Archive for Φεβρουαρίου 2010

Δίσκοι ζωής #2: Bruce Springsteen - Nebraska


Πάντα είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία σε solo δίσκους που χαρακτηρίζονται ως "χαμηλών τόνων" και στους οποίους η φωνή του καλλιτέχνη συνοδεύεται από ελάχιστα όργανα (συνήθως μια κιθάρα ή ένα πιάνο), διατηρώντας έτσι τον πρώτο ρόλο στον καθορισμό του χαρακτήρα του δίσκου. Τέτοιοι δίσκοι είναι π.χ. ο ομώνυμος του Mark Hollis (τραγουδιστή των Talk Talk), το "Hips and Makers" της Kristin Hersh, το "Wilderness" του Brett Anderson. Ο δίσκος όμως που ξεχωρίζω και έχω σε ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου είναι το "Nebraska" του Boss.

Το "Nebraska" κυκλοφόρησε το 1982, μετά τη μεγάλη επιτυχία του διπλού "The River". Ήδη από αυτόν και τον προηγούμενο δίσκο ("Darkness On The Edge Of Town") ο Springsteen είχε αρχίσει να δίνει έναν πιο σκοτεινό χαρακτήρα στα τραγούδια του, ισορροπώντας ανάμεσα σε uptempo κομμάτια ("Hungry Heart", "Tenth Avenue Freeze-Out" κ.ά.) και προσωπικές ιστορίες που διηγούταν χαμηλόφωνα ("The River", "Badlands", "Backstreets") . Το κεντρικό θέμα των στίχων του - ανθρώποι της εργατικής τάξης και η προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τη μιζέρια και τα αδιέξοδα της ζωής τους - παρέμεινε ως είχε, βρήκε όμως την καλλιτεχνική κορύφωσή του στο "Nebraska".

Ο δίσκος είναι μια συλλογή από ιστορίες με πρωταγωνιστές απελπισμένους ανθρώπους που ζουν στα όρια του νόμου αλλά και πέρα από αυτά. Serial killers ("Nebraska"), μέλη του οργανωμένου εγκλήματος ("Atlantic City"), απελπισμένοι δολοφόνοι ("Johnny 99"), μίζεροι blue-collar workers ("Highway Patrolman", "State Trooper", "Open All Night") με κοινό χαρακτηριστικό τη δίψα για φυγή και την τροπή που παίρνει η ζωή τους όταν τους παρουσιάζεται μια τέτοια ευκαιρία. Αυτή η ωμή, βασανιστική εξιστόρηση γίνεται με τη συνοδεία μόνο ακουστικής κιθάρας και ορισμένων άλλων συνοδευτικών οργάνων (φυσαρμόνικα, μαντολίνο κλπ.) που παίζονται όλα από τον ίδιο τον Springsteen. H φωνή του είναι ψιθυριστή, σχεδόν ικετευτική, όπως και οι χαρακτήρες που περιγράφει, και η απλή, πρόχειρη σπιτική ηχογράφηση σε τετρακάναλο επικεντρώνει την προσοχή του ακροατή στην ουσία της μουσικής και των ιστοριών που εξιστορούνται.

Ο Springsteen ηχογράφησε τα τραγούδια του "Nebraska" ως demo για την "κανονική" παραγωγή με ηλεκτρικό ήχο, στα χνάρια των προηγούμενων δίσκων του. O δίσκος ηχογραφήθηκε και με τον ηλεκτρικό ήχο της E-Street Band, αλλά ο Boss αποφάσισε να θέσει σε κυκλοφορία τις ακουστικές ηχογραφήσεις. Φαίνεται ότι το "Electric Nebraska", όπως αποκαλείται, δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει στο άμεσο μέλλον, μιας και ο ίδιος ο Springsteen θεωρεί ότι κυκλοφόρησε η σωστή έκδοση των τραγουδιών. Και ποιος να του πει ότι έχει άδικο;



Bruce Springsteen - Atlantic City

Posted in | Leave a comment

Blogs ain't what they used to be


Η ενασχόλησή μου με το blogging ξεκίνησε στα μέσα του 2005 αποκλειστικά με την ιδιότητα του αναγνώστη. Ήταν η ωραία εποχή που οι πρώτοι ιστολόγοι είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστοί μέσα και έξω από την ιστόσφαιρα, όπως η Damsel In Stress, η φοβερή Λίτσα, o Πιτσιρίκος και η Ψιλικατζού στα ξεκινήματά τους. Από το 2007 η συμμετοχή μου ήταν πιο ενεργή - κοινώς έγραφα σε ένα blog (δεν είναι της παρούσης ποιο) και έζησα από πρώτο χέρι τις ωραίες και τις άσχημες στιγμές αυτής της κοινότητας. Οι τελευταίες περιλάμβαναν τρελό ξεκατίνιασμα μεταξύ ιστoλόγων, κλείσιμο blogs από τους δημιουργούς τους, απαξίωση από τους κύκλους που έχουν πάρει εργολαβία την οποιαδήποτε έκφραση αντίθεσης σε κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές και, πιο πρόσφατα, μηνύσεις εναντίον ιστολόγων για συκοφαντική δυσφήμιση.

Η άλλη πλευρά, η καλή, είχε τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για την Αμαλία Καλυβίνου και τις πυρκαγιές της Πάρνηθας στα μέσα του καλοκαιριού του 2007, τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις στο τέλος του καλοκαιριού για την καταστροφή της Πελοποννήσου, που έδωσαν στην κοινότητα των ιστολόγων τέτοια δυναμική αναγκάζοντας τους υποψήφιους των εκλογών του 2008 να προσπαθήσουν να την προσεταιριστούν κάνοντας ειδικές αναφορές στους λόγους τους και κατατάσσοντας το φίλο Νεφέλικα στα πρόσωπα εκείνης της χρονιάς. Ήταν μια κοινότητα ζωντανή, εναλλακτική, με τις ακραίες απόψεις της, την έντονη διαφωνία, αλλά και τη ζύμωση που οδηγούσε σε κινήσεις όπως οι παραπάνω, πέρα και πάνω από κάθε πολιτική και μικροκομματική σκοπιμότητα. Ήταν η πρώτη (και μόνη μέχρι στιγμής) φορά που απλός κόσμος ανταποκρίθηκε σε ένα κάλεσμα διαμαρτυρίας που δεν προήλθε από όσους, όπως είπα πιο πάνω, θεωρούν την έκφραση αντίθεσης προσωπικό τους κεκτημένο.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας, ο μέχρι πρότινος διακριτός διαχωρισμός του blogging (ως εναλλακτικού μέσου επικοινωνίας) από τα παραδοσιακά ΜΜΕ σχεδόν χάθηκε. Σύμφωνα με τον CEO του Technorati, Richard Jalichandra, πλέον τα blogs χαρακτηρίζονται ως mainstream media, ενώ και τα mainstream media ενσωματώνουν περιεχόμενο και μορφή που προσομοιάζει σε blogs. Επιπλέον, πολλοί bloggers μεταπήδησαν σε παραδοσιακά media όπως και το αντίστροφο, αλλά με πολύ μικρότερη ένταση. Στην Ελλάδα, μετά την επιτυχία "ενημερωτικών" blogs όπως το troktiko, παρόμοια blogs ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια: καθένας μπορεί να ανοίξει ένα ιστολόγιο και να το τιγκάρει με ειδήσεις από τον ηλεκτρονικό τύπο (αδυνατώ να κατανοήσω την προστιθέμενη αξία τέτοιων εγχειρημάτων). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στη λίστα των 100 δημοφιλέστερων blogs του sync.gr δεν υπάρχει ούτε ένα αμιγώς μη ενημερωτικό blog, ούτε καν οι δημοφιλείς bloggers που είναι εγγεγραμμένοι στο sync.gr (π.χ. Πιτσιρίκος, Panosz, Kitsosmitsos). Κάτι παρόμοιο έγραψε πριν περίπου ενάμισι χρόνο και ο panosz στην "Καλύβα ψηλά στο βουνό". Σε αυτή την πληθώρα από blogs που ουσιαστικά λειτουργούν σαν ειδησεογραφικά πρακτορεία, και μάλιστα αναδημοσιεύοντας τα νέα από δεύτερο χέρι, προσθέστε και τα θεματικά blogs (εθνικά θέματα, πολιτική, νομικά θέματα, κλπ.) και θα έχετε μια ιδέα για το πού κινείται η ελληνική ιστόσφαιρα. Εξαιρώ τα επαγγελματικά blogs, των οποίων η λειτουργία εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς.

Αυτά σε ό,τι αφορά τη δημοφιλία βάσει αριθμών links και επισκεψιμότητας. Όμως η απήχηση των γραφομένων ενός ιστολόγου στους αναγνώστες του δε μετριέται μόνο με νούμερα και σίγουρα δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από την αναδημοσίευση ειδήσεων. Είναι η προσθήκη της προσωπικής κρίσης του γράφοντα και η δυνατότητα να παρακινήσει τους αναγνώστες να σχολιάσουν τα γραφόμενά του που δίνει την προστιθέμενη αξία σε ένα ιστολόγιο. Ακριβώς αυτή η διάδραση μεταξύ γράφοντα και αναγνώστη είναι που αυξάνει την απήχηση ενός ιστολογίου, κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από τη δημοφιλία του βάσει των αριθμών. Γιαυτό το λόγο δεν υποστηρίζω blogs που έχουν κλειστά τα σχόλιά τους, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν ένα vanity project του γράφοντα, όπως επίσης και τα blogs που δεν απαντάνε στα σχόλια που αφήνουν οι επισκέπτες.

Τελικά όμως αυτή η μετάλλαξη του blogging, που κυριαρχείται από sites που μοιάζουν με ιστολόγια μόνο στη μορφή και την πλατφόρμα που χρησιμοποιούν, λίγο επηρεάζει την κοινότητα των πραγματικών ιστολόγων. Οι άνθρωποι θα γράφουν, θα σκέφτονται, θα ανταλλάσσουν απόψεις, θα πλακώνονται και μέσα από τη σύγκρουση και τη ζύμωση θα προχωρούν μπροστά, όσο κι αν τα κατ' επίφαση blogs πληθαίνουν και αυξάνουν τα links, trackbacks και numbers of visitors τους.

Posted in | 4 Comments

Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς



H "Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς" είναι μια κίνηση πολιτών που αντιστέκεται στα μηνύματα ξενοφοβίας και ρατσισμού και αντιδρά στον κοινωνικό αποκλεισμό μεταναστών που ζουν και εργάζονται σε άλλες χώρες. Συσπειρώνει δε ανθρώπους κάθε εθνικότητας, καταγωγής, θρησκευτικών πεποιθήσεων, εκπαίδευσης και πολιτικού προσανατολισμού.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τη Γαλλία, μετά το σάλο που ξέσπασε από σχόλιο του Υπουργού Εσωτερικών Μπρις Ορτεφέ τον Σεπτέμβριο του 2009, που δήλωσε ότι "πάντα χρειάζεται ένας Άραβας. Όταν υπάρχει ένας, όλα είναι καλά. Όταν όμως μαζευτούν πολλοί, αρχίζουν τα προβλήματα". Έπειτα, η πρωτοβουλία πέρασε στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα και σταδιακά απλώνεται σε όλη την Ευρώπη.

Βασικός άξονας της κίνησης είναι η αποχή από οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή εκείνη την ημέρα. Στόχος είναι να καταδειχτεί επί της ουσίας η συμβολή των μεταναστών, νόμιμων ή μη, στην οικονομική ζωή της ελληνικής κοινωνίας, παρότι αντιμετωπίζονται ως πηγή φτηνού, ανασφάλιστου εργατικού δυναμικού.

Υποστηρίζουμε την κίνηση, ενημερώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και προσπαθώντας εκείνη την ημέρα να περιορίσουμε κατά το δυνατόν τις οικονομικές μας συναλλαγές.

Σύνδεσμοι

Ιστολόγιο
Facebook

1 Comment

Ποινικοποίηση της πολιτικής και των πολιτικών

"H πολιτική δεν ποινικοποιείται, οι πολιτικές ή υπερψηφίζονται ή καταψηφίζονται" δήλωσε σήμερα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Κ. Μακρόπουλος. Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με αυτή την πρόταση αν παράλληλα ανέφερε ότι η δράση των πολιτικών οφείλει να ποινικοποιείται σε περίπτωση που προκύψουν αποδείξεις ηθελημένα κακής διαχείρισης, κάτι που αποτελεί ακόμα άπιαστο όνειρο στην Ελλάδα.

Με αυτό το σκεπτικό, η ενθαρρυντική συμφωνία στην πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία υπονομεύεται από το υπό εξέλιξη παιχνίδι της κολοκυθιάς για το χρονικό διάστημα που πρέπει να διερευνηθεί. "Από το 2000" λέει η κυβέρνηση, "γιατί από το 2000 και όχι από το 1980" αντιλέγει η αντιπολίτευση, "γιατί από το 1980 και όχι από το 1967, για να αξιολογηθούν και τα πεπραγμένα της χούντας" θα μπορούσε εύλογα να πει κάποιος τρίτος (σίγουρα όχι ο Καρατζαφέρης), "γιατί όχι από το 1828 κι έπειτα, μήπως φταίει κι ο Καποδίστριας" κλπ. Κι έτσι η δυνατότητα ξεκάθαρης αποτύπωσης των διαδικασιών λήψης δημοσιονομικών αποφάσεων και των επιπτώσεών τους στη σημερινή δημοσιονομική τραγωδία γίνεται όμηρος σε ένα αλισβερίσι μετατόπισης ευθυνών.

Δυστυχώς έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο μηδέν (κι ακόμα χαμηλότερα) για να... αναρωτηθεί το επίσημο κράτος αν στη δημοσιονομική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών διαπράχτηκαν λάθη! Η εκάστοτε κυβέρνηση, πάντα λειτουργώντας με δεδομένη τη de facto "υπερψήφιση" της οικονομικής πολιτικής από το εκλογικό σώμα που την αναδείκνυε, δικαιολογούσε τις πολιτικές αποφάσεις με αλαζονεία και κοντοφθαλμία, ενώ η αντιπολίτευση αντιτιθόταν στα πάντα. Κάπως έτσι πέρασαν καμιά 35αριά χρόνια δημοκρατικής διακυβέρνησης και κανείς δεν είχε αναρωτηθεί πού θα οδηγούσε η μακροχρόνια οικονομική πολιτική. Τουλάχιστον πλέον δε χρειάζεται να αναρωτιόμαστε γι'αυτό.

Αν και η σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την απόδοση ποινικών ευθυνών στους υπαίτιους ηθελημένης (το τονίζω) κακοδιαχείρισης αποτελεί, έστω και με εξαιρετική καθυστέρηση, αυτονόητη εξέλιξη, πιστεύω ότι δεν είναι κατάλληλη ώρα για τέτοιες ενέργειες. Αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή είναι να βγει η χώρα από την ακραία και επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί ακόμα και την υπόστασή της ως ανεξάρτητου κράτους, και για να γίνει αυτό χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή σύμπνοια. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος και καθετί άλλο που βγαίνει στη μέση λειτουργεί διχαστικά και αποπροσανατολιστικά. Ας περάσουμε τους μεγάλους σκοπέλους που λέγονται "αποφυγή πτώχευσης" και "ανάκτηση αξιοπιστίας", και θα βρεθεί χρόνος για όλα τα άλλα.

Υ.Γ. Την καταπληκτική κούπα μπορείτε να την αγοράσετε εδώ.

Posted in | 3 Comments

Safer Internet Day / Απάτες 419


Σήμερα γιορτάζεται σε περισσότερες από 60 χώρες παγκοσμίως η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου. Το φετινό θέμα της γιορτής είναι η προστασία της ιδιωτικής ζωής, ιδιαίτερα των ανηλίκων, στον κυβερνοχώρο και έχει ως σύνθημα το Πριν Δημοσιεύσεις Σκέψου / Think B4 U Post.

Στο πλαίσιο της σημερινής ημέρας διοργανώνεται στο ξενοδοχείο "Τιτάνια" (Πανεπιστημίου 52, Αθήνα) συνέδριο με θέμα "Ασφαλής Χρήση του Διαδικτύου για τα Παιδιά". Το πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να το βρείτε εδώ. Παράλληλα, αρκετοί οργανισμοί διοργανώνουν τοπικές εκδηλώσεις και happenings για την προώθηση αυτού του τόσο σημαντικού θέματος και την ενημέρωση των παιδιών που θεωρούνται ως η πιο ευάλωτη ομάδα πληθυσμού σε ό,τι αφορά την παραβίασης της ιδιωτικής ζωής, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη την εκτενή ενασχόλησή τους με τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης. Από τη μεριά των ιστολόγων, ένα post είναι νομίζω το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να διαδώσουμε το μήνυμα της σημερινής ημέρας.

---------------------------------------------------------

Δεν είναι όμως μόνο τα παιδιά που υφίστανται ηλεκτρονική παρενόχληση και τις συνέπειές της. Ο αριθμός των ενήλικων που πέφτουν θύματα των 419 ή advance fee ή Nigerian scams είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός. Ναι, είναι εκείνα τα e-mail από κάτι περίεργους τύπους με ονόματα όπως Hajia Zainab Abdulkarim, Tony Onokwo και George Ochonogor, που συνήθως σας ζητούν να τους βοηθήσετε να μεταφέρουν ιλιγγιώδη ποσά από αφρικανικές χώρες χρησιμοποιώντας δικό σας τραπεζικό λογαριασμό και υπόσχονται μεγάλη αμοιβή. Τα "419 scams" ονομάστηκαν έτσι από το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα της Νιγηρίας περί προσπορισμού πλούτου με απάτη και αποτελούν μια απίστευτα προσοδοφόρα επιχείρηση. Θα μου πεις, είναι δυνατόν κανείς να πιστέψει ότι μια τέτοια προσφορά είναι αληθινή; Και όμως είναι: οι ευκολόπιστοι συνάνθρωποί μας έχασαν μόνο το 2009 το αστρονομικό ποσό των 9.3 δισεκατομμυρίων δολαρίων ανταποκρινόμενοι σε τέτοιες προσκλήσεις, 50% περισσότερα από ό,τι το 2008! Συγκριτικά, 9.3 δισ. δολάρια είναι περίπου 9 φορές το εξωτερικό χρέος της πολύπαθης Αϊτής ή περίπου 2.7% του ΑΕΠ της Ελλάδας για το 2008!

Και καλά, το να χάσεις μόνο χρήματα αντέχεται και ενδεχομένως επιδιορθώνεται. Ίσως να είναι κάτι για το οποίο μπορείς να γελάς με φίλους μετά από (πάρα πολλά) χρόνια. Όμως το να σε απαγάγουν, τραυματίσουν ή ακόμα και να σε σκοτώσουν είναι πραγματικά τραγικό και δείχνει ότι πίσω από τα κακογραμμένα (σε αστείο βαθμό) e-mail και την εξόφθαλμη απάτη κρύβεται ένα οργανωμένο δίκτυο εγκληματιών που φυσικά δεν περιορίζεται γεωγραφικά μόνο στη Νιγηρία.

Ευτυχώς που υπάρχει και η πιο light πλευρά του θέματος: κάποιοι καταπληκτικοί τύποι αντιστρέφουν ουσιαστικά το scam απαντώντας στους 419 scammers (το λεγόμενο scambaiting) και, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους να βγάλουν έστω και ελάχιστα δολάρια, τους βάζουν να κάνουν απίστευτα χαμαλίκια! Οι τύποι έχουν αναγάγει τη διεπαφή με τους scammers σε τέχνη και τα αποτελέσματα βγάζουν τρομερό γέλιο! Χρόνος και όρεξη για ανάγνωση να υπάρχει, γιατί η ανταλλαγή e-mail μπορεί να επεκταθεί σε πολλές σελίδες!

Photo © Safer Internet Greece

Posted in | 2 Comments

Παλιά καλή συνήθεια

Σήμερα ξαναξεκίνησα το πρωινό τζόγκινγκ, που τόσο μου είχε λείψει τους τελευταίους μήνες. 40 λεπτά τρέξιμο και νιώθεις άλλος άνθρωπος για όλη τη διάρκεια της ημέρας. Πραγματικά ξυπνάει και το σώμα και το μυαλό, ειδικά όταν η αποχή είναι μεγάλη.

Ευτυχώς η Πανεπιστημιούπολη είναι ακόμα προσβάσιμη για όσους θέλουν να αθληθούν, παρότι τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μια ανησυχητική αύξηση των αυτοκινήτων που παρκάρουν και κυκλοφορούν συχνά ανάμεσα στους πεζούς - όχι μόνο αυτοκίνητα που ανήκουν στις υπηρεσίες του ΕΚΠΑ αλλά και ταξί, σχολές οδηγών και φυσικά όσοι βαριούνται να κουνήσουν τα πόδια τους. Υπάρχει πάντως χώρος για όλους (ακόμα και όταν καταλαμβάνεται από το τεράστιο φεστιβάλ της ΚΝΕ) καθώς και διαφορετικοί τύποι εδάφους: άσφαλτος για περπάτημα (και όχι για τζόγκινγκ, επιβαρύνει πολύ το σώμα), ταρτάν στίβου (το καλύτερο για τρέξιμο), ανώμαλο έδαφος (για τους πιο τολμηρούς). Ιδιαίτερα ενθαρρυντικό και όμορφο είναι ότι σήμερα στις 9 το πρωί είδα πάρα πολύ και διαφορετικών ηλικιών κόσμο: μπαμπάδες με πιτσιρίκια και ποδήλατά, μεσήλικα ζευγάρια που βόλταραν χαλαρά και αρκετός νεαρόκοσμος με τα iPod στ' αυτιά. Κι αυτό λέει πολλά σε μια πόλη που ασφυκτιά για ανοιχτούς δημόσιους χώρους όπου μπορείς να αθληθείς με σχετική άνεση και ασφάλεια.

Είπα πριν ότι το τζόγκινγκ και γενικά η σωματική εξάσκηση μου είχε λείψει τους τελευταίους μήνες. Προτού παρουσιαστώ στο στρατό ήλπιζα ότι η σωματική βελτίωση θα αποτελούσε βασική δραστηριότητα κάθε πρωί προτού ξεκινήσουν οι υποχρεώσεις στο στρατόπεδο - όμως έκανα λάθος. Σοβαρή πρωινή γυμναστική έκανα στο στρατό όλη κι όλη μία φορά, κι αυτή επειδή αναμενόταν επίσκεψη κάποιου αστεράτου. Το αποτέλεσμα ήταν η μέχρι τότε συμπαθητική φυσική μου κατάσταση να πέσει κατακόρυφα, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες που απασχολούμουν σε γραφείο της μονάδας και καθόμουν από το πρωί μέχρι το μεσημέρι. Ευτυχώς δηλαδή που υπήρχαν τα περίπολα και κινούμασταν λίγο, ειδάλλως θα είχα σκουριάσει εντελώς.

Τέλος πάντων, με το iPod γεμάτο με ωραίες μουσικές και το κινητό κλειστό στο σπίτι αυτά τα 40 λεπτά είσαι μόνος με τον εαυτό σου. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από ένα ωραίο tracklist όπως το παρακάτω για να δώσει το ρυθμό:

1. Placebo - Meds
2. OK Go - Here It Goes Again
3. Razorlight - Somewhere Else
4. Ξύλινα Σπαθιά - Ξεσσαλονίκη
5. Editors - The Racing Rats
6. Arctic Monkeys - Brianstorm
7. Garbage - Why Do You Love Me
8. Kaiser Chiefs - I Predict A Riot
9. Lush - Ladykillers
10. The Cure - A Forest

Posted in | 7 Comments

Πνεύμα πρόθυμον, σαρξ ασθενής

Στο διάγγελμα του χτες βράδυ ο Γιώργος Παπανδρέου επανέλαβε την ανάγκη μιας συλλογικής προσπάθειας για την ανατρόπη της σημερινής όζουσας κατάστασης της ελληνικής οικονομίας, η οποία προϋποθέτει δύσκολες και επώδυνες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Αν μη τι άλλο, κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει ότι οι προθέσεις οποιουδήποτε προς την κατεύθυνση της σωτηρίας της οικονομίας και, εν τέλει, της ίδιας της χώρας δεν είναι ειλικρινείς. Για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν υπάρχουν φυσικά πολλές προσεγγίσεις που εκπορεύονται από τις διαφορετικές σχολές οικονομικής σκέψης και συγκλίνουν στην αύξηση της αποδοτικότητας των λειτουργιών του κράτους, δηλαδή την παραγωγή είτε του ίδιου αποτελέσματος με τη χρήση λιγότερων πόρων είτε μεγαλύτερου αποτελέσματος με τη χρήση ισάριθμων πόρων.

Μόλις λίγες ώρες αργότερα ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα απάτης με κύκλωμα φαρμακοποιών και κτηνιάτρων που χρέωνε παράνομα κτηνοτροφικές συνταγές σε ασφαλισμένους του ΟΓΑ ήρθε στο φως. Η λίστα με τις περιπτώσεις απάτης, κακοδιαχείρισης και αδυναμίας επιβολής των νόμων είναι δυστυχώς τεράστια: μόνο τον τελευταίο μήνα αποκαλύφθηκε πληρωμή συντάξεων σε πάνω από 60.000 νεκρούς, κατασπατάληση δημοσίου χρήματος στον ΟΓΑ, απάτες εφοριακών στην επιστροφή ΦΠΑ, με κορωνίδα τη σκανδαλώδη διαγραφή προστίμου 5,5 δισ. Ευρώ που είχε επιβληθεί στην Ακρόπολις Χρηματιστηριακή για συμμετοχή στην υπόθεση των δομημένων ομολόγων.

Οι περιπτώσεις που συνεχώς αποκαλύπτονται δείχνουν ότι η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα είναι ενδημικά χαρακτηριστικά στις κρατικές δαπάνες αλλά και οπουδήποτε υπάρχει διεπαφή του πολίτη και του κρατικού μηχανισμού. Από τη στιγμή μάλιστα που το ίδιο το κράτος δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για τους εισερχόμενους και εξερχόμενους πόρους, τις διαδικασίες και τα αποτελέσματα της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, η ύπαρξη και εξάπλωση τέτοιων φαινομένων είναι νομοτελειακή. Κοινώς, όλοι μπορούμε να επιβαρύνουμε το κράτος είτε κατ' επίφαση νόμιμα (αξιοποιώντας τις κερκόπορτες του μηχανισμού) είτε καταφανώς παράνομα (με τη συμμετοχή κρατικών λειτουργών). Το αν το κάνουμε ή όχι καθώς και ο βαθμός στον οποίο το κάνουμε επαφίεται στην προσωπική ηθική αλλά και στη δυνατότητα πρόσβασης σε νόμιμους ή παράνομους τρόπους όπως αυτοί που ανέφερα.

Αυτή η αντιπαραβολή των καλών προθέσεων στα ανώτερα επίπεδα ηγεσίας με το μπάχαλο στα χαμηλότερα επίπεδα διοίκησης δεν είναι καλός οιωνός για ριζικες ανατροπές στην οικονομία. Δε μπορείς να εισαγάγεις μόνιμα μέτρα βελτίωσης σε μια διαδικασία παραγωγής όταν δεν ξέρεις επακριβώς ποια είναι αυτή η διαδικασία, τι πόρους χρησιμοποιεί και τι αποτέλεσμα παράγει. Έτσι, αναλώνεσαι σε αμφίβολης αποτελεσματικότητας οριζόντια μέτρα μείωσης των δαπανών (π.χ. μείωση δαπανών κατά 10% σε όλα τα υπουργεία) ή αυξάνεις την τιμή του παρεχόμενου προϊόντος, αν δεχτούμε ότι ο φόρος είναι η "τιμή" που πληρώνει κανείς για να χρησιμοποιεί τις κρατικές υπηρεσίες.

Συνεπώς, η πρώτη και πιο τολμηρή κίνηση που θα έπρεπε να αναληφθεί είναι η συνολική καταγραφή όλων των διαδικασιών του δημόσιου τομέα, των πόρων που απαιτούνται για την εκτέλεσή κάθε διαδικασίας και του αποτελέσματος που παράγει. Μόνο τότε θα είναι δυνατή η ορθολογική διαχείριση τους, δηλαδή η κατάργηση διαδικασιών που αναλώνουν περισσότερους πόρους από το αποτέλεσμα που παράγουν, η θέσπιση ποσοτικών μέτρων απόδοσης, η ορθολογική κατανομή των πόρων. Αλλά αυτή η προσπάθεια χρειάζεται χρόνο και δεν έχει άμεσα αποτελέσματα, όπως είναι το ζητούμενο αυτή τη χρονική περίοδο. Επιπλέον, απαιτεί συνεχή επανεξέταση του συστήματος και ουσιαστικά αναχώματα ενάντια σε φαινόμενα απάτης.

Μοιραία λοιπόν οδηγούμαστε σε ένα πακέτο μέτρων που επιφέρουν κάποιες επιφανειακές αλλαγές στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Η επιτυχία αυτών των αλλαγών είναι καλοδεχούμενη αλλά αφορά μόνο τον τομέα της βελτίωσης των δημοσιονομικώνμεγεθών, όπως κατ' αντιστοιχία η αύξηση των τιμών ενός προϊόντος θα επέφερε ceteris paribus αύξηση των εσόδων μιας επιχείρησης χωρίς να επηρεάζει τη δομή του κόστους παραγωγής. Όμως ο έλεγχος του κόστους αποτελεί βασική απαίτηση για την επιτυχία κάθε οικονομικού εγχειρήματος, συμπεριλαμβανόμενης και της επιβίωσης μιας κρατικής οικονομίας.

Posted in | 2 Comments
Από το Blogger.