Archive for Απριλίου 2010

Μια πολιτική παρακαταθήκη

Αντιμετωπίζω με μεγάλη καχυποψία τις παρεμβάσεις, πάντοτε κατόπιν εορτής, πρώην κυβερνητικών στελεχών που απαλλαγμένα από το βάρος της πολιτικής τους θέσης σχολιάζουν εξελίξεις, δίνουν συμβουλές και κυρίως παραδέχονται ετεροχρονισμένα και χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα τα λάθη και τις ατολμίες του δικού τους παρελθόντος. Όποιος, για παράδειγμα, παρακολούθησε τους προχτεσινούς "Φακέλους" στον Σκάι με τους καλεσμένους να συζητούν σαν εξωτερικοί παρατηρητές μιας κατάστασης για την οποία φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης θα καταλάβει τι εννοώ. Η αλαζονεία της εξουσίας και η ανάγκη να πειστεί ο αφελής (;) λαός ότι "υπό την κυβέρνησή μας όλα βαίνουν καλώς" κλείνει τα αυτιά σε οποιαδήποτε εναλλακτική άποψη. Από την άλλη, η αγωνία της αντιπολίτευσης και η ανάγκη να πειστεί ο αφελής (;) λαός ότι "υπό την παρούσα κυβέρνηση το καράβι βουλιάζει" εκμηδενίζει κάθε πιθανότητα συνεννόησης και συνεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η αυτοκριτική και η παραδοχή λαθών γίνεται πάντοτε εκ των υστέρων και όταν έχει γίνει σαφές ότι ο αντίκτυπος θα είναι μικρός.

Την Κυριακή 25 Απριλίου ο Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην υπουργός Οικονομικών, Εσωτερικών, Υγείας και Πρόνοιας επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, πραγματοποίησε μια ομιλία στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τον Εκσυγχρονισμό του Κοινωνικού Κράτους "Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας". Αρχικά δεν φαίνεται κάτι διαφορετικό από έναν ακόμα πρώην που λέει τα δικά του εκ του ασφαλούς και μετά από κάμποσα χρόνια απουσίας από την πολιτική δημοσιότητα. Όμως αυτή η ομιλία είναι διαφορετική. Δε θα μπω σε ανάλυση (διαβάστε τη, ντε) αλλά θα πω μόνο τα εξής. Πρώτο, η ομιλία εστιάζει στις ευθύνες των Ελλήνων κυρίως στην αναρτωλή περίοδο της μεταπολίτευσης και στις δυνάμεις τους, ακριβώς δηλαδή εκεί που θα πρέπει να εστιάσει κάθε σοβαρή προσπάθεια ανάκαμψης - στην αποφυγή λαθών του παρελθόντος και στην κινητοποίηση δυνάμεων για το μέλλον. Δεύτερο, μέσα στο περιβάλλον τρόμου που ζούμε τους τελευταίους μήνες και που κυριολεκτικά δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μια μαγιά για την επόμενη μέρα που κάποτε θα έρθει νομοτελειακά και θα απαιτεί άμεση και αποφασιστική δράση. Παρότι καθένας βρίσκει διαφορετικά ιδεολογικά στηρίγματα, τούτη η παρέμβαση νομίζω ότι αποτελεί κοινή παρακαταθήκη για όλους μας ακριβώς επειδή χαρτογραφεί ολόκληρη την πορεία της διαχείρισης της οικονομίας μέχρι το σημερινό σημείο, αναγνωρίζει συλλογικές ευθύνες και προτείνει βήματα προς την έξοδο που απαιτούν συλλογική προσπάθεια.

Posted in | 4 Comments

Μεταίχμια

Σε έναν ιδανικό κόσμο, στον οποίο το χρηματοοικονομικό σύστημα θα λειτουργούσε ορθολογικά, η ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ δεν θα ήταν απαραίτητη γιατί η λειτουργία του ως εξίσου συμφέρουσα εναλλακτική για τον δανεισμό της Ελλάδας θα ωθούσε τις αγορές σε χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού. Αλλά σε έναν ιδανικό κόσμο οι υπαίτιοι της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν θα δρούσαν ακόμα ανενόχλητοι ούτε θα αμείβονταν με δυσθεώρητα bonus για τις "υπηρεσίες" τους, ούτε η Ελλάδα θα αφηνόταν να φτάσει σε τέτοιο σημείο δημοσιονομικής εξαθλίωσης από όσους χαράσσουν την οικονομική πολιτική τις τελευταίες 3,5 δεκαετίες. Σε κάθε περίπτωση, I stand corrected.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε χτες ότι "οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν στην απόφαση της 25ης Μαρτίου είτε γιατί δεν πίστεψαν στην βούληση της ΕΕ είτε γιατί κάποιοι αποφάσισαν να συνεχίσουν την κερδοσκοπία". Λάθος: εν τέλει οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν, γιατί εξακολουθούν να αμφισβητούν τη δυνατότητα και, το κυριότερο, τις προθέσεις της Ελλάδας να διορθώσει τα του οίκου της μετά από δεκαετίες σπατάλης, υπεκφυγής και κοροϊδίας, έστω κι αν υπάρχει ο "μπαμπούλας" της (αρνητικής για τα συμφέροντά τους) ύπαρξης του δικτύου στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ. Ουσιαστικά προεξοφλούν την αποτυχία οποιασδήποτε μεμονωμένης εθνικής πολιτικής γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορεί να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα μόνο από την Ελλάδα χωρίς έλεγχο από τρίτους - έστω κι αν τα τελευταία μέτρα φαίνεται να έχουν τα μεγαλύτερα θετικά και ουσιαστικά δημοσιονομικά αποτελέσματα την τελευταία δεκαετία. Και αν θέλετε τη γνώμη μου, καλά κάνουν. Πρόκειται για ένα σημαντικό μεταίχμιο, πέρα από το οποίο η αξιοπιστία των πολιτικών θα καθορίζεται με πολύ αυστηρότερους όρους και με μηδενικά περιθώρια "δημιουργικής" προσαρμογής.

Βρισκόμαστε όμως και σε ένα άλλο μεταίχμιο: το μεταίχμιο της πολιτικής, με την έννοια της συμμετοχής μας στα κοινά. Μεταπολιτευτικά, η πολιτική μετατράπηκε σε συναλλαγή μεταξύ ψηφοφόρου-ψηφοδέκτη, εκλέγοντας όχι τους άριστους αλλά όσους ήταν περισσότερο πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν προσωπικά και συντεχνιακά συμφέροντα ή ακόμα και τους περισσότερο δημοφιλείς. Μοιραία αυτό το σύστημα θα ανέθετε τα χέρια της χώρας σε ανθρώπους πολύ κατώτερους των περιστάσεων, με ελάχιστη αντίληψη της πραγματικότητας και ακόμα λιγότερες τεχνοκρατικές γνώσεις και ικανότητες, που λειτουργούσαν ως διαχειριστές παρά ως ηγέτες. Δεν πιστεύω ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι (θεωρώ δηλαδή ότι οι κατά καιρούς πρωθυπουργοί είχαν καλές προθέσεις για τη χώρα) αλλά ότι το παιχνίδι χάθηκε στα μεσαία και κατώτερα επίπεδα διακυβέρνησης, αυτά δηλαδή που είναι πιο άμεσα εκλέξιμα από το λαό. Κι αυτή είναι η τιμωρία της πολιτικής.

Σε πείσμα πάντως όλων των κραυγών και οιμωγών για την "καταστροφή" που μας βρήκε με την προσφυγή στους "βασανιστές" του ΔΝΤ, η αλήθεια είναι ότι έχουμε στα χέρια μας την τελευταία ευκαιρία για να ξεκαθαρίσουμε τα του οίκου μας once and for all. Μόνο που ό,τι μπορούσαμε (και έπρεπε) να είχαμε κάνει με την άνεσή μας σε 35 χρόνια θα αναγκαστούμε το πραγματοποιήσουμε μέσα σε 2-3 χρόνια υπό την ασφυκτική πίεση ΕΕ-ΔΝΤ και με τις αγορές να περιμένουν στη γωνία. Η κοινωνία θα υποστεί ένα ισχυρότατο και ίσως προμελετημένο σοκ και έχει ενδιαφέρον πώς θα το διαχειριστεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε 3 χρόνια, αν καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι, τίποτα δε θα θυμίζει την Ελλάδα που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Posted in | 2 Comments

Get on your bikes and ride

Το έχω πάρει απόφαση εδώ και πολύ καιρό, το είχα ψάξει αρκετά και είχα σχεδόν καταλήξει αλλά λίγο ο στρατός, λίγο η αναβλητικότητά μου, το έβαλα στο ψυγείο. Τώρα όμως νομίζω ότι είναι η κατάλληλη περίοδος για να αποκτήσω, μετά από πολλά χρόνια, το πρώτο μου ποδήλατο ως ενήλικος. Είναι πολλοί και λίγο-πολύ γνωστοί οι λόγοι που δικαιολογούν τη χρήση ποδηλάτου στην Αθήνα, τόσο εντός της κυκλοφορίας όσο και εκτός δρόμου. Βέβαια πολλοί είναι και οι κίνδυνοι αλλά καμία απόφαση δεν είναι χωρίς ρίσκο κι εγώ αισθάνομαι έτοιμος να το κάνω.

Επειδή μένω και μετακινούμαι στο κέντρο και χρησιμοποιώ αρκετά τα ΜΜΜ σκέφτομαι τη λύση του σπαστού, που επιπλέον είναι εύκολο στην αποθηκευση και σε απαλλάσσει σε μεγάλο βαθμό από τον μόνιμο φόβο της κλοπής. Η αλήθεια είναι ότι δεν συνιστάται για εκτός δρόμου διαδρομές, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα σε περίπτωση που θέλεις να κάνεις μια βόλτα εκτός δρόμου. Αλλά επειδή δε μπορώ να τα έχω όλα και επειδή αυτό που μετράει στην προκείμενη περίπτωση είναι όποτε χρειαστεί να μπορώ να χρησιμοποιώ το ποδήλατο συμπληρωματικά προς τα ΜΜΜ, το σπαστό μάλλον είναι η καταλληλότερη λύση. Ευτυχώς, λοιπόν, που δεν αγόρασα εκείνο το ποδήλατο που είχα αποφασίσει πέρυσι.

Το site των Ποδηλατ(ισσ)ών αποτελεί νομίζω το ιδανικό ξεκίνημα για όποιον ενδιαφέρεται. Πάντως η πληροφορία που παρέχει είναι εκτενέστατη και χρειάζεται αρκετός χρόνος για ανάγνωση. Βέβαια σε ορισμένα σημεία μπερδεύτηκα (ως αρχάριος) και ειδικά στο φόρουμ όπου οι απόψεις σε ένα ζήτημα είναι σχεδόν όσες και οι γράφοντες. Αυτό που επίσης παρατήρησα ότι λείπει (ή τουλάχιστον δεν το βρήκα) είναι ένας οδηγός για αρχάριους σε ό,τι έχει να κάνει με τον ελάχιστο αλλά και τον προβλεπόμενο από τη νομοθεσία εξοπλισμό που πρέπει να φέρει ο ποδηλάτης, κι αυτό γιατί κάθε αρχάριος είναι πιο εύπιστος στις προτροπές κάθε πωλητή για να αγοράσει εξοπλισμό που μπορεί να μην είναι άμεσα χρήσιμος (ή και τελείως άχρηστος). Νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμη προσθήκη.

Κάτι μέρες πάντως σαν τη σημερινή είναι ιδανικές για ποδήλατο. 45 λεπτά Ζωγράφου-Κυψέλη κι άλλο ένα τέταρτο για παρκάρισμα σας λένε κάτι; Εμένα πάντως μου είπαν για μια ακόμα φορά και σε τέτοιο βαθμό που ξεκινάω άμεσα το ψάξιμο με στόχο να προχωρήσω στην αγορά μέσα στον Μάιο. Μέχρι και καινούρια κατηγορία post έφτιαξα, τόσο ζεστά το έχω πάρει το θέμα. Εύχομαι μόνο να μη χρειαστεί ποτέ να γράψω από κανένα νοσοκομείο...

Σημ:. Η φωτο είναι από το site των Ποδηλατ(ισσ)ών

Posted in | 2 Comments

Προσοχή: καλοκαίρι εν όψει

Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος αλλά μου φαίνεται ότι έχει μυρίσει καλοκαίρι. Όχι άνοιξη (αυτή έχει μπει εδώ και μήνες), καλοκαίρι. Είναι κάποια γεγονότα που είτε σου συμβαίνουν είτε τα παρατηρείς και που λειτουργούν ως turning point στην αντίληψή σου για διάφορα θέματα τη στιγμή που συμβαίνουν. Ε, το δικό μου turning point ήταν όταν χτες το μεσημέρι άκουσα κάτι φοιτητές να συζητούν πού θα πάνε για μπάνιο σήμερα. "Βάρκιζα" έλεγε ο ένας, "όχι ρε μαλάκα, θα γίνεται χαμός" ο άλλος, "Νέα Μάκρη" ο τρίτος. Αν μου έλεγες πάντως πριν λίγα χρόνια ότι από τα μέσα Απρίλη θα γίνεται χαμός στις παραλίες θα φώναζα όπως ο Κανάκης στο Ράδιο Αρβύλα: ΤΙ ΛΕΕΙ!

Επίσης δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που νομίζει ότι το καλοκαίρι φέτος έρχεται χωρίς εκείνη την αίσθηση αναμονής των προηγούμενων χρόνων. Κάτι ο ζεστός χειμώνας και η ακόμα πιο ζεστή άνοιξη, κάτι η οικονομική κατάσταση που μας έχει κάνει να ξεροσταλιάζουμε πάνω από τα γραφήματα του Bloomberg και να υπολογίζουμε πόσο θα ξεπαραδιαστούμε, κάτι το προσωπικό γεγονός ότι μέχρι και τον Νοέμβρη δεν είχα μυαλό να σκεφτώ ούτε διακοπές ούτε καλοκαίρι (καθότι στρατιώτης), έχω την αίσθηση ότι περάσαμε πάρα πολύ γρήγορα σε summer mood. Αυτό φέρνει μια χαλαρότητα που μπορεί να είναι θετική (πάντα μια ηλιόλουστη μέρα είναι αισιόδοξη) αλλά μπορεί να γίνει και επικίνδυνη αν σε παρασύρει στην θελκτικότητά της. Και εκτός των άλλων, η πρόωρη αναγέννηση της φύσης (συμπεριλαμβανομένης της ανθρώπινης) μπορεί να οδηγήσει σε έναν εξίσου πρόωρο μαρασμό. Προσοχή, λοιπόν, μη μας συνεπάρει το καλοκαιρινό mood από τώρα και φτάσουμε να αποζητάμε το φθινόπωρο από τον Αύγουστο.

Posted in | 4 Comments

Απώλειες και αντίκτυποι

Χτες βράδυ δούλευα στο σπίτι όταν στο Twitter κυκλοφόρησε η είδηση ότι πέθανε ο Μάνος Ξυδούς. Αν και ποτέ δεν ήμουν οπαδός των Πυξ Λαξ και της μουσικής σχολής που δημιούργησαν, στενοχωρήθηκα για διάφορους λόγους. Μου αρέσουν οι αφανείς ήρωες, και ο Ξυδούς ήταν τέτοιος μιας και είχε γράψει ή είχε συμμετάσχει στη σύνθεση των περισσότερων επιτυχιών του συγκροτήματος κρατώντας μια θέση στο παρασκήνιο και αφήνοντας τους προβολείς για άλλους. Είναι επίσης αλήθεια ότι φωνές (φωνάρες) σαν τον Ξυδούς δεν περισσεύουν στην ελληνική μουσική σκηνή. Πιο πολύ όμως στενοχωρήθηκα για τον τρόπο με τον οποίο έφυγε - αιφνίδιος θάνατος εν μέσω πρόβας - και για το παιδί που αφήνει πίσω.

Σήμερα διαβάζω στο Avopolis ότι οι Supergrass, ένα από τα επιζήσαντα συγκροτήματα της πάλαι ποτέ Britpop σκηνής, διαλύονται μετά από 17 χρόνια. Μια άλλου είδους απώλεια που επ' ουδενί δε συγκρίνεται σε τραγικότητα
με τη φυσική απώλεια του Ξυδούς. Οι Supergrass για αρκετούς από εμάς που γεννηθήκαμε στα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν ένα μέρος του soundtrack της εφηβικής ζωής. Επί προσωπικού η μουσική τους πορεία αντικατόπτρισε σε αλλόκοτο βαθμό τη δική μου ζωή, με αποκορύφωμα τον πιο σκοτεινό δίσκο τους "Road To Rouen" που με συνόδεψε ίσως στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής μου γύρω στο 2005 και για τον οποίο επίκειται αφιέρωμα στη σειρά αναρτήσεων "Δίσκοι Ζωής". Ειρωνεία: μόλις τις προάλλες σκεφτόμουν πόσα χρόνια μουσικής έχουν ακόμα μέσα τους αυτά τα παιδιά, καθώς ξεκίνησαν σε ηλικία 17 ετών και τώρα, στην πιο δημιουργική ηλικία των mid-30s, μετρούν ήδη 17 χρόνια ως συγκρότημα...

Πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο Malcolm McLaren, ευρύτερα γνωστός ως ο άνθρωπος που έφερε το πανκ στο mainstream (αν και η μουσική του προσφορά δεν πρέπει να παραγνωρίζεται) . Κύριο δημιούργημά του οι Sex Pistols αλλά είχε μανατζάρει και τους New York Dolls, ενώ είχε σχέσεις με καλλιτέχνες όπως ο Tom Verlaine (Television) και o Adam Ant. Κανείς δεν ξέρει πώς θα ήταν η μουσική σήμερα αν ο McLaren δεν είχε την εξυπνάδα και το εμπορικό μυαλό να μετατρέψει τους Sex Pistols στο πρώτο mainstream punk συγκρότημα, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα είδος μουσικής στο οποίο δεκάδες μουσικοί (από τον Ian Curtis και τους Buzzcocks μέχρι τον Bob Geldof και τον Morrissey) βρήκαν το δικό τους κίνητρο για να ξεκινήσουν τις δικές τους μαγικές μουσικές πορείες.

Τρεις καλλιτέχνες, τρεις απώλειες, τρεις διαφορετικοί αντίκτυποι στην προσωπική μου αντίληψη για τη μουσική. Malcolm McLaren: σε υψηλό επίπεδο αφαιρετικότητας αλλά ιδιαίτερα σημαντικός για τον καθορισμό της πορείας της pop μουσικής τον περασμένο αιώνα. Μάνος Ξυδούς: άμεση απώλεια για πολύ κόσμο, αλλά όχι τόσο σε ό,τι αφορά το προσωπικό μουσικό μου πεδίο. Supergrass: ο πιο άμεσος αντίκτυπος, καθώς αποτελούσαν όπως είπα μέρος του soundtrack της εφηβείας μου - όπως ακριβώς ο Ξυδούς για πάρα πολύ κόσμο. Αυτή η μη ηθελημένη προτεραιοποίηση προφανώς διαφέρει μεταξύ ανθρώπων. Όμως σε συλλογικό επίπεδο ο αντίκτυπος όλων των απωλειών προστίθεται και μεταβάλλει τον χαρακτήρα και το πρόσωπο της δημοφιλούς μουσικής, στερώντας την από την περαιτέρω μουσική προσφορά των απόντων καλλιτεχνών αλλά και επανεκτιμώντας το έργο που αφήνουν πίσω τους. Με άλλα λόγια, για τον καθένα από εμάς η απώλεια ενός καλλιτέχνη έχει ένα συγκεκριμένο και άμεσα αισθητό αντίκτυπο, αλλά για τη δημοφιλή μουσική ο μόνος αντίκτυπος που γίνεται αντιληπτός είναι στην κατεύθυνση της μουσικής σε μεγάλο βάθος χρόνου. Κι εκεί πάλι κάθε αξιολογική προσπάθεια της επίδρασης κάθε καλλιτέχνη ξεχωριστά ενσωματώνει πολλές υποθέσεις και υποκειμενικές αντιλήψεις.

Τι μένει λοιπόν από όλα αυτά; Η μουσική...







Photo Ξυδούς © Musicwave
Photo McLaren © Virginmedia

Posted in | 6 Comments

Νοικοκυρέματα και συμμαζέματα


Όταν ακούω τη λέξη "νοικοκύρεμα" πέρα από τους συνειρμούς σχετικά με Μαίρη Παναγιωταρά, φακιόλι και swiffer μου έρχεται στο μυαλό ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, μια γρήγορη σκούπα κι ένα συγύρισμα στο σπίτι για να φαίνονται όλα καθαρά για τον ξένο επισκέπτη κι ας κρύβεται το χάος πίσω από τη βιτρίνα. Εντάξει, ας πούμε την αλήθεια, όλοι μας το έχουμε κάνει - έστω κι αν το λήμμα "νοικοκυρεύω" σημαίνει επίσης ότι "κάνω σωστή οικονομική διαχείριση και οργανώνω σωστά καθετί που αφορά ένα σύνολο ατόμων, μια υπηρεσία κλπ."

Κατ' αντιστοιχία, η έκφραση "νοικοκύρεμα της οικονομίας" που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους πολιτικούς μου φέρνει στο μυαλό ένα ψιλοξεκαθάρισμα: να συμμαζέψουμε λίγο από δω κι από κει, να ζητήσουμε κανένα δανειάκι φτηνό για να τη βγάλουμε και φέτος, να κρύψουμε κανένα ελλειμματάκι και να μεταφέρουμε καμιά υποχρέωση σε επόμενα χρόνια για να εντυπωσιάσουμε τους ξένους "επισκέπτες" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και όποιον άλλο κοπιάσει από το φτωχικό μας.

Αν και ο παραπάνω ορισμός του λήμματος έχει μια διάσταση που είναι εφαρμόσιμη στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, απαιτούνται πολύ περισσότερα από ένα επιφανειακό συγύρισμα. Χρειάζεται εκ βάθρων αναδόμηση της αναπτυξιακής στρατηγικής της χώρας, της λειτουργίας του δημόσιου τομέα και του υποστηρικτικού ρόλου του στην ανάπτυξη, της επιχειρηματικής φιλοσοφίας και πρακτικής, του συστήματος παιδείας ως μοχλού ανάπτυξης και καινοτομίας. Σε όλα αυτά η αξιολόγηση του βαθμού επίτευξης των παραπάνω στρατηγικών με ένα αντικειμενικό, αμερόληπτο και προπάντων ποσοτικό σύστημα είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Επιπλέον, η παραμικρή χρονοτριβή στην εφαρμογή αυτών των μεταρρυθμίσεων επιφέρει πολλαπλάσιο κόστος αργότερα.

Με βάση λοιπόν την παραπάνω αντιστοιχία, νομίζω ότι στην ελληνική οικονομία δε χρειάζεται "νοικοκύρεμα" αλλά κάτι τέτοιο για αρχή:




και μετά κάτι τέτοιο (σε αυτή την ταχύτητα):



γιατί είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι επισκέπτες μας θα έχουν αντιδράσεις σαν κι αυτές:

video

Posted in | 4 Comments

Δίσκοι ζωής #3: Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister


Πρέπει να ήταν αρχές του 1997 και σε μια από τις καθιερωμένες τότε βόλτες μου στο Μοναστηράκι προς άγρα (και αγορά) νέων ήχων κατέβηκα τα στενά σκαλοπάτια του 7+7. Το μηνιαίο Ποπ + Ροκ ήταν εκείνη την εποχή η κύρια πηγή ενημέρωσης για τα μουσικά δρώμενα και ήδη στις σελίδες του γινόταν αναφορά σε ένα καινούριο ηλεκτρακουστικό indie-folk συγκρότημα με το περίεργο όνομα Belle and Sebastian. Μπαίνοντας στο μέσα δωμάτιο, που τότε είχε μια σεβαστή συλλογή από 7ιντσα, έπαιζε ένας δίσκος που όμοιό του δεν είχα ξανακούσει μέχρι τότε, αλλά αμέσως έκανα τη σύνδεση που φαντάζεστε: το λογικό θα ήταν να ρωτήσω των υπάλληλο ποιος είναι ο καλλιτέχνης, όμως τον ρώτησα ήταν αν αυτό που παίζει είναι Belle and Sebastian. Με το που μου απάντησε "ναι" τσίμπησα κατευθείαν το CD και, για καλή μου τύχη, φεύγοντας το μάτι μου έπεσε και στο 7ιντσο του "Dog On Wheels" που λες και περίμενε να πέσει στα χέρια μου! Κάπως έτσι ήρθα σε επαφή με έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους.

Έχω διαβάσει από αρκετούς ότι ο δίσκος αυτός είναι μελαγχολικός - "record for a rainy day" είναι ο πιο επιτυχημένος χαρακτηρισμός - αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω. Φαντάζει ολόκληρος σαν ένα ανοιξιάτικο road trip, από εκείνα που πραγματοποιούνται στην αρχή της εποχής και είναι τόσο διαφορετικά από τη μαυρίλα του χειμώνα που δεν προλαβαίνεις να παρατηρείς δίπλα σου τις λεπτομέρειες της αναγεννημένης φύσης. Έτσι και με τα τραγούδια - σε συνεπαίρνει τόσο πολύ το ανοιξιάτικο mood τους που χρειάζονται πολλαπλές ακροάσεις για να αναγνωρίσεις τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά στην ενορχήστρωση και, κυρίως, στους στίχους.

Ο δίσκος δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα αλλά αποτελεί σύμφωνα με τον στιχουργό και βασικό τραγουδιστή Stuart Murdoch, μια συλλογή από τραγούδια. Π.χ. τα "Seeing Other People" και "Me and The Major" αφορούν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους θέματα όπως ο πειραματισμός στη σεξουαλικότητα και οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ ηλικιών. Για μένα όμως το tour de force είναι η τριλογία "Like Dylan In The Movies" - "The Fox In The Snow" - "Get Me Away From Here, I'm Dying", 12 λεπτά απόλυτης pop μαγείας σε μελωδία και στίχο. Και εκεί που θεωρείς ότι η μελωδία αποκτά έναν πιο εσωστρεφή χαρακτήρα ("If you're Feeling Sinister", "The Boy Done Wrong Again"), έρχεται το οξύ αλλά ύπουλο χιούμορ του Murdoch συνοδευόμενο από την ένρινη και ελαφρώς φάλτσα φωνή του για να επαναφέρουν την τάξη.

Τούτο τον δίσκο τον έχω κυριολεκτικά λιώσει. Είναι ένα από τα soundtracks της φοιτητικής ζωής μου, μαζί με τους Gene, για τους οποίους επιφυλάσσω αφιέρωμα στο μέλλον. Και παρότι συνέχισα (και συνεχίζω) να τους παρακολουθώ, κανένας από τους επόμενους δίσκους τους δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με εξαίρεση ίσως το "Tigermilk" (που είχε κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα 1 χρόνο πριν το Sinister και τον απέκτησα όταν επανεκδόθηκε το 1999). Ίσως ο πιο επιτυχημένος χαρακτηρισμός για το δίσκο και για τη μπάντα γενικότερα έχει γραφτεί στην κριτική του Rolling Stone:

"Still, it's tough to find fault with a band that opts for shy resolution over self-promotion and, in so doing, reaches peaks of effortless pastoral grandeur."

Υ.Γ. Το 2005 κυκλοφόρησε μια live εκτέλεση όλου του δίσκου από συναυλία που έδωσαν στο Barbican Arts Centre στο Λονδίνο που εκτός από τη μαγεία του δίσκου επιβεβαιώνει και την μουσική δεξιότητα του συγκροτήματος, έστω και χωρίς την Isobel Campbell.

Posted in | 4 Comments

Μεταπασχαλινές υπαρξιακές αναζητήσεις

Για να μπούμε πιο χαλαρά στη μεταπασχαλινή περίοδο (που προβλέπεται άγρια και αδυσώπητη) πάρτε μια σειρά από ατάκτως ερριμμένες αναζητήσεις και διαπιστώσεις για εκείνες τις 5-6 μέρες του χρόνου που μας φέρνουν άνω-κάτω για τον επόμενο μήνα.

1. Υπάρχει ζωή χωρίς Internet για 5 μέρες; Υπάρχει και είναι πολύ όμορφη. Από Μ. Πέμπτη μέχρι και Δευτέρα του Πάσχα την έβγαλα μόνο με 2 tweets από το κινητό. Εκτός του ότι δεν είχα όρεξη για τίποτα που απαιτούσε την παραμικρή πνευματική προσπάθεια, ευρισκόμενος σε ημιθανή κατάσταση από την Κυριακή το πρωί και έπειτα, ήθελα να τεστάρω πόσο μπορώ να αντέξω χωρίς blog και twitter (το facebook δε με νοιάζει ιδιαίτερα). Νομίζω ότι το πέρασα το τεστ, αν και οι τελευταίες ώρες ήταν δύσκολες.

2. Υπάρχει Πάσχα χωρίς σούβλα, βεγγαλικά και αυγά (κάθε είδους); Χωρίς το πρώτο και το τρίτο δεν υπάρχει. Όσο κι αν προϋποθέτει κούραση στην προεργασία, ταλαιπωρία στην ετοιμασία και δυσφορία μετά την υπερβολική κατανάλωση, Πάσχα χωρίς σούβλα είναι σαν χ χωρίς ψ (βάλτε ό,τι θέλετε, βαριέμαι να ψάχνω για παρομοιώσεις). Πάσχα μπορεί όμως να υπάρξει χωρίς το δεύτερο. Παρακολουθήσαμε τη λειτουργία της Ανάστασης στην Ιερά Μονή των Αγίων Σαράντα, 5 χιλιόμετρα έξω από τη Σπάρτη, σε μια ατμόσφαιρα άκρως κατανυκτική και εντελώς διαφορετική από την συνήθη "πάμε-να-τελειώνουμε-γιατί-η-μαγειρίτσα-περιμένει" ατμόσφαιρα. Αρκεί μόνο να πω ότι φτάσαμε στη μονή γύρω στις έντεκα και τέταρτο και ήταν ήδη γεμάτη, ενώ μέχρι τη μία που φύγαμε ελάχιστα είχε αδειάσει. Επίσης, μου το έλεγαν αλλά δεν είχα ιδία άποψη μέχρι φέτος: η λειτουργία μετά την Ανάσταση συγκινεί ακόμα και τον πλέον άπιστο. Και εννοείται χωρίς ούτε ένα βεγγαλικό.

3. Υπάρχει επιστροφή στην Αθήνα χωρίς μποτιλιάρισμα και εκνευρισμό; Δεν υπάρχει. Σπάρτη-Αθήνα 4 ώρες κι ένα τέταρτο. Αλλά φέτος πρωτοτυπήσαμε: δεν ήταν μόνο η επιστροφή που μας έβγαλε το λάδι αλλά και η αναχώρηση. Αθήνα-Σπάρτη 4 ώρες, με το μισό χρόνο να αναλώνεται στο τμήμα Αθήνα-Κόρινθος, ή μάλλον Ελευσίνα-Κόρινθος αφού η Αττική Οδός ήταν πολύ άνετη. 2 ώρες για περίπου 50 χιλιόμετρα λοιπόν, χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Εκεί δηλαδή που και οι τρεις λωρίδες πήγαιναν σημειωτόν (τέσσερις αν συμπεριλάβεις και τη ΛΕΑ που ήταν κλασικά κατειλημμένη), τσαφ, ανοίγεις στροφές, ανεβάζεις ταχύτητα και μποτιλιάρισμα τέλος. Ούτε έργα, ούτε ατύχημα, ούτε τίποτα. Μυστήρια πράγματα.

4. Υπάρχει επαρκής αστυνόμευση στους δρόμους; Εννοείται πως όχι. Η παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. ήταν, εχμ, διακριτική. Τόσο διακριτική μάλιστα που αναρωτιόσουν αν όντως υπήρχε. Περισσότερα μπλόκα και περιπολικά έχω δει σε κάτι άσχετες μέρες που έχω κάνει το ίδιο ταξίδι (π.χ. Παρασκευή απόγευμα μέσα στην καρδιά του χειμώνα) παρά αυτές τις μέρες που υποτίθεται ότι πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες εξόδους του χρόνου. Επίσης, έλεος, αυτή η ΛΕΑ έχει καταντήσει η χαρά του κάθε γκαζοφονιά.

5. Υπάρχει στοιχειώδης λογική σε τούτο τον τόπο; Ποιος την έχασε για να τη βρούμε εμείς! Η απαγόρευση της κυκλοφορίας βαρέων οχημάτων περιορίστηκε στις μεγάλες εθνικές οδούς, αλλά με μεγάλες εκπτώσεις τόσο στα τμήματα των αυτοκινητοδρόμων όσο και τους τύπους των οχημάτων για τα οποία ίσχυσε η απαγόρευση. Για το υπόλοιπο επαρχιακό δίκτυο ουδείς λόγος. Όμως είναι απείρως πιο επικίνδυνο να έχεις κολλήσει στο κομμάτι Τρίπολη-Σπάρτη πίσω από νταλίκα που αγκομαχάει με 40 χλμ./ώρα και να προσπαθείς να προσπεράσεις με την ψυχή στο στόμα από τις αλλεπάλληλες στροφές παρά να οδηγείς πλάι σε φορτηγά στην Αθηνών-Πατρών.

Επίσης, στην αναχώρηση "γλυτώσαμε" και τα διόδια της Ελευσίνας καθώς είχαν καταληφθεί από κάποiα κίνηση πολιτών με backup του ΚΚΕ. "Ελεύθερα, ελεύθερα" φώναζαν κατενθουσιασμένες κοκκινοφορούσες κυρίες μπροστά από τα κουβούκλια κάνοντάς με να αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο αποφάσισαν ότι τα 100-200 χιλιάρικα που χαρίστηκαν εκείνο το απόγευμα περισσεύουν στο κράτος. Ο Γερμανός κουνιάδος μου δε μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του με τη γραφικότητα της κατάστασης, αλλά φαίνεται ότι έχει πολλά να μάθει ακόμα από Ελλάδα. Σήμερα, μάλιστα, διάβασα αυτό και πείστηκα κι εγώ ο ίδιος ότι πολύ συχνά τα λόγια μπορούν να προξενήσουν απείρως μεγαλύτερο κακό από ότι οι πράξεις.

6. Μελαγχολείς περισσότερο μετά το Πάσχα ή μετά τα Χριστούγεννα; Το πρώτο. Το Πάσχα είναι το τελευταίο όριο μιας περιόδου γεμάτης γιορτές που ξεκινάει από τα μέσα Δεκέμβρη. Πλέον είσαι αναγκασμένος να περιμένεις μέχρι τον επόμενο Δεκέμβρη, με λίγες εμβόλιμες μικρο-γιορτές (Πρωτομαγιά, Αγίου Πνεύματος) και μία μεγάλη (Δεκαπενταύγουστο) άκυρα τοποθετημένη στη μέση των καλοκαιρινών διακοπών. Το Πάσχα συμβολίζει και την αρχή του τέλους του χειμώνα, που παραδοσιακά είναι για εμένα η πιο παραγωγική περίοδος, και την έναρξη της άφιξης του καλοκαιριού, που είναι η πιο ράθυμη. Αυτή ειδικά την περίοδο δε με συμφέρει με τίποτα να κατεβάσω ρυθμούς, άρα και η προσπάθεια να διατηρήσω τους τρέχοντες ρυθμούς θα πρέπει να είναι πιο έντονη.

Για το πώς πέρασα το Πάσχα δεν θα γράψω περισσότερα. Επιτρέψτε μου να κρατήσω τις στιγμές για εμένα.

Photo: flickr / user: Peter Blapps

Posted in | 2 Comments
Από το Blogger.