Δίσκοι ζωής #5: Manic Street Preachers - Lifeblood


Με τους δίσκους των Manics που απόκτησα ως καινούριες κυκλοφορίες μου συμβαίνει ένα περίεργο πράγμα: θυμάμαι ακριβώς πού βρισκόμουν την ώρα που τους άκουγα για πρώτη φορά. Tα This Is My Truth Tell Me Yours (1998) και Know Your Enemy (2001) στο δωμάτιό μου, καθώς το πρώτο ήταν δώρο από μια παλιά φίλη και το δεύτερο αγορασμένο από το "Σόλωνος & Μασσαλίας". To Send Away The Tigers (2007) κατηφορίζοντας προς το γραφείο, λίγες μέρες πριν ο αδερφός μου παρουσιαστεί στο στρατό. To Journal For Plague Lovers (2009) κατεβαίνοντας προς Εξάρχεια για μπύρες με τον kitsomitso, το laxanaki και την (πάλαι ποτέ) lifewhispers, λίγες μέρες πριν τη δική μου κατάταξη πέρυσι τον Μάη. Το καινούριο Postcards From A Young Man (2010) μόλις σήμερα το πρωί! Αλλά το Lifeblood (2004), που το άκουσα για πρώτη φορά κάνοντας τζόγκινγκ στο Λυκαβηττό ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Οκτώβρη πριν από 6 χρόνια, είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των Manics και ένας από τους πιο λατρεμένους γενικώς.

Υπάρχει μια γενικότερη αντίληψη μεταξύ των fans των Manics ότι το Lifeblood είναι ο πιο αδύναμος δίσκος τους. Αυτή την άποψη όχι μόνο δεν τη δέχομαι αλλά αντίθετα θεωρώ ότι είναι ο πιο δυνατός μαζί με το Holy Bible (1994) και το Everything Must Go (1996). Ομως, ενώ το Holy Bible ήταν σοκαριστικό στην αμεσότητα και τη γύμνια του και το Everything Must Go σε παρέσυρε με την αισιοδοξία του και την ανάγκη να κλείσει την πόρτα προς το παρελθόν, το Lifeblood συγκλονίζει εξαιτίας της ελεγειακής μελαγχολίας που το διατρέχει, με περιστασιακές αναλαμπές αισιοδοξίας. Πρόκειται για τον πιο ήρεμο, μουσικά και στιχουργικά, δίσκο των Manics: κατά βάση ακουστικός, με πλήκτρα και έγχορδα να ορίζουν τα μελαγχολικά μουσικά ηχοτρόπια και με τα φωνητικά του James Dean Bradfield πιο χαμηλά σε ένταση από ποτέ, σε ορισμένα τραγούδια σχεδόν σπαρακτικά. Στιχουργικά, το Lifeblood απομακρύνεται από την έντονα πολιτικοποιημένη στάση των προηγούμενων δίσκων. Παρότι ένα τραγούδι ("Emily") αναφέρεται στην Emmeline Pankhurst, ηγέτιδα του κινήματος των σουφραζέτων στη Μ. Βρετανία, και ένα στον Richard Nixon ("The Love of Richard Nixon"), έχουν και τα δύο έναν απολογιστικό, end-of-the-line χαρακτήρα παρά ένα δυναμικό πολιτικό μήνυμα, που ήταν ιδιαίτερα εμφανές στους πρώτους δίσκους τους.

Στο Lifeblood οι Manics ξεκινούν αναπολώντας την περίοδο που έκαναν τα πρώτα βήματά τους ("1985"), σχεδόν 20 χρόνια πριν την κυκλοφορία του δίσκου, και τελειώνουν σταθμίζοντας τη ζωή τους μετά την εξαφάνιση του Richey ("Cardiff Afterlife"). Στο ενδιάμεσο αναλογίζονται για την ολοένα αυξανόμενη δυσκολία τους να αρθρώσουν έναν ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο όπως ο Richey ("I Live To Fall Asleep") και να αποτινάξουν προσωπεία ("A Song For Departure") και φαντάσματα του παρελθόντος ("To Repel Ghosts"), και προτρέπουν τον καθένα (και μαζί τους εαυτούς τους) να εδραιώσει τη δική του διάφανη και αληθινή παρουσία ("Glasnost"). Αυτό το απολογιστικό κλίμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κλείνει μία ακόμα περίοδο στην πορεία του συγκροτήματος και ανοίγει μια άλλη, όμως τα γεγονότα δεν υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Ουσιαστική ολοκλήρωση επήλθε με την έκδοση της δικαστικής απόφασης που ανακήρυξε νεκρό τον Edwards 2008 και με τη μελοποίηση των τελευταίων στίχων του στο Journal For Plague Lovers το 2009.

Εμπορικά, το Lifeblood ήταν ο λιγότερος επιτυχημένος δίσκος των Manics καθώς έφτασε μόλις στο #13 του βρετανικού chart. Ίσως χρειάζεται το χρόνο του για να γίνει ευρύτερα αποδεκτός, όπως έχει συμβεί με πάμπολλά μουσικά αριστουργήματα.

Υ.Γ. Έχω την εντύπωση ότι οι Manics τακτοποιούν μία-μία τις υποχρεώσεις τους ώστε να μας πουν το οριστικό αντίο. Η έκδοση των στίχων του Edwards στον προηγούμενο δίσκο και ο χαρακτηρισμός του πρόσφατου δίσκου ως "one last shot at mass communication" μου δίνει την αίσθηση ότι το τέλος πλησιάζει. Μακάρι να διαψευστώ.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

3 Responses to Δίσκοι ζωής #5: Manic Street Preachers - Lifeblood

  1. Λύκος says:

    Υποκλίνομαι.
    Το ΝΜΕ θα ήταν αντάξιο μιας τέτοιας ανάλυσης.

  2. xtsanos says:

    Το ΝΜΕ δε φτουράει μία μπροστά στα posts με τίτλο "Δίσκοι ζωής" :-p

  3. Κάποια στιγμή δώσε στο λαό σου και φωτογραφία από την συλλογή. Έχει και αυτό το ενδιαφέρον του.

Από το Blogger.