Η ιστορία μιας ψήφου και άλλες διαπιστώσεις

Επιτέλους, έστω και με 65% αποχή η Αθήνα έχει την ευκαιρία να αλλάξει μετά από 4 χρόνια ελεύθερης πτώσης. Ας ελπίζουμε ότι ο καινούριος δήμαρχος θα μπορέσει να ανακόψει την πτωτική πορεία ή έστω να κάνει τα αυτονόητα στο μέτρο που πραγματικά μπορεί, χωρίς υπεκφυγές και μεταθέσεις ευθυνών, χωρίς την αλαζονεία της εξουσίας και, το σημαντικότερο, με τη βοήθεια και τη συμμετοχή όλων των Αθηναίων.


Δε θυμάμαι αν το έχω γράψει εδώ μέσα, αλλά ήμουν από αυτούς που αρχικά ενθουσιάστηκαν με την υποψηφιότητα Καμίνη: ακομμάτιστος, επιτυχημένος ακαδημαϊκός, γνώστης του κράτους όσο κανένας άλλος, και ,το σημαντικότερο, άφθαρτος και φρέσκος. Όσο περνούσε ο χρόνος και η παρουσία του δεν γινόταν ιδιαίτερα εμφανής, άρχισα να ψιλο-απογοητεύομαι. Κάτι οι δηλώσεις του (σε κάποιο κεντρικό δελτίο ειδήσεων) ότι ακόμα δεν έχει πρόγραμμα για την πόλη αλλά ιδέες και σκέψεις, κάτι ορισμένες ψιλο-προχώ (αν και αισθητικά καλόγουστες - έχουν δει τα μάτια μου περμανάντ και μουστάκια αυτές τις μέρες...) παρεμβάσεις του, με έκαναν να σκεφτώ ότι αυτή η πόλη χρειάζεται κάτι πιο άμεσα εφαρμόσιμο, όπως π.χ. αυτά που πρότεινε ο Αμυράς: 5 άξονες, πολύ συγκεκριμένοι και με σαφή προσανατολισμό να αλλάξουν την πόλη. Μετά είδα το πρόγραμμα του Καμίνη, πείστηκα ότι είναι πιο λεπτομερές και συγκροτημένο από ό,τι στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, και λίγο πριν την κάλπη αποφάσισα να τον στηρίξω ως το κύριο αντίπαλο δέος απέναντι στον Κακλαμάνη, ως εκείνη την επιλογή που μπορεί πραγματικά να πάρει τα ηνία της πόλης και όχι απλώς να εκφράσει δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία. The rest is history, που λένε και στο χωριό μου, και μάλιστα όχι τόσο διαφορετική από την ιστορία αρκετών φίλων με τους οποίους είχα την ευκαιρία να συζητήσω αυτές τις μέρες.

Αυτό που όμως με χαροποιεί περισσότερο είναι ότι με την ψήφο σε Καμίνη-Μπουτάρη, δύο ανθρώπους που ποτέ δεν δήλωσαν ούτε ήταν επαγγελματίες πολιτικοί, φάνηκε ότι ξέφτισε το παλαιολιθικό μοντέλο του αναγνωρισμένου κομματικού στελέχους που αναγκάζεται (συχνά παρά τη θέλησή του) να αποδεχτεί την "προτροπή" της ηγεσίας του κόμματός του και να τοποθετηθεί ως ουρανοκατέβατος υποψήφιος σε δήμο με εξέχουσα πολιτική σημασία. Όσοι προτιμούσαν για παράδειγμα κάποιον τύπου Παπουτσή ή Σκανδαλίδη για υποψήφιο στην Αθήνα, με τη δικαιολογία ότι προέρχεται από βαθύ κομματικό πυρήνα, ας αναλογιστούν α) τι ποσοστά θα λάμβαναν τέτοιες υποψηφιότητες και β) προς τα πού θα πορευόταν η Αθήνα με μία ακόμα τετραετία Κακλαμάνη. Το τελευταίο φαίνεται ότι το σκέφτηκε και το εξέφρασε στην κάλπη η πλειοψηφία των λίγων πολιτών που επέλεξαν να ψηφίσουν χτες.

Δεύτερη σχετική διαπίστωση είναι ότι το "ρεύμα" υπέρ Καμίνη μέσω διαδικτύου και social media πρέπει να έπιασε τόπο. Δεν μπορώ να το ποσοτικοποιήσω αλλά οι απόψεις, έστω και στην σχετικά περιορισμένη οπτική μου γωνία στο Twitter, ήταν τόσο κατά του Κακλαμάνη όσο και υπέρ του Καμίνη - το ίδιο και στο Facebook, πάλι υπό περιορισμένη οπτική. Μια περισσότερο ποσοτική μέτρηση αυτού του effect θα ήταν πράγματι ενδιαφέρουσα.

Τρίτη διαπίστωση είναι ότι η σημασία του δικαιώματος της ψήφου είναι πολύ περισσότερο ξεκάθαρη και δυνατή στους ψηφοφόρους μεγαλύτερων ηλικιών. Τόσο χτες όσο και την προηγούμενη Κυριακή μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι υπερήλικες που με το ζόρι μπορούσαν να περπατήσουν έφταναν, άλλοι υποβασταζόμενοι, άλλοι με ταξί, στο εκλογικό κέντρο. Μπροστά μου στη σειρά για την είσοδο στο εκλογικό τμήμα (ναι, είχαμε και ουρά χτες) ένας σχεδόν 90άρης αλλά αξιοζήλευτα ζωντανός κύριος είπε τη φράση που νομίζω ότι συμπυκνώνει το νόημα της συμμετοχής της στις εκλογές: "Φυσικά και θα ψηφίζω, γιατί ξέρω πως είναι να μη μπορείς να το κάνεις". Κι αυτό ίσως είναι ένα σημαντικό μάθημα για τους απολιτίκ της γενιάς μου ή για τους ισοπεδωτικούς μηδενιστές προηγούμενων γενεών.

Τέλος, συγκινήθηκα όταν είδα χτες στην TV τον Καμίνη παρέα με τον Δημήτρη Μπέη να χαιρετούν το πλήθος. Όχι τόσο για το συμβολισμό της κίνησης (δύο αριστερών πεποιθήσεων Δήμαρχοι Αθηναίων σε διάστημα 24 ετών), αλλά γιατί γνωρίζω τον κ. Μπέη προσωπικά, το πόσο νοιάζεται για αυτή την πόλη και το πόσο απογοητευμένος είναι από τη συνεχή της πτώση, ιδιαίτερα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μακάρι να δούμε όλοι, και ο Δημήτρης Μπέης μαζί, καλύτερες μέρες σ' αυτή την πόλη.

Α, επίσης, να ευχηθώ στον καινούριο Δήμαρχο καλό κουράγιο και σιδεροκέφαλος. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου από τη μία μεριά να έχει τον Ψινάκη και από την άλλη τον Μιχαλολιάκο.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η ιστορία μιας ψήφου και άλλες διαπιστώσεις

  1. Δεν έχεις άδικο στις περισσότερες από τις σκέψεις σου. Νομίζω ότι έθιξες μεγάλο μέρος από τα τεκταινόμενα αυτών των εκλογών, τουλάχιστον στην Αθήνα.
    Μένει να δούμε τα έργα του, λοιπόν. Έχει την - έστω οριακή - στήριξη. Προχωράμε...

  2. Με συγκινησες βρε με την ατακα του 90άρη! Εγω ουρες δεν ειχα, να φανταστεις οτι σε συνολο εγγεγραμμενων 420,τη δευτερη Κυριακη ψηφισαν μονο 167... Αλλα ειχα προβαδισμα του κυριου Καθηγητη στο τμημα μου. Παντως ακουω "βρωμες" τυπου: τον Καμινη τον ανέδειξαν 70.000 ανθρωποι, σε συνολο 4.000.000... Οσο για τον μάνατζερ-τηλεπερσόνα-φίλαυτο και λοιπά που αγνοώ, ισως αποτελεσει, αν καταδεχτει να παρευρεθεί σε καμια συνεδριαση του Δημ.Συμβουλίου δηλαδή, το αντιπαλο "δεος" στον συντηρητισμό, κυριως σε ο,τι αφορα τα ζητηματα ομοφυλοφιλίας... Η πραγματικοτητα παιρνει ΠΑΝΤΑ εκδίκηση, ίσως, το ότι ο Καμίνης ειναι νομικός με ευαισθησία σε θεματα ατομικων δικαιωμάτων, να κανει τη διαφορά.Ιδωμεν...Φιλιά.

Από το Blogger.