Προσεχώς επιβίωση

Ξέρεις τι γίνεται και δεν γράφω συχνά εδώ μέσα τον τελευταίο καιρό, εξάλλου το έχω ξαναγράψει. Σε άλλες εποχές που θεωρούσα κάποιες εργασιακές καταστάσεις δεδομένες με ενοχλούσε, όμως τώρα δε με ενοχλεί καθόλου. Ίσα-ίσα που με γεμίζει περισσότερο από πριν και μέχρις ενός σημείου το επιδιώκω, ακόμα και αν οι περιρρέουσες συνθήκες και οι προοπτικές επιδεινώνονται.


Αυτό που εννοώ είναι ότι όσο κι αν ο ορίζοντας της εργασιακής βεβαιότητας μικραίνει συνεχώς, όσο κι αν με τις φημολογούμενες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το όνειρο ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας στην Ελλάδα απομακρύνεται, όσο κι αν η προοπτική αυτοαπασχόλησης μοιάζει στη συγκεκριμένη συγκυρία με ρώσικη ρουλέτα, αισθάνομαι ότι κάθε μέρα που περνάει και γυρίζω από τη δουλειά είναι μια επιτυχία. Το ίδιο αισθάνομαι και για τη γυναίκα μου. Όταν επιστρέφουμε το βράδυ στο σπίτι, ψόφιοι, και συζητάμε (naturally) τα περί δουλειάς πάνω στο τραπέζι του φαγητού νιώθω τυχερός που ακόμα μπορούμε να το κάνουμε. Γιατί αυτή είναι μια περίοδος επιβίωσης και συντήρησης, άρα κάθε μέρα που περνάει και καταφέρνεις να διατηρείς το βιοτικό σου επίπεδο και τη συναισθηματική ισορροπία που προκύπτει από αυτό πρέπει να τη θεωρείς επιτυχημένη. Κι αυτό ισχύει παρότι η περίοδος των early/mid-30s θα έπρεπε να είναι η αρχή της ανόδου και της δημιουργίας αυτής της προστιθέμενης αξίας που στη δύση της ζωής θα αξιολογείς και θα αναπολείς. Μπορεί για λίγους και τολμηρούς οι ευκαιρίες να είναι προφανείς και εύκολα εκμεταλλεύσιμες αλλά νομίζω ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η πλειοψηφία των συνομήλικών μου ανήκει σε μια χαμένη γενιά που πρέπει πλέον να μοχθήσει και να χτίσει για τις επόμενες, με την ελπίδα ότι και οι επόμενες θα κάνουν το ίδιο.

Είναι, λοιπόν, σημαντική κάθε μέρα που περνάει χωρίς προσωπικά απρόοπτα, γιατί το τέλος κάθε μέρας μας φέρνει πιο κοντά στο τέλος της θλιβερής κατάστασης που ζούμε. Ποιο θα είναι αυτό το τέλος δεν το γνωρίζω και παρότι το υποπτεύομαι δεν θέλω να το προσδιορίσω - μπορεί να είναι η δημοσιονομική εξυγίανση, μπορεί η χρεωκοπία, μπορεί η κατάλυση του κράτους. Το σημαντικό όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να προβλέψεις, να σχεδιάσεις μεσοπρόθεσμα (ούτε καν βραχυπρόθεσμα) την πορεία της ζωής σου, γιατί κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει την επόμενη μέρα. Κάποια στιγμή όμως αυτή η ρευστή κατάσταση θα παγιωθεί, με τη μία ή την άλλη μορφή. Θα ξέρεις ότι το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο και τότε θα μπορείς να κάνεις τα κουμάντα σου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για να αρχίσεις να αναρριχάσαι.

Για ανθρώπους σαν κι εμένα που το στρατηγικό πλάνο της ζωής συχνά μεταφράζεται σε πολλαπλά και ευέλικτα μεσοπρόθεσμα ή/και βραχυπρόθεσμα στάδια επίτευξής του ή σε κανένα σχέδιο απολύτως, αυτή η day-by-day διαχείριση και αναθεώρηση είναι κουραστική. Είναι όμως η μοναδική ευκαιρία επαφής και τριβής με την πραγματική πλευρά της ζωής που λίγο το οικογενειακό περιβάλλον, λίγο η επαγγελματική δραστηριότητα, λίγο τα υπάρχοντα μαξιλάρια ασφαλείας, λίγο ο ίδιος ο χαρακτήρας μου, με έχουν κάνει να την παραμελήσω. Προσεχώς επιβίωση, λοιπόν, και εξάσκηση στις πραγματικές συνθήκες της.

Υ.Γ. Πέρα από τις όποιες σκόρπιες σκέψεις ήθελα εδώ και καιρό να μοιραστώ, η τελική έμπνευση για αυτό το post ήρθε από τη εκπληκτική σειρά αναρτήσεων "Ημερολόγιο ενός ανέργου" στο blog του αγαπητού The_Stranger (Twitter: @The_Stranger_gr).

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.