Αποφάσεις και ψευδαισθήσεις

Είχα κάποτε ένα φίλο που κυκλοφορούσε με ποδήλατο στην Αθήνα πριν 15 χρόνια, προτού η ποδηλασία στην πόλη εξελιχθεί στο σημερινό κίνημα, που σπούδασε telecoms στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, πριν η αγορά ανοίξει και ο χώρος κατακλυστεί από δεκάδες σχετικές (ή και άσχετες) επιχειρήσεις, και που περίπου την ίδια περίοδο αποφάσισε να κατοικήσει εκτός αστικού ιστού κάνοντας commuting στην πόλη καθημερινά, πριν αυτή η συμπεριφορά μετατραπεί σε αναγνωρισμένη και μετρήσιμη τάση στις επιβατικές μεταφορές. Αυτόν τον φίλο πάντοτε τον ζήλευα (με την καλή έννοια) γιατί μπορούσε να βλέπει μπροστά. Να αξιολογεί τα τωρινά γεγονότα, να τα προβάλλει στο μέλλον και να πραγματοποιεί συμφέρουσες γι'αυτόν κινήσεις πριν τον υπόλοιπο κόσμο. Και το σημαντικότερο: να προβλέπει και να αποφασίζει σωστά.

Εγώ από την άλλη δεν το'χω αυτό το προτέρημα. Θεωρώ ότι έχω μια ασαφή ιδέα του τι μπορεί να γίνει βραχυπρόθεσμα σε ορισμένους τομείς της ζωής (by the way, αυτή η ασάφεια βγαίνει σχεδόν πάντα στα γραπτά μου εδώ μέσα) ή/και της κατεύθυνσης που θα ήθελα να δώσω στη ζωή μου και προσπαθώ να τη μετουσιώσω σε πράξη με έναν τρόπο εξίσου ασαφή. Ορισμένες φορές αισθάνομαι ότι δε μπορώ να αποκωδικοποιήσω τον ορυμαγδό της πληροφορίας που λαμβάνω καθημερινά και καταλήγω να αποσυντονίζομαι και είτε να μένω αδρανής, είτε να αμφιταλαντεύομαι μεταξύ των εναλλακτικών αποφάσεων χάνοντας πολύτιμο χρόνο.

Καταλαβαίνω ότι το σημαντικό σε τέτοιες καταστάσεις είναι να παίρνεις άμεσα μια απόφαση, όσο κι αν φοβάσαι ότι η ελλιπής γνώση μπορεί να σε οδηγήσει στο λάθος δρόμο. Αυτό μου είχε πει και ο φίλος που ανέφερα στην αρχή, όταν πριν πολλά χρόνια είχαμε μια εκ βαθέων συζήτηση (και που δυστυχώς ήταν η τελευταία μας). Αλλά για όσους έχουμε μάθει να νιώθουμε έτοιμοι να πάρουμε μια απόφαση μόνο όταν οι εναλλακτικές, τα κριτήρια και οι πιθανές επιπτώσεις είναι τουλάχιστον διακριτά, είναι πραγματικά δύσκολο. Μάλιστα, γίνεται ακόμα δυσκολότερο όσο περνούν τα χρόνια, γιατί το μέγεθος του ρίσκου που δέχεσαι να αναλάβεις ελαττώνεται. Τι μένει λοιπόν;

Μένει να αποδομήσεις τις ψευδαισθήσεις που κυριεύουν και ορίζουν τη ζωή και την πορεία σου. Μη ρωτάς ποιες - όλοι τις έχουμε. Εγώ που ονειρεύομαι να γίνω ακαδημαϊκός, ο άλλος που σκέφτεται ότι η γκόμενα που γνώρισε μπορεί να γίνει γυναίκα του, ο τάδε που έχει βάλει στο μάτι μια θέση στην εταιρεία που δουλεύει. Μπορείς να καταφέρεις να γίνεις αυτό που κρύβεται πίσω από την ψευδαίσθησης ξεκινώντας να το υποδύεσαι. Εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα: να καταφέρεις να τις αποδομήσεις σταδιακά χωρίς να φέρεις τα πάνω-κάτω με απότομο τρόπο, χωρίς να πληγώσεις ανεπανόρθωτα τρίτους (γιατί σίγουρα θα τους πληγώσεις και θα πληγωθείς), κοινώς χωρίς να τα κάνεις πουτάνα επειδή ένα πρωί ξύπνησες και αποφάσισες να τα σαρώσεις όλα. Αν είσαι μάγκας, θα το καταφέρεις, αν όχι, θα κλωθογυρίζεις μέσα στην ψευδαίσθησή σου, ανήμπορος να ανεβείς σε κάποιο από τα τρένα που περνούν.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.