μεσα στην καρδια σας και θα ζουνε παντα!!
    ησαστε πολυ τυχεροι!!!
    παντα ετσι αγαπημενοι να ησαστε!!!

    φιλια πολλα!!
    :)

  5. Ρε συ εφευρέτη!!!! Για να μη λένε οτι τα μικρά δεν εχουν φαντασία.μωρε απ' ολα τα μεγεθη φαντασιας εχουν.

  6. JoaN says:

    Α, καλή σκέψη αυτή με το τετράδιο. Εμείς γράφαμε στο θρανίο ή σ όποιο βιβλίο είχαμε ανοιχτό και μετά τα σβήναμε, για να μην υπάρχουν στοιχεία... !

  7. xtsanos says:

    Ν.Π. να'σαι καλά! Κι εμένα μου έφτιαξε τη μέρα αυτό το ποστάκι!

    Tzotza μου τελικά αυτό είναι που μετράει. Θέλει θάρρος να παραμένεις στο θρανίο και με τον Δημήτρη νομίζω ότι τα καταφέρνουμε.

    Kate, σκέφτομαι μερικές φορές ότι ενώ θεωρώ τον εαυτό μου γενικώς προβλέψιμο και βαρετό έχω κάτι εκλάμψεις όπως αυτή που μου αλλάζουν τη ζωή...

    JoaN, τώρα με τα InternetS μπορούν να είναι στο FB όλη μέρα και να μην παίρνει κανείς χαμπάρι.Μήπως το FB είναι απλά ένα εξελιγμένο πράσινο τετράδιο; Λέω εγώ τώρα...

Από το Blogger.