Ο Smithies, ο Perelman κι εγώ

Έχω ένα set από πρωτογενή δεδομένα, για τη συλλογή των οποίων χρειάστηκαν μερικοί μήνες προετοιμασίας, δύο ταξίδια σε Ισπανία και Γαλλία, πολύ κουβάλημα, κάνα δυό βδομάδες follow-up μετά από κάθε ταξίδι, τουλάχιστον δύο ξενύχτια για την πρωταρχική τους ανάλυση και πολλές πολλές εργατοώρες για την ανάλυση που έπρεπε να πραγματοποιηθεί για να εκπληρωθούν οι συμβατικές υποχρεώσεις του ερευνητικού έργου που υποστήριξε την έρευνα. Τα σχετικά reports γράφτηκαν, παρουσιάστηκαν, υποβλήθηκαν, εγκρίθηκαν (με πολύ καλά σχόλια), 2 δημοσιεύσεις έγιναν δεκτές σε ισάριθμα συνέδρια και όλα καλά. Τα δεδομένα αρχειοθετήθηκαν και εν τέλει αποθηκεύτηκαν, μιας και η χρησιμότητά τους είχε ολοκληρωθεί.

Περίπου 2 χρόνια αργότερα, βρήκα και διάβασα, μετά από υπόδειξη του prof περί περαιτέρω εκμετάλλευσης των δεδομένων, ένα paper που έδινε αρκετές υποσχέσεις για μια καινούρια προσέγγιση στην ανάλυση των υπαρχόντων δεδομένων. Το paper αυτό οδήγησε σε ορισμένα άλλα, πιο θεμελιώδη papers στην ερευνητική περιοχή υπό εξέταση και μετά από αρκετό διάβασμα δημιουργήθηκε ένα θεωρητικό υπόδειγμα που μπορεί να εξεταστεί/υποστηριχτεί από αυτά τα δεδομένα. Χρειαζόταν όμως μια ριζική αναδιάταξή τους για να μπορέσουν να "μπουν" στο λογισμικό που θα πραγματοποιήσει την ανάλυση. Η αναδιάταξη (σχετικά εύκολη αν και αρκετά χρονοβόρα) έγινε, τα δεδομένα μπήκαν στο λογισμικό κι αυτό τα έτρεξε, ευτυχώς χωρίς καθυστερήσεις και "χτυπήματα".



Σήμερα λοιπόν ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που κάθε επιστήμονας προσμένει όπως τα παιδιά τα Χριστούγεννα: η στιγμή που ήμουν πάνω από τον εκτυπωτή και έπαιρνα τις σελίδες με τα καινούρια αποτελέσματα. Τις άρπαζα μία-μία χωρίς να περιμένω να βγουν όλες μαζί, τις κοίταξα όλες στα γρήγορα και ρούφηξα τα νούμερα προσπαθώντας να τα αφομοιώσω και να βγάλω τα πρώτα συμπεράσματα. Η καρδιά μου κοπάναγε, τα μάτια μου έτρεχαν σε γραμμές και εικόνες, λες και δε θα έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου για να τα μελετήσω και να τα ξαναμελετήσω μέχρις ότου δεν θα θες να τα ξαναδώ μπροστά μου. Στα όρθια σκάλισα σημειώσεις στην άκρη της σελίδας για συμπεράσματα και τρόπους δόμησης της συγγραφής των αποτελεσ΄ματων που έρχονταν στο μυαλό κατά ριπάς εκείνη τη στιγμή. Pure bliss.

Το αν το μοντέλο και οι υποθέσεις επαληθευτούν πλήρως είναι σημαντικό αλλά όχι τόσο ώστε να επικαλύψει τη χαρά της παραγωγής καινούριας γνώσης. Γιατί ακόμα και η μη επιβεβαίωση κάποιων υποθέσεων είναι παραγωγή γνώσης - απλώς όχι αυτής που είχες εσύ υποθέσει. Εξάλλου, όταν κατασκευάζεις ένα μοντέλο για να διερευνήσεις κάποιες σχέσεις μεταξύ (κοινωνικών, επιχειρησιακών κλπ.) μεταβλητών, έχεις μια διαίσθηση ("intuitive appeal" το αποκαλεί έτερος advisor μου) για την κατεύθυνση των αποτελεσμάτων και συνήθως επιβεβαιώνεσαι - εκτός κι αν έχεις πέσει εντελώς έξω στη θεωρητική τεκμηρίωση του μοντέλου, οπότε το ξαναπιάνεις από την αρχή.

Εννοείται ότι όλα αυτά γράφονται αναγνωρίζοντας την σχετική (και επική) μου ασημαντότητα σε σύγκριση με επιστήμονες όπως ο Όλιβερ Σμίδις ή ο Γκριγκόρι Πέρελμαν. Νομίζω όμως ότι αν υπάρχει ένα κοινό που συνδέει π.χ. έναν Νομπελίστα γενετιστή, έναν ιδιοφυή αλλά απόμακρο μαθηματικό και έναν επιχειρησιακό ερευνητή που προσπαθεί να τελειώσει ένα PhD, τότε θα πρέπει να είναι αυτή η στιγμή απόλυτης ικανοποίησης και ευτυχίας όταν παίρνεις στα χέρια σου τα αποτελέσματα του τρεξίματος του μοντέλου ή τελειώνεις το εργαστηριακό πείραμα ή ολοκληρώνεις τη μαθηματική απόδειξη. Εκείνη δηλάδή η στιγμή που η πληροφορία που διαθέτεις είναι έτοιμη να μετατραπεί σε γνώση και να διατεθεί προς όφελος όσων αφορά και επηρεάζει.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ο Smithies, ο Perelman κι εγώ

  1. JoaN says:

    !!! Διαβάζοντας το κείμενο, πορώθηκα και χάρηκα κι εγώ με όλα αυτά που τόσο ωραία περιγράφεις κι ας μην έχω ιδιαίτερη σχέση!!!

    χμμ τι λένε σ αυτές τις περιπτώσεις; (ποτέ δεν ήμουν καλή με τις ευχές)

  2. Απ΄το είδος της μακαριότητας που πολλοί δεν μπορούν να νιώσουν... ιδίως όταν δεν εχουν σχεση με επιστημονικη ερευνα και δεδομένα.Εύχομαι να δώσεις στους αποδέκτες να καταλάβουν, όσα κι εσυ καταλαβες,Γιατι τότε ίσως μπορεσεις να τους μεταδωσεις μία τζουρα απ' αυτη τη bliss.

  3. Κάτι σαν τα γεννητούρια, ένα πράγμα!
    Τουλάχιστον απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, πολύ σημαντικό!

  4. xtsanos says:

    Ωραία ήταν τα αποτελέσματα παιδιά. Σαν γεννητούρια, όπως είπε κι ο Kitsosmitsos. Τώρα πρέπει να γραφτεί το paper κι αυτό είναι μια διαφορετικής δυσκολίας (αλλά και ομορφιάς) διαδικασία...

Από το Blogger.