Archive for Μαρτίου 2010

Μπλοκάραμε

Είναι μερικές μέρες που φτάνεις στα όρια. Σήμερα δε μπορώ να γράψω ούτε για την οικονομία, ούτε για την τρομοκρατία, ούτε για το CERN, ούτε για τίποτα. Blogger's block ας το πούμε. Τι να κάνουμε, άνθρωπος είμαι κι εγώ, κάποια στιγμή θα κολλήσει το σύστημα. Και, γαμώτο, αυτή η χώρα κι αυτή η κοινωνία σου δίνουν καθημερινά πολύ ψωμί για σκέψη και σχολιασμό.

Υπάρχουν, βέβαια, πηγές και βοηθήματα για να σε ξεκολλήσουν (κάτι σαν Viagra για το μυαλό δηλαδή) αλλά μου φαίνεται ότι απευθύνονται περισσότερο σε επαγγελματίες bloggers ή σε όσους θεωρούν ότι δεν πρέπει να δυσαρεστούν το αναγνωστικό κοινό τους με μεγάλες παύσεις. Ευχαριστώ, δε θα πάρω, όπως ακριβώς έχω μάθει να μην καταφεύγω σε φάρμακα και βοηθήματα ακόμα και για το πιο απλό πρόβλημα. Το block θα περάσει από μόνο του έστω και αργά.

Είναι επίσης ότι (ξανα)σκέφτομαι όσα είχα γράψει εδώ κι εδώ. Έγραφα ότι "τούτο το blog βρίσκεται ακόμα σε φάση start-up κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου" και ότι "ξέρω ότι είναι δύσκολο (ή αδύνατο) να αγγίξω κάποια θέματα". Βασικά δε φταίει η έλλειψη χρόνου αλλά η έλλειψη καθαρού μυαλού που θα μου επιτρέψει να αγγίξω τα θέματα που πραγματικά με απασχολούν. Μέχρι τώρα τα περισσότερα post ήταν περιγραφικά, πληροφοριακά και νομίζω όχι τόσο ενδιαφέροντα. Επειδή όμως δεν είμαι ειδησεογραφικό πρακτορείο ούτε ενημερωτική εκπομπή, κάτι λείπει για να γίνει αυτό το blog πιο προσωπικό, πιο αντιπροσωπευτικό και η επωνυμία είναι που μέχρι στιγμής με εμποδίζει να το βρω και να το εφαρμόσω.

Από την άλλη, δε θέλω να χάνω επαφή με το blog, γιατί τα ολοένα και αραιότερα posts είναι το πρώτο βήμα προς την οριστική εγκατάλειψη. Been there, seen that, done that, it hurts. Πώς όμως το διαχειρίζεσαι αυτό το αντιστάθμισμα μεταξύ συχνότητας και, ας πούμε, μεγιστοποίησης της προσωπικής ικανοποίησης; Λες, γάμα το, θα γράψω ό,τι γουστάρω όποτε γουστάρω και δε μου καίγεται καρφί τι θα πει ο καθένας ή το προσεγγίζεις πιο στρατηγικά;

Μ' αυτές τις σκέψεις πάω να κοιτάξω για καινούριο template μήπως και αισανθώ καλύτερα...

Photo @ New York Blog Academy

Posted in | 5 Comments

4 λόγοι αισιοδοξίας

Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το πακέτο Ε.Ε.-ΔΝΤ για τους εξής λόγους:

1. Η δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης που δεν είναι one-off, δηλ. μόνο για την Ελλάδα, αλλά θα ενεργοποιείται κάθε φορά που ένα κράτος-μέλος αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα, δίνει μια ισχυρή εναλλακτική έναντι των αγορών χρήματος. Ουσιαστικά το μονοπώλιο των αγορών χρήματος μετατρέπεται σε δυοπώλιο, με το προφανές πλεονέκτημα των χαμηλότερων τιμών (στην προκείμενη περίπτωση επιτοκίων δανεισμού) για τον καταναλωτή (στην προκείμενη περίπτωση το κράτος που δανείζεται).

2. Η έκφραση στήριξης από την Ευρώπη, ή μάλλον η αποφυγή της πιθανότητας μη έκφρασης στήριξης. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εξέφραζε τη στήριξή της προς ένα κράτος-μέλος του οποίου το ΑΕΠ αντιπροσωπεύει μόνο το 2.5% του συνολικού ΑΕΠ της Ευρωζώνης τότε ποιος ο λόγος ύπαρξής της ως Ένωσης; Όταν στο μέλλον θα υπάρξουν κι άλλα τέτοια κρούσματα εναντίον κρατών των οποίων οι οικονομίες είναι σαφώς μεγαλύτεροι παίκτες στην Ευρωζώνη, η τωρινή σημασία της στήριξης προς την Ελλάδα θα λάβει επιτακτική μορφή.

3. Η πολύ σημαντικη δήλωση του Ζαν-Κλοντ Τρισέ ότι η ΕΚΤ σκοπεύει να διατηρήσει την αξιολόγηση των ελληνικών ομολόγων στο κατώτατο όριο ΒΒΒ- ακόμα και μετά το πέρας του 2010. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι η ΕΚΤ θα δέχεται τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου ως εγγύηση για το βραχυπρόθεσμο δανεισμό των τραπεζών. Άρα, με την έκδοση ελληνικών ομολόγων για την κάλυψη του δημοσίου χρέους οι τράπεζες μπορούν να αναχρηματοδοτήσουν το ελληνικό χρέος με αποδεκτά επιτόκια, αφού υπάρχει το backup της ΕΚΤ. Επιπλέον, δίνει έξτρα ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες που έχουν στην κατοχή τους τέτοια ομόλογα, αφού μπορούν πλέον να τα ρευστοποιήσουν ευκολότερα. Aυτή η παρέμβαση της ΕΚΤ είναι ακόμα σημαντικότερη από το μηχανισμό στήριξης.

4. Η δήλωση των αξιωματούχων του ΔΝΤ ότι η δική τους συμμετοχή στο πακέτο στήριξης δεν πρόκειται να επιφέρει επιπλέον μέτρα και ότι τα συγκεκριμένα μέτρα της κυβέρνησης είναι επαρκή, αρκεί να εφαρμοστούν στο ακέραιο.

Για το πολιτικό παζάρι μέχρι να φτάσουμε σε αυτή την απόφαση θα ειπωθούν πολλά. Περισσότερα ακόμα θα ειπωθούν για την έλλειψη ισχυρών προσωπικοτήτων που θα μετουσιώνουν την ιδέα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (π.χ. ο Προκόπης Δούκας έχει έναν πολύ εύστοχο σχολιασμό). Αυτή τη στιγμή όμως νομίζω ότι μπορούμε να αφήσουμε μια βαθιά ανάσα και να σκάσουμε ένα στραβό χαμογελάκι - αλλά σε καμία περίπτωση να χαλαρώσουμε.

Υ.Γ. Ήδη χτες το spread του 10ετούς ομολόγου έπεσε από 6.36% σε 6.28% και αναμένεται να συρρικνωθεί περαιτέρω.

Υ.Γ.2 Ακόμα και κάτω από τις 300 μονάδες βάσης (από 320 χτες) έπεσε σήμερα το spread - γύρω στις 300 as we speak (11:20).

Posted in | Leave a comment

Time is not on my side

Θέματα: check. Δόξα τω Θεώ, και μόνο την ελληνική πραγματικότητα να σκανάρεις θα βρεις δεκάδες ειδήσεις και εξελίξεις που σχεδόν ικετεύουν να τις σχολιάσεις. Πραγματικά ζούμε σε μια χώρα όπου τα πάντα, μα τα πάντα μπορούν να συμβούν ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Ιδέες για post: check. Ορισμένες είναι ακόμα στο στάδιο του concept, άλλες έχουν μισογραφτεί και περιμένουν υπομονετικά την ολοκλήρωσή τους - όμως υπάρχουν.

Διάθεση: check. Όπως ίσως έχεις καταλάβει, μ'αρέσει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τον κόσμο. Όσο μικρό κι αν είναι το reach μου, όσο κι αν ορισμένα θέματα φαντάζουν βαρετά, με κάθε post που δημοσιεύω αισθάνομαι ότι ανοίγω άλλο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου.

Χρόνος: ένα τεράστιο, κατακόκκινο x. Τα περισσότερα post τα έχω γράψει νύχτα (άσχετο αν τα δημοσιεύω την ημέρα), σχεδόν στο πόδι και βασιζόμενος σε ήδη υπάρχουσες πηγές και γνώσεις, χωρίς να αφιερώσω ιδιαίτερο χρόνο για έρευνα (μας έχει φάει η "άλλη" έρευνα) παρά μόνο για την αναζήτηση links για τις πηγές που ήδη έχω στο μυαλό μου. Ο,τιδήποτε νέο που θέλει περισσότερο ψάξιμο και κριτική ανάλυση δυστυχώς πρέπει να περιμένει.

Σήμερα για παράδειγμα σκεφτόμουν να σχολιάσω την υποκρισία των Γερμανών και των Γάλλων που από τη μία λυσσάνε για δημοσιονομικές περικοπές στην Ελλάδα και από την άλλη μας πιέζουν να σκάσουμε 2.5 δισεκατομμύρια Ευρώ για να αγοράσουμε πολεμικό εξοπλισμό παραγωγής τους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι σε θετική περίπτωση θα στηρίξουν το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας που έχουν εκπονήσει σε συνεργασία με το ΔΝΤ. Μετά ήθελα να γράψω κάτι για τη μνημειώδη επιτυχία του Ομπάμα με το Patient Protection and Affordable Care Act, τη λυσσαλέα αντίδραση της χριστιανικής δεξιάς απέναντι στην "σοσιαλιστικοποίηση" (συγγνώμη για τον βαρβαρισμό) των ΗΠΑ από έναν μαύρο (ακόμα χειρότερα) πρόεδρο και τον ρόλο της Νάνσυ Πελόζι που εξελίσσεται σε εμβληματική μορφή της αμερικανικής πολιτικής σκηνής και ιστορίας. Ωραίες ιδέες και οι δύο (ειδικά η δεύτερη) αλλά χρειάζεται αρκετός χρόνος για να γραφτεί κάτι που δε θα αναμασά τα ήδη λεχθέντα. Αφού όμως χρόνος δεν υπάρχει, και οι δύο ιδέες μπαίνουν σε deep freeze. Άρα, προς στιγμή τρώμε από τα έτοιμα.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχουμε στοκάρει ιδέες, απόψεις, ενδιαφέροντα σε βαθμό που αυτά και μόνο μπορούν να ταΐσουν το blog για πάρα πολλά posts ακόμα. Επίσης, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (συνήθως σε βάρος του νυχτερινού ύπνου) βρίσκεται αυτός ο λίγος χρόνος που χρειάζεται για να πληκτρολογηθεί και να σουλουπωθεί ένα κείμενο 600-700 λέξεων. Αλλά η ουσία του blog, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι να δημιουργεί κάτι καινούριο σε κάθε post, είτε πρόκειται για άποψη, είτε για γνώση, είτε για διάλογο/αντίλογο, τόσο για τον γράφοντα όσο και για τον αναγνώστη. Και παρότι αναγνωρίζω ότι ένα post που εισάγει κάποιον σε ένα άγνωστο γιαυτόν θέμα (π.χ. outsider music, Βόρεια Κορέα) έχει κάποια προστιθέμενη αξία, εντούτοις δε δημιουργεί κάποια νέα γνώση ή άποψη.

Εκεί λοιπόν που θέλω να καταλήξω είναι ότι τούτο το blog βρίσκεται ακόμα σε φάση start-up κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου. Δεν ξέρω αν ποτέ θα βρεθεί αρκετός χρόνος ώστε να βγει από αυτή τη φάση - μάλλον μόνο αν κερδίσω το Τζόκερ και δε χρειάζεται να δουλεύω - ή αν εγώ θα είμαι έτοιμος να δώσω αυτό που θέλω και δε μπορώ τώρα. Πάντως ακόμα και σε αυτό το σχεδόν-safe-mode και με όλους τους χρονικούς και θεματικούς περιορισμούς που προανέφερα, ήδη αισθάνομαι ότι θα μου κόστιζε να το αφήσω κι αυτό είναι αρκετό για να συνεχίσω να γράφω.

Υ.Γ. Ένα από τα χαρακτηριστικά του start-up mode είναι και η συνεχής αλλαγή templates. Ζητώ συγγνώμη για την ενόχληση, είναι μέχρι να βρεθεί το λειτουργικότερο και οπτικά θελκτικότερο.

Posted in | Leave a comment

Αποδομώντας το ψέμα: Μυστική δημοσιογραφία στη Βόρεια Κορέα


Η Google αποφάσισε να σταματήσει να λογοκρίνει τα αποτελέσματα των αναζητήσεων στην κινεζική μηχανή αναζήτησης google.cn, αναφέροντας ότι υπήρξε θύμα κυβερνοεπίθεσης από servers που βρίσκονται στην Κίνα και πως έχει βάσιμες υποψίες ότι τα e-mail υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα παρακολουθούνται συστηματικά. Η κινεζική κυβέρνηση αντέδρασε έντονα σε αυτή την κίνηση δηλώνοντας ότι η Google παραβιάζει τη γραπτή συμφωνία βάσει της οποίας της επιτράπηκε να εισέλθει στην κινεζική αγορά και εξέφρασε δυσφορία για τις αστήρικτες αιτιάσεις της. Επί της ουσίας βέβαια η απάντηση δε λέει τίποτα, όπως είναι τυπικό για καθεστώτα που δεν έχουν μάθει να λογοδοτούν σε κανέναν και για τίποτα, ούτε καν στον ίδιο τον λαό που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων πανηγυρίζουν και όλοι αναμένουμε την επόμενη κίνηση σε ένα παιχνίδι τακτικής που δείχνει να δημιουργεί ρωγμές στην πανίσχυρη κρατική προπαγάνδα του Πεκίνου. Φαίνεται λοιπόν ότι το ρητό "ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο" αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Περίπου 800 χιλιόμετρα ανατολικά του Πεκίνου, η Κίνα συνορεύει με μια χώρα όπου τα πάντα όχι μόνο μένουν κρυμμένα κάτω από τον ήλιο αλλά ακόμα και ο ίδιος ο ήλιος υπακούει στις εντολές του καθεστώτος. Οι κάτοικοι της Βόρειας Κορέας δεν ξέρουν τι είναι Google, Ίντερνετ και ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, αρχίζουν όμως να μαθαίνουν ότι ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως τους περιγράφει το καθεστώς του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ιλ. Σε αυτή την προσπάθεια συμβάλλουν ορισμένοι ηρωικοί Βορειοκορεάτες που είτε έχοντας δραπετεύσει από την κόλαση επί της Γης (καθώς δεν επιτρέπεται στους κατοίκους να φύγουν από τη χώρα), είτε ζώντας μέσα σε αυτή, προσπαθούν μέσα από απίστευτα επικίνδυνες καταστάσεις να αφυπνίσουν τόσο τους ίδιους τους Βορειοκορεάτες όσο και τον υπόλοιπο κόσμο για την πραγματική κατάσταση στην χώρα χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό τρόπο για να μεταφέρουν το μήνυμά τους. Παρακάτω παρουσιάζω τρεις χαρακτηριστικές προσπάθειες που έχουν τον ίδιο στόχο αλλά χρησιμοποιούν διαφορετικά κανάλια επικοινωνίας.

O Kim Seong-Min λειτουργεί τον ραδιοφωνικό σταθμό Free North Korea Radio από τη Σεούλ. Μέσω ενός δικτύου που λειτουργεί μέσα στη Βόρεια Κορέα και απαρτίζεται από πολίτες υπεράνω υποψίας ηχογραφεί τις απόψεις των ίδιων των κατοίκων, που εκφράζονται εν κρυπτώ (σημ.: η δημόσια έκφραση οποιασδήποτε κριτικής για το καθεστώς τιμωρείται με πολύχρονο εγκλεισμό σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας). Οι ηχογραφήσεις φτάνουν στη Σεούλ διαμέσου Κίνας μέσα από ένα δίκτυο κατασκόπων και η φωνή του λαού αναμεταδίδεται στη Βόρεια Κορέα όπου και λαμβάνεται από τα παράνομα ραδιόφωνα που αρκετοί κάτοικοι έχουν εισάγει λαθραία από την Κίνα - και για την κατοχή των οποίων κινδυνεύουν ακόμα και με θανατική ποινή.

Το περιοδικό Rimjingang εκδίδεται δύο φορές τον χρόνο από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Asia Press με έδρα το Τόκυο. Οι ρεπόρτερ του είναι Βορειοκορεάτες πολίτες που εκπαιδεύτηκαν στην Κίνα και επέστρεψαν στη Βόρεια Κορέα για να απαθανατίσουν κρυφά και με κίνδυνο της ζωής τους εικόνες από την πραγματική ζωή στη χώρα. Και εδώ η πρακτική είναι η ίδια: το υλικό εξάγεται λαθραία από τους ίδιους τους ρεπόρτερ στην Κίνα, όπου και οργανώνονται οι επόμενες αποστολές τους. Μέχρι τώρα το περιοδικό εκδίδεται μόνο στην κορεατική και την ιαπωνική γλώσσα, ενώ προετοιμάζεται η αγγλική έκδοση.

Αρκετά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ έχουν γυριστεί με τη συνδρομή πολιτών από τη Βόρεια Κορέα. Το "Children of the Secret State" (2000) είναι ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για τα ορφανά παιδιά που το καθεστώς προσποιείται ότι δεν υπάρχουν. Το υλικό κινηματογραφήθηκε κρυφά από τον undercover δημοσιογράφο Ahn Chol, o οποίος το 2001 κέρδισε το βραβείο δημοσιογραφίας Rory Peck για αυτή την δουλειά του. Tα βραβευμένα "Undercover in the Secret State" (2006) και "Welcome to North Korea" (2001, βραβείο Emmy) χρησιμοποιούν αντίστοιχο υλικό που κινηματογραφήθηκε είτε από τους ίδιους τους παραγωγούς είτε από πολίτες. Και τα τρία ντοκιμαντέρ είναι προσβάσιμα μέσω Google Video.

Ίσως περάσουν αρκετές δεκαετίες μέχρι να δούμε τη διεύθυνση google.kp να οδηγεί στη βορειοκορεάτικη έκδοση της μηχανής αναζήτησης. Μέχρι τότε είναι προφανές ότι την αληθινή εικόνα για την πιο απομονωμένη χώρα στον πλανήτη μπορούν να την καταγράψουν μόνο όσοι μένουν σε αυτή. Αν πιστέψουμε τις μαρτυρίες τους, η δυσφορία και η απογοήτευση μεγαλώνουν και σε ορισμένες περιπτώσεις εκφράζονται δημόσια, κάτι ανήκουστο μέχρι πριν λίγα χρόνια. Αν και το καθεστώς παραμένει απόλυτα ισχυρό, η σταδιακή αποδόμησή του φαίνεται ότι έχει αρχίσει.

Photo © britishblogs.co.uk

Posted in | 1 Comment

Πάμε Ταμείο

Κατά πώς φαίνεται, λοιπόν, οδεύουμε ολοταχώς προς τον δανεισμό από το ΔΝΤ. Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπήρχε ως σενάριο εξαρχής χωρίς όμως να συγκεντρώνει ιδιαίτερα μεγάλες πιθανότητες, εξαιτίας της πεποίθησής ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κατάφερνε με κάποιο τρόπο να συναινέσει στον δανεισμό της Ελλάδας με όρους καλύτερους από αυτούς που κυιριαρχούν στην αγορά. Από τη στιγμή όμως που υπάρχουν ισχυρές αντιδράσεις κυρίως από τη Γερμανία και με δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν θέλει (και ούτε αντέχει) να ξαναδανειστεί με τα τρέχοντα επαχθή επιτόκια, το ΔΝΤ μοιάζει ως η μοναδική λύση.

Το ύψος του επιτοκίου ενσωματώνει και αντικατοπτρίζει το μέγεθος του κινδύνου που αντιλαμβάνεται ο δανειστής σχετικά με τη δυνατότητα του δανειζόμενου να αποπληρώσει το χρέος του. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα δείξει απτά αποτελέσματα στη μείωση του δημοσιονομικού της ελλείματος παρά μόνο αγνές προθέσεις, συνεπώς ο κίνδυνος για τον δανειστή παραμένει. Η λήψη των μέτρων είναι το ένα βήμα, αλλά το σημαντικότερο είναι η εφαρμογή τους - και σε αυτό τον τομέα το μόνο απτό αποτέλεσμα που υπάρχει είναι κάποια προσωρινά στοιχεία της εκτέλεσης του προϋπολογισμού που είναι μεν θετικά αλλά όχι ακόμα επαρκή για να δικαιολογήσουν την αντιστροφή του κλίματος στις διεθνείς αγορές.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι η Ελλάδα πληρώνει τις δεκαετίες αδυναμίας και απροθυμίας να δημιουργήσει μια επί της ουσίας και όχι μόνο στα νούμερα δυνατή οικονομία. Και αν οι προθέσεις της τωρινής κυβέρνησης φαίνονται να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, νομίζω ότι το έλλειμα εμπιστοσύνης των αγορών δεν θα αρχίσει να μειώνεται παρά μόνο όταν οι αλλαγές στη λειτουργία και την απόδοση της οικονομίας είναι όχι απλά εμφανείς αλλά εδραιωμένες και δοκιμασμένες.

Φυσικά και το αίτημα της Ελλάδας να δανείζεται με όρους λιγότερο επαχθείς από αυτό το 6% που αναγκάζεται να πληρώνει είναι λογικό: η Ελλάδα ζητά χαμηλότερα επιτόκια όχι επειδή το αξίζει αλλά επειδή αν συνεχίσει να δανείζεται με τα τρέχοντα δεν θα μπορέσει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος και θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία. Θα περίμενε κανείς ότι η Ευρώπη θα στήριζε έμπρακτα ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό το κρίσιμο σημείο, αλλά φαίνεται ότι οι ισχυροί της Ευρωζώνης θα ήθελαν να δουν τα επιτόκια να μειώνονται χωρίς να βάλουν το χέρι στην τσέπη - κάτι που μέχρι σήμερα δε φαίνεται να συμβαίνει - ενώ δεσμεύονται και από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Επειδή λοιπόν αυτό που μας καίει είναι να σώσουμε το τομάρι μας, η προσφυγή στο ΔΝΤ αποτελεί την πιο ορθή και άμεση λύση για να δανειστούμε με χαμηλότερα επιτόκια.

Όσο για το εύρος (και ιδιαίτερα τη σκληρότητα) των μέτρων που θα επιβάλλει το ΔΝΤ, ποια είναι η διαφορά από τα μέτρα έχει ήδη αρχίσει να λαμβάνει η κυβέρνηση και θα συνεχίσει να λαμβάνει μέχρι τουλάχιστον το τέλος του 2011; Απλώς αναφέρω ότι γύρω στο καλοκαίρι θα αρχίσουν οι καταργήσεις θέσεων στο Δημόσιο, ενώ είναι πολύ πιθανή η λήψη πρόσθετων μέτρων μετά την αξιολόγηση του Μαρτίου. Τουλάχιστον τώρα θα υπάρχει μία ακόμα αρχή για να ελέγξει την εφαρμογή των προτεινόμενων μέτρων που δεν θα αφορούν ούτε "οριζόντιες περικοπές" ούτε "μειώσεις επιδομάτων" αλλά την ουσία της αποδοτικότητας και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Posted in | 1 Comment

Η γοητεία της κακοφωνίας

Περίεργοι ηχητικοί σχηματισμοί, πλήρης απουσία ρυθμού, κακοφωνία, στίχοι που καταπιάνονται με τουλάχιστον ασυνήθιστα θέματα, μηδενική εμπορικότητα, ερασιτεχνική παραγωγή. Αβανγκαρντισμός, ψώνιο ή ψυχοθεραπεία; H αντικοινωνική μουσική ή μουσική των παρείσακτων ή "outsider music" είναι όλα αυτά μαζί κι ακόμα περισσότερα.

Δεν είναι εύκολο να δοθεί ένας ενιαίος ορισμός της outsider music και των αντίστοιχων μουσικών. Ίσως το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι βρίσκονται στο περιθώριο της μουσικής δημιουργίας (ή της κοινωνίας γενικότερα) είτε από δική τους επιλογή είτε εξαιτίας καταστάσεων (π.χ. ψυχικών προβλημάτων) που δεν τους επιτρέπουν την πλήρη ένταξή τους σε αυτή. Επιπλέον, δείχνουν περιφρόνηση στις συμβατικές μουσικές και στιχουργικές δομές καθώς και στην αισθητική ορθότητα. Όπως πολύ εύστοχα γράφεται εδώ, "Outsider musicians don’t stop at thinking outside the box. For them, the box doesn’t even exist". Ορισμένα τυπικά παραδείγματα αντικοινωνικών μουσικών που έχουν αποκτήσει cult status επιβεβαιώνουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Ο Daniel Johnston είναι ένας καλλιτέχνης με διπολική διαταραχή και εκτενές ιστορικό φιλοξενίας σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Το μουσικό του έργο περιλαμβάνει 17 δίσκους στους οποίους αφηγείται με τη χαρακτηριστική ένρινη φωνή του ιστορίες για τις προσωπικές του συγκρούσεις, αποτυχίες και επιθυμίες. Η μουσική του δεν είναι ευχάριστη στην ακρόαση επειδή είναι τελείως αυθόρμητη και πρωτόγονη, πηγάζοντας από την ιδιάζουσα ψυχική του κατάσταση. Για αυτή την πρωτόλεια μουσική έκφραση ο Johnston έχει φανατικούς θαυμαστές στη μουσική βιομηχανία όπως ο David Bowie και o Kurt Cobain, ενώ σε tribute-album καλλιτέχνες όπως ο Tom Waits, ο Beck, οι Teenage Fanclub και οι Flaming Lips διασκεύασαν τραγούδια του. Το "Grievances" που ακολουθεί θεωρείται (και από τον ίδιο τον Johnston) ως το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.



Εκτός από τους καλλιτέχνες με ιδιάζοντα ψυχολογικά προβλήματα, outsider musicians θεωρούνται και οι διάφοροι ατάλαντοι ή ανεκπαίδευτοι που κατάφεραν με κάποιο τρόπο να κυκλοφορήσουν δίσκο. Σε αυτή την κατηγορία χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Shaggs, μια μπάντα από τρεις αδελφές με ελάχιστη ως ανύπαρκτη μουσική εκπαίδευση που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 1969 έπειτα από την προτροπή του πατέρα τους. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από απόλυτη έλλειψη ρυθμού και μελωδίας, όμως αυτός ο ερασιτεχνισμός εκπέμπει μια αθωότητα που σε συνδυασμό με τα θορυβώδη ηχοτρόπια δημιουργεί μια άγρια και ενοχλητική ομορφιά. Την ώρα, λοιπόν, που οι Beatles ηχογραφούσαν το Abbey Road και οι Stones ετοίμαζαν το Let It Bleed, οι Shaggs ενημέρωναν τον ανυποψίαστο κόσμο για τη δική τους "Philosophy of the World".



Η Florence Foster Jenkins ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση outsider musician. Πλούσια κληρονόμος, με μαθήματα φωνητικής και πιάνου από παιδί, θεωρούσε τον εαυτό της κορυφαία σοπράνο παρότι οι ηχογραφήσεις της μαρτυρούσαν το εντελώς αντίθετο. Παρόλα αυτά, συνέχισε μέχρι τον θάνατό της να ηχογραφεί και, ως σωστή ντίβα, να πραγματοποιεί ελάχιστες εμφανίσεις. Τελικά, το 1944 και σε ηλικία 76 ετών πραγματοποίησε μια πολυαναμενόμενη sold-out εμφάνιση στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, που αποτέλεσε και την κορύφωση της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας καθώς πέθανε ένα μήνα αργότερα. Στο ηχητικό ντοκουμέντο που ακολουθεί η Jenkins εκτελεί (κυριολεκτικά) την άρια της Βασίλισσας της Νύχτας του Μότσαρτ.



Σε αυτό το σύντομο αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να μη γίνει αναφορά σε εκείνους τους διάσημους καλλιτέχνες που επέλεξαν να αποσυρθούν από το μουσικό προσκήνιο και να δημιουργήσουν μουσική που εμπίπτει στην κατηγορία της outsider music. Ίσως τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Syd Barrett και ο Brian Wilson, με ιστορικό μανιοκατάθλιψης (ή σχιζοφρένειας στην περίπτωση του Wilson), που εγκατέλειψαν Pink Floyd και Beach Boys αντίστοιχα και κυκλοφόρησαν ο μεν Barrett δύο δίσκους το 1970, ο δε Wilson τίποτα, αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες ημιτελείς ηχογραφήσεις για το magnum opus των Beach Boys "Smile" (που τελικά κυκλοφόρησε το 2004). Άλλοι γνωστοί μουσικοί των οποίων κυκλοφορίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως outsider music είναι ο John Frusciante (πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers) που κυκλοφόρησε 3-4 πειραματικούς δίσκους στα μέσα της δεκαετίας του '90 όντας στο απόγειο της εξάρτησής του από την ηρωίνη, οι Residents με τους γνωστούς αβανγκαρντισμούς και ο Captain Beefheart και οι jazz πειραματισμοί του.

Όποιο και να είναι το κίνητρο της καλλιτεχνικής τους πορείας, οι outsider musicians αποτελούν ένα αξιοσημείωτο μουσικό φαινόμενο. Αν κοιτάξει κανείς πίσω από την αντισυμβατική και συχνά ενοχλητική μουσική μπορεί να ανακαλύψει εύθραυστες ψυχές, ιστορίες παραπλανημένων ανθρώπων αλλά και πρωτοποριακούς ηχητικούς πειραματιστές. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ακούσει αυτού του είδους τη μουσική σε κανένα mainstream ραδιόφωνο, ούτε θα τη βρει στα δισκοπωλεία παρά μόνο στο Internet. Ίσως έτσι είναι καλύτερα - για όλους.

Πηγές

- The Insider's Guide to Outsider Music
- Outsider Music - The Art and Popular Culture Encyclopedia
- Songs in the Key of Z: The Curious Universe of Outsider Music του Irwin Chusid

Posted in | 4 Comments

Περί σημερινής συγκέντρωσης bloggers

Σήμερα το απόγευμα στις 17:30 πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας "bloggers και ενεργών πολιτών" στο Σύνταγμα μπροστά στο Υπουργείο Οικονομικών ενάντια στα μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα με σύνθημα You Pay Your Crisis. Είμαι αρκετά σκεπτικός απέναντι σε ομαδοποιήσεις της μορφής "ενεργός πολίτης" και δε θεωρώ ότι οι bloggers έχουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που τους ξεχωρίζει και τους ομαδοποιεί σε μια συγκεκριμένη κάστα. Οι "ενεργοί πολίτες" και οι bloggers είναι μέρος της κοινωνίας, ενώ όλοι είμαστε εν δυνάμει ενεργοί πολίτες και bloggers. Απλώς οι τελευταίοι αποτελούν μια κοινότητα, όπως για παράδειγμα οι χρήστες Linux, με κοινά χαρακτηριστικά ότι διατηρούν ένα blog και ενδεχομένως είναι λίγο πιο ψαγμένοι σε ό,τι αφορά τα social media. Το γεγονός ότι κάποιες πρωτοβουλίες (Αμαλία, Πάρνηθα) έχουν ξεκινήσει από ορισμένους ιστολόγους δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο διαχωρισμού από τους υπόλοιπους πολίτες. Κάτι αντίστοιχο γράφει και ο Ροΐδης. Αυτά.

Επειδή όμως στην παρούσα φάση καλό είναι να ακούγονται διαφορετικές φωνές από αυτές που έχουμε βαρεθεί να ακούμε όλα αυτά τα χρόνια (και μιλάω για όσους έχουν μετατρέψει την όποια προσπάθεια διαμαρτυρίας σε κατεστημένο), νομίζω ότι αυτή η πρωτοβουλία αξίζει μια ανάρτηση. Στο παραπάνω link υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες και ο καθένας ας κρίνει όπως νομίζει.

Υ.Γ. Όσο για τα χτεσινά και την εν γένει στάση της αστυνομίας τις τελευταίες μέρες (Προστασία του Πολίτη γαρ) άλλοι bloggers τα γράφουν πολύ καλύτερα από ό,τι εγώ θα μπορούσα ποτέ να γράψω. Διαβάστε Old Boy, Argos, Teacherdude.

Posted in | 2 Comments

Ενισχύοντας τη συμμετοχή των πολιτών: Ιδέες για την ανάπτυξη


Όλοι έχουμε κάποια στιγμή αναρωτηθεί με ποιους τρόπους μπορεί ο πολίτης να συμμετάσχει ουσιαστικά στην πολιτική ζωή του κράτους, είτε ελέγχοντας τα πεπραγμένα και υπεσχημένα των κυβερνήσεων, είτε καταθέτοντας προτάσεις για την ανάπτυξη του κράτους και τη διόρθωση κακώς κειμένων. Η πικρή αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν λίγο καιρό η δυνατότητα αυτή ήταν μηδαμινή. Είναι λοιπόν πολύ ευχάριστο να βλέπεις νέες προσπάθειες που εξυπηρετούν το στόχο να ενδυναμώσουν τη φωνή του πολίτη, τη συμμετοχή του στα πολιτικά δρώμενα και τη δυνατότητά του να επηρεάσουν αποφάσεις.

Αφορμή για αυτό το σχόλιο πήρα από το νέο blog "Ιδέες για την Ανάπτυξη" του Νίκου Αναγνώστου (@nikan_gr, Metablogging.gr) που με τη χρήση του ειδικού forum στο Uservoice στοχεύει να συγκεντρώσει ιδέες, προτάσεις και συστάσεις των πολιτών για την ανάπτυξη της χώρας και την ενίσχυση της προσπάθειας εξόδου από την πολύπλευρη κρίση που τη μαστίζει. Νομίζω ότι πρόκειται για μια εξαιρετική ιδέα που υπερθεματίζει τον ρόλο των πολιτών και μας φέρνει πιο κοντά στην εφαρμογή της συμμετοχικής δημοκρατίας στην πράξη. Αν αναλογιστούμε και μόνο τον αριθμό των προτάσεων που μπορεί να συγκεντρωθεί από τους (κατ'ευχή χιλιάδες) συμμετέχοντες, η προστιθέμενη αξία του εγχειρήματος είναι πολύ μεγάλη. Περισσότερα για αυτή την πρωτοβουλία από τον Στάθη Χαϊκάλη.

Υπενθυμίζω ότι εκτός από αυτή την καινούρια προσπάθεια υπάρχει και το Govmeter που αποτελεί "το πρώτο μη τεχνολογικό εγχείρημα συλλογικής εργασίας όπου συμμετέχουν διαφορετικών ειδικοτήτων και απόψεων πολίτες" με στόχο τον έλεγχο της εφαρμογής των κυβερνητικών δεσμεύσεων. Αν και η λειτουργία του έχει ανασταλεί, πρόκειται για μια πρωτότυπη ιδέα που θα είχε τεράστιο αντίκτυπο αν εξελισσόταν όπως έπρεπε, ενώ καταδεικνύει τη δυναμική των πολιτών και την καταλληλότητα των social media για να υποστηριχτούν τεχνικά αντίστοιχες πρωτοβουλίες.

Photo © OECD

Posted in , | 2 Comments

Ευρωπαϊκή ημι-Ένωση


Η διαχείριση της κρίσης της ελληνικής οικονομίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο καταδεικνύει ορισμένες επισημάνσεις που συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι θεωρητικές προσεγγίσεις για τον χαρακτήρα της ενιαίας Ευρώπης απέχουν σημαντικά από τις πραγματικές εκφάνσεις του.

Πρώτη και κυριότερη επισήμανση είναι ότι η κοινή Ευρωπαϊκή ταυτότητα χρειάζεται πάρα πολύ δρόμο ακόμα για να εδραιωθεί μεταξύ των λαών. Θα περίμενε κανείς την υπερθεμάτιση της αλληλεγγύης και της εσωτερικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οφείλουν να αναδεικνύονται μέσα από δύσκολες καταστάσεις που δοκιμάζουν είτε μεμονωμένα μέλη είτε το σύνολο των μελών μιας ενιαίας ομάδς. Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, που αποτελεί την πρώτη σοβαρή κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η έννοια της αλληλεγγύης πάει περίπατο όταν προκύπτει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών και η συντριπτική πλειοψηφία των Ολλανδών πολιτών θέλουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης και την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα της προ-Ευρώ εποχής. Αν στην πρώτη κρίση η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των λαών εκφράζεται με τέτοιο ηχηρό τρόπο, τότε τα θεμέλια της ενιαίας Ευρώπης χρήζουν ενίσχυσης.

Δεύτερον, η έλλειψη αλληλλεγγύης είναι αποτέλεσμα της ελλιπούς και επιφανειακής εξοικείωσης των λαών της Ευρώπης μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απαντήσεις Γερμανών πολιτών (σελίδα 4, βίντεο "Προτροπή - Προκληση") για τα μέτρα που πρέπει να λάβει η Ελλάδα για τη μείωση του ελλείμματος: "να νερώσουν το ούζο τους", "να πουλήσουν την ηλιοφάνειά τους", "να πουλήσουν την Ακρόπολη", "να μιλάνε λιγότερο στο κινητό τους". Για την Ευρώπη οι Έλληνες είναι ακριβώς αυτό: ένας τεμπέλης λαός που μιλάει ακατάπαυστα στο κινητό πίνοντας ούζο κάτω από τον ήλιο με θέα την Ακρόπολη. Συγκεκριμένα για την Ελλάδα, η διατήρηση αυτής της γραφικής εικόνας οφείλεται στην αδυναμία της Ελλάδας να αναδείξει ένα πρόσωπο που θα τονίζει τις διαφορετικές και άξιες αναγνώρισης πτυχές της ελληνικής κοινωνίας, όπως για παράδειγμα την ερευνητική δραστηριότητα της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας και τις επιτυχίες ελληνικών επιχειρήσεων στο διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον.

Όμως η αδυναμία εμπέδωσης μιας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας περιλαμβάνει πολλές πτυχές, όπως ο μη σαφής καθορισμός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις συνεχείς επεκτάσεις, η αντίληψη περί χάσματος στην αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα των κρατών-μελών κ.ά., και δεν αποτελεί ευθύνη των κρατών που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια καθαρά πολιτική κίνηση όπως η ψήφιση και κύρωση του Ευρωσυντάγματος, που σύμφωνα με τον Jürgen Habermas θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, απέτυχε και αντικαταστάθηκε από την κύρωση της λειτουργικής αλλά ελάχιστα υποστηρικτικής προς της ενίσχυση του ευρωπαϊκού χαρακτήρα Συνθήκης της Λισσαβόνας.

Η τρίτη επισήμανση έχει να κάνει με το γεγονός ότι ακόμα και η προτεινόμενη λύση για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος προκύπτει από ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο που ευνοεί τις χώρες με ισχυρό εξαγωγικό εμπόριο, δηλαδή κατά κύριο λόγο τη Γερμανία. Αυτό που σίγουρα χρειάζεται η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την κρίση είναι μέτρα για την τόνωση της απασχόλησης, της αγοράς και κατά συνέπεια του εξαγωγικού εμπορίου, κάτι που θα μπορούσε να επιτύχει μέσω της υποτίμησης του νομίσματός της (αν είχε αυτή τη δυνατότητα). Όμως η υιοθέτηση του Ευρώ δεν ευνοεί τα ελληνικά προϊόντα έναντι των ανταγωνιστικών ευρωπαϊκών προϊόντων, ενώ η αύξηση των δημοσίων δαπανών για την τόνωση της εσωτερικής οικονομίας είναι εκτός κάθε λογικής. Απομένει η αύξηση των φόρων, η μείωση των δαπανών και η μείωση του εισοδήματος, τη στιγμή που οι χώρες με ισχυρό εξαγωγικό εμπόριο ωφελούνται από τη διατήρηση της κρίσης και την προσωρινή υποτίμηση της αξίας του Ευρώ που αυτή επιφέρει. Ακόμα και η οικονομική πολιτική λοιπόν λειτουργεί προς όφελος ορισμένων μόνο μερών του συστήματος και εις βάρος άλλων, και σίγουρα όχι υπέρ του συνόλου του συστήματος.

Πάντως, και για να τελειώσω με μια θετική νότα, ένα τουλάχιστον καλό μπορεί να βγει από αυτή την κρίση: με την παγκόσμια δημοσιότητα που έχει πάρει η "ελληνική τραγωδία", όπως πάλι στερεοτυπικά αποκαλείται η τρέχουσα δημοσιονομική κατάσταση, κανείς δεν πρόκειται να μας αφήσει σε χλωρό κλαρί μέχρι να πειστεί ότι έχει επέλθει ουσιαστική αλλαγή στη λειτουργία του κράτους.

Photo © ecards-passion.net

Posted in | Leave a comment

Stephanomics: Advantage Greece

Η Economics Editor του BBC Stephanie Flanders έχει μια ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο blog της, "Stephanomics", σχετικά με τα δυνατά χαρτιά της Ελλάδας στην μάχη της για την αντιμετώπιση του υπερβολικού χρέους. Εν τάχει, η Flanders αναφέρει και τεκμηριώνει ότι η Ελλάδα είναι δυνατότερη από ό,τι δείχνει γιατί έχει τρεις άσους στο μανίκι της:

1. Την πίεση απέναντι στην ΕΚΤ σχετικά με το ενδεχόμενο περαιτέρω υποβάθμισης της ελληνικής οικονομίας, που θα είχε τρομακτικό αντίκτυπο στο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
2. Την προσφυγή στο ΔΝΤ για την οποία δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο.
3. Τον φόβο ότι μια πιθανή στάση πληρωμών ή πτώχευση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει και άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Το ζουμί όμως δεν είναι τόσο στο άρθρο όσο στη συζήτηση που γίνεται μεταξύ των σχολιαστών. Ακόμα και η αγγλοκεντρική θεώρηση πολλών σχολιαστών έχει κι αυτή το ενδιαφέρον της, καθώς αρκετοί θεωρούν ότι για διάφορους λόγους (π.χ. απουσία του Ευρώ ως προστατευτικού μηχανισμού, ομοιότητα στο ύψος και τη δομή του χρέους, έλλειψη παραγωγικής βάσης) η Μ. Βρετανία είναι πιθανός επόμενος στόχος των κερδοσκόπων, ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν με τη διαπίστωση της Flanders για την Ελλάδα. Σημαντική συμβολή στην διασαφήνιση ορισμένων στρεβλών απόψεων των Άγγλων έχουν οι Έλληνες σχολιαστές που ευτυχώς δεν χρησιμοποιούν επιχειρήματα επιπέδου "πολιτισμός vs. μαϊμούδων στα δέντρα".

Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, αν και κομμάτι χρονοβόρο. Συνιστάται - αν καταφέρετε να φτάσετε σπίτια σας απόψε (πορεία στην Ομόνοια γαρ). Έτσι, γιατί πολύ σαμπάνια έχουμε πιει από χτες το βράδυ...

Posted in | 2 Comments

Αυτο(μπ)λογ(κ)οκρισία


Η επιλογή να διατηρείς ένα blog με την κανονική σου ταυτότητα προϋποθέτει ότι αποδέχεσαι και εφαρμόζεις αυτολογοκρισία. Ο βαθμός στον οποίο αυτολογοκρίνεσαι καθορίζεται από το μέγεθος του κινδύνου να βρεθείς σε ανεπιθύμητες καταστάσεις εξαιτίας των γραφομένων σου. Αν, πάλι, είσαι γνωστός και φτασμένος στην προ-blogging ζωή σου, ο κίνδυνος μειώνεται μιας και η γνώμη σου μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει "by default" εξέχουσα βαρύτητα, άρα έχεις μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας να σχολιάσεις επί παντός επιστητού. Όμως η χρήση της πραγματικής ταυτότητας δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να ταυτίσει τα γραφόμενα με ένα συγκεκριμένο υπαρκτό πρόσωπο και στον γράφοντα το (σημαντικό) αίσθημα της απόλυτης και προσωπικής ευθύνης για όσα γράφει. Αυτό συνδυάζεται με το γεγονός ότι ο χρήστης ψευδωνύμου μπορεί να είναι περισσότερο επιρρεπής σε συμπεριφορές που παραβιάζουν τους κανόνες της νετικέτας.

Από την άλλη, το blogging με ψευδώνυμο σε απαλλάσσει σε μεγάλο βαθμό (αλλά όχι απόλυτα) από το άγχος της ταύτισης με το πραγματικό πρόσωπο που γράφει. Με λίγη προσοχή μπορεί κανείς να μην καταλάβει π.χ. ότι ο blogger που μιζεριάζει (έστω και συγκαλυμμένα) για τη δουλειά του και δοξολογεί τα σουβλάκια και τη Shakira είναι ο συνάδελφος που κάθεται στο απέναντι γραφείο και ακούει jazz και κλασική μουσική τρώγοντας σούσι. Επίσης, η αποσυσχέτιση από την πραγματική ταυτότητα του γράφοντα μπορεί να λειτουργεί ενισχυτικά στην αξία του λόγου και των επιχειρημάτων του - μπορεί όμως επίσης να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια για την εδραίωση της αξιοπιστίας του όταν τα διαπιστευτήριά του δεν είναι ορατά.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα αντιστάθμισμα μεταξύ απώλειας της προσωπικής ταυτότητας και αυτοπεριορισμού της έκφρασης. Το Internet είναι γεμάτο με οδηγούς για ασφαλές blogging υπό συνθήκες ανωνυμίας/ψευδωνυμίας (για παράδειγμα, αυτό το άρθρο του Electronic Frontier Foundation, όπως επίσης και το Handbook for Bloggers and Cyber-Dissidents των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα) για όσους ταυτίζουν το blogging με την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, όπως επίσης και με άρθρα που υποστηρίζουν το επώνυμο blogging. Σε αυτό το δίλημμα υπεισέρχεται μια σημαντική απόφαση: τι είναι αυτό που θέλεις να μεταφέρεις μέσω του blog σου;

Προσωπικά μπορώ να πω ότι αισθάνομαι πιο άνετα να γράφω με την πραγματική μου ταυτότητα, έστω κι αν ξέρω ότι είναι δύσκολο (ή αδύνατο) να αγγίξω κάποια θέματα που ίσως δημιουργήσουν αρνητικές καταστάσεις για το πρόσωπό μου, έστω κι αν κατά τη γνώμη κάποιων εκθέτω τον εαυτό μου περισσότερο από ό,τι πρέπει. Δεν είμαι ακτιβιστής των social media ούτε δημοσιογράφος, δεν έχω την αυταπάτη ότι μπορώ να επηρεάζω τα πλήθη με τα γραπτά μου, ούτε εξάλλου ήταν αυτός ο σκοπός μου. Μπλογκάρω γιατί πιστεύω ότι έχω να πω μερικά πράγματα που αξίζουν να διαβαστούν, γιατί μου αρέσει η διάδραση και η εναλλακτική άποψη απ'όπου κι αν προέρχεται, γιατί τελικά αυτή είναι η πιο άμεση μορφή επικοινωνίας που είναι σήμερα διαθέσιμη. Μακάρι να καταφέρω κάποια στιγμή να έχω 15 και 20 σχόλια σε κάθε post - αυτός ο συγκεντρωμένος πλούτος διαφορετικών απόψεων θα ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι τα γραφόμενά μου καταφέρνουν να διεγείρουν τη σκέψη μερικών ανθρώπων. Δε μου αρέσει να έχω τη δυνατότητα να φωνάζω (εξ ου και ο τίτλος του blog) πίσω από ένα ψευδώνυμο, όμως με γεμίζει να μπορώ να υποστηρίξω αυτά που επιλέγω να πω με το πραγματικό μου όνομα - έστω κι αν αναγκάζομαι να περιορίζω σε ένα βαθμό τη θεματολογία των γραφόμενών μου.

Ευχαριστώ τον φίλο που με έβαλε σε σκέψεις ρωτώντας με πόσο ελεύθερος αισθάνομαι όταν γράφω.

Photo © flickr / user: pk210

Posted in , | 8 Comments

Περί της έρευνας για τη διαφθορά


Η έκθεση της οργάνωσης "Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς" για τη διαφθορά στην Ελλάδα το 2009 (μπορείτε να τη βρείτε σε συνοπτική μορφή εδώ και σε πλήρη μορφή εδώ) παρουσιάζει ορισμένα ενδιαφέροντα αποτελέσματα που ίσως κρύβουν σημαντικές αλήθειες για τη στάση μας απέναντι στη διαφθορά.

Καταρχήν, το συνολικό κόστος που επωμίστηκαν οι πολίτες για τα κάθε λογής "φακελάκια" το 2009 εκτιμάται περίπου σε 787 εκ. €. Είναι προφανές ότι η ετήσια απώλεια εσόδων για το κράτος είναι πολλαπλάσια του ποσού αυτού, γεγονός που καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος αλλά και τη σημασία να δοθεί μόνιμη λύση. Παρά το γεγονός όμως ότι αναγωγικά περίπου 530.000 νοικοκυριά ενεπλάκησαν το 2009 σε περιστατικό διαφθοράς, μόλις το 13,4% αυτών των νοικοκυριών προέβηκε σε καταγγελία - το ποσοστό αυτό μάλιστα είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από το ποσοστό του 2007 (12,3%) και ανεπαίσθητα μικρότερο από το ποσοστό του 2008 (13,5%)!

Από την άλλη, σύμφωνα με την έρευνα η ιδεολογική απόρριψη πράξεων διαφθοράς είναι εξαιρετικά μεγάλη (γύρω στο 97% για αδικήματα που αφορούν εφορία, πολεοδομία, αστυνομία κλπ.), το ίδιο και η ανοχή των πολιτών απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς (π.χ. 9 στους 10 διαφωνούν με την πρόταση "δε χρειάζεται να υπακούμε στους νόμους όταν δεν μας βλέπει κανείς"), ενώ σε ό,τι αφορά τα μέτρα αντιμετώπισης όλοι μας συμφωνούμε π.χ. ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται γρήγορα και χωρίς εξαιρέσεις για όλους (98%) και να τιμωρούνται όσοι πιάνονται να παίρνουν μίζες ή φακελάκια (96%).

Αφού λοιπόν όλοι είμαστε ιδεολογικά αντίθετοι με τη διαφθορά και συμφωνούμε ότι όσοι πιάνονται πρέπει να τιμωρούνται, τότε γιατί δεν την καταγγέλουμε όταν τη βλέπουμε;

Πιθανές προσεγγίσεις είναι οι εξής:
- Προέχει το προσωπικό συμφέρον ("να κάνουμε τη δουλειά μας") έναντι του συλλογικού.
- Το συλλογικό συμφέρον μένει μόνο στα λόγια και αποτυπώνεται ψευδώς σε έρευνες όπως κι αυτή.
- Υπάρχει τέτοιο έλλειμμα αξιών που δεχόμαστε να υποστούμε την εξευτελιστική διαδικασία της συναλλαγής με διεφθαρμένους υπαλλήλους.
- Οι μηχανισμοί διαχείρισης των καταγγελιών διαφθοράς δεν είναι αρκετά αποτελεσματικοί για να πειστούν οι πολίτες ότι οι καταγγελίες τους έχουν αντίκτυπο.
- Υπάρχει φόβος ότι το σύστημα είναι τόσο διεφθαρμένο που έχει τη δυνατότητα να σε εκδικηθεί αν ξεσκεπάσεις περιστατικό διαφθοράς.
- It takes two to tango: το σύστημα είναι τόσο διεφθαρμένο όσο και οι πολίτες που το τροφοδοτούν.

Η έρευνα προσφέρει τη δική της απάντηση τουλάχιστον στο πρώτο ερώτημα, καθώς αναφέρει ότι 4 στους 5 πολίτες διαφωνούν με την πρόταση "αν είναι να κάνουμε τη δουλειά μας τότε δεν πειράζει να δώσουμε και κανένα φακελάκι". Η δική μου άποψη είναι ότι λίγοι πολίτες θα παραδέχονταν κάτι τέτοιο, έστω και αν αυτή η παραδοχή γίνεται στο περιβάλλον μιας ανώνυμης έρευνας. Θέλω να πιστεύω (ίσως με μεγάλο βαθμό αισιοδοξίας) ότι ενυπάρχει ακόμα κάποιου είδους ενοχή στην ανοιχτή αποδοχή μιας πράξης που μπορεί να χαρακτηριστεί ως διαφθορά. Αυτό το αίσθημα ενοχής πρέπει να ενισχυθεί για να γίνει βίωμα ότι η διαφθορά δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτή με κανέναν τρόπο και πρέπει να καταγγέλλεται με κάθε τρόπο.

Επιπλέον, η έρευνα αναφέρει ότι η αντίληψη των πολιτών είναι ότι δεν υπάρχει έλλειμμα νομικού πλαισίου για την καταπολέμηση της διαφθοράς αλλά έλλειμμα εφαρμογής του. Η εντατική εφαρμογή των νόμων πρέπει όμως να συνοδεύεται και από την αντίστοιχη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων τους, καθώς η ανατροφοδότηση των (προφανώς) θετικών αποτελεσμάτων θα ενισχύσει την αρνητική στάση των πολιτών απέναντι στη διαφθορά και θα αυξήσει τα ποσοστά διερεύνησης σχετικών περιστατικών.

Τα αποτελέσματα της έρευνας παρουσιάζονται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα. Σε αυτή την περίοδο οι αλλαγές που πρέπει να πραγματοποιηθούν όχι μόνο στη δομή του κράτους αλλά και στη δομή και τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας αποτελούν μονόδρομο. Ίσως η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία για να συνειδητοποιήσουμε ότι τώρα είναι η σωστή εποχή για να αλλάξουν πολλές αντιλήψεις, μεταξύ των οποίων και η ανοχή στη διαφθορά.

Διαβάστε επίσης το σύντομο αλλά περιεκτικό post από τον Ροΐδη.

Υ.Γ. (σχετικό): Κυκλοφορεί ένας μύθος ότι στην Κινεζική διάλεκτο Μανταρίν (Chinese Mandarin) η λέξη "κρίση" αποτελείται από δύο ιδεογράμματα που σημαίνουν "κίνδυνος" και "ευκαιρία". Το debunking αυτού του μύθου από τον Καθηγητή Κινεζικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του UPenn, Victor Mair, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Υ.Γ. 2: Οι σύνδεσμοι για τις εκθέσεις μπορεί να μη δουλεύουν σε όλους τους υπολογιστές. Σε περίπτωση που τα αρχεία δεν ανοίξουν κατευθείαν με τον Acrobat Reader, επιλέξτε τον από τη λίστα προγραμμάτων.

Photo © www.despair.com

Posted in | 4 Comments
Από το Blogger.