Archive for Μαΐου 2010

Το παιχνίδι της ζωής τους


Με αφορμή το χτεσινό φιλικό αγώνα της Εθνικής με τη Βόρεια Κορέα θα ήθελα να μοιραστώ μια άγνωστη αλλά ενδιαφέρουσα ποδοσφαιρική ιστορία.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 έχει μείνει στην ιστορία ως το μοναδικό που κέρδισε η Αγγλία, με ίσως το διασημότερο αμφισβητούμενο γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου καθώς και για το γεγονός ότι ο τελικός (Αγγλία-Δ. Γερμανία) εξακολουθεί να είναι το πρόγραμμα με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην ιστορία της αγγλικής τηλεόρασης. Επίσης για το ότι 44 χρόνια μετά οι Άγγλοι εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς ποδοσφαιρική υπερδύναμη (σε εθνικό επίπεδο) κι ας μην έχουν καταφέρει τίποτα σε όλες τις επόμενες διοργανώσεις που έχουν συμμετάσχει - αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Ένα παράλληλο και λιγότερο γνωστό storyline ξεκίνησε με την απόφαση της FIFA να δώσει μόνο μία θέση στο Μουντιάλ σε ομάδα που προερχόταν από τις γεωγραφικές περιοχές Αφρική-Ασία-Ειρηνικός Ωκεανός και την απόσυρση όλων των εθνικών ομάδων από αυτές τις περιοχές σε ένδειξη διαμαρτυρίας εκτός από δύο: της Βόρειας Κορέας και της Αυστραλίας. Στον αγώνα πρόκρισης που πραγματοποιήθηκε στο ουδέτερο έδαφος της Καμπότζης, η Βόρεια Κορέα συνέτριψε τους ανυποψίαστους Αυστραλούς με 6-1 και προκρίθηκε στο Μουντιάλ. Αυτή η νίκη από μόνη της αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη και επιτυχία για τους Ασιάτες αλλά δεν προμήνυε την εντυπωσιακή συνέχεια.

Στον πρώτο αγώνα στη φάση των ομίλων οι Βορειοκορεάτες έχασαν 3-0 από τη Σοβιετική Ένωση και στον δεύτερο ήρθαν ισόπαλοι 1-1 με τη Χιλή. Ο τρίτος και καθοριστικός για την πρόκριση στην επόμενη φάση αγώνας ήταν με την Ιταλία. Πιστοί στην προτροπή του Μεγάλου Αρχηγού τους Κιμ Ιλ Σουνγκ να "νικήσουν έναν ή δύο αγώνες για την Ασία και την Αφρική" γιατί οι "Ευρωπαίοι και Νοτιοαμερικανοί κυριαρχούν στο ποδόσφαιρο" οι άγνωστοι ήρωες μιας εξίσου άγνωστης εθνικής ομάδας κατάφεραν να κερδίσουν με 1-0 την μεγάλη Ιταλία του Φακέτι και του Ματσόλα και να προκριθούν πανηγυρικά στην επόμενη φάση όπου τέθηκαν αντιμέτωποι με την Πορτογαλία του τεράστιου Εουσέμπιο. Το θαύμα φάνηκε ότι πήγε να συνεχιστεί, καθώς στο 25' οι τρελοί Βορειοκορεάτες προηγούνταν με 3-0. Κάπου εκεί όμως ανέλαβε δράση ο Εουσέμπιο και με 4 γκολ σε μισή ώρα γύρισε το παιχνίδι που τελικά έληξε 5-3. Οι Βορειοκορεάτες γύρισαν στην πατρίδα τους έχοντας πράξει στο ακέραιο το καθήκον τους προς την πατρίδα και το Μεγάλο Αρχηγό.

Η ιστορία είναι αν μη τι άλλο συγκινητική. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς το ποδόσφαιρο μπορεί να συμβάλλει στην κατανόηση μεταξύ λαών και κοινωνιών που υπό άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζαν η μία την ύπαρξη της άλλης. Σύμφωνα με τα λόγια ενός από τους ποδοσφαιριστές της Βόρειας Κορέας, "μάθαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η νίκη. Όπου κι αν πηγαίνουμε, το ποδόσφαιρο μπορεί να βελτιώσει τις διπλωματικές σχέσεις και να προάγει την ειρήνη". Περισσότερο όμως είναι ένας ύμνος στην ομαδική προσπάθεια και την προσήλωση σε έναν κοινό στόχο, έστω κι αν αυτός υπαγορεύτηκε από έναν δικτάτορα όπως ο Κιμ Ιλ Σουνγκ.

Ενδιαφέρον έχει επίσης η μεγάλη υποστήριξη προς την ομάδα της Βόρειας Κορέας από τους κατοίκους του Middlesbrough όπου διέμενε. Το γεγονός ότι ήταν άουτσάιντερ έκανε τους κατοίκους να ταυτιστούν μαζί τους, καθώς και η δική τους ομάδα είχε μόλις υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία. Αλλά τα κριτήρια της ταύτισης δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικά: το Middlesbrough ως μεσαίου μεγέθους βιομηχανική πόλη ζούσε (και ζει) στη σκιά του Λονδίνου, του Manchester, του Birmingham και των άλλων μεγάλων πόλεων και η απρόσμενα καλή πορεία ενός άγνωστου αουτσάιντερ (με 1000-1 πιθανότητες κατάκτησης του Κυπέλλου) ενίσχυσε το φρόνημα των κατοίκων που ζούσαν στη δική τους outsider πόλη. Ενδιαφέρον έχει επίσης και η αντιμετώπιση των ποδοσφαιριστών με την επιστροφή τους στη Βόρεια Κορέα: οι παίχτες ανακηρύχτηκαν εθνικοί ήρωες και εξακολουθούν να απολαμβάνουν αυτή την τιμή μέχρι και σήμερα, 44 χρόνια μετά.

Το 2002 ο Βρετανός ντοκιμαντερίστας του BBC Daniel Gordon ολοκλήρωσε μετά από γυρίσματα 4 ετών το "The Game of Their Lives", ένα συγκινητικό ντοκιμαντέρ για την τρελή πορεία αυτής της ποδοσφαιρικής ομάδας. Κατάφερε μάλιστα να επανενώσει όλα τα επιζώντα μέλη της σε ένα ταξίδι αναμνήσεων στο Middlesbrough όπου και η υποδοχή ήταν πάλι ενθουσιώδης. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ εδώ (οπλιστείτε με αρκετή υπομονή μέχρι να φορτώσει) και, για προκαταρκτικά, να διαβάσετε δύο συνεντεύξεις του Gordon εδώ κι εδώ.

Υ.Γ. Σε μια κίνηση βγαλμένη από τα καλύτερα όνειρα του Κιμ Γιονγκ Ιλ, το 2005 γυρίστηκε ταινία με τον ίδιο ακριβώς τίτλο για την πορεία της αμερικανικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ του 1950...

Photo © The Beijinger

Posted in | 5 Comments

Το είναι και το φαίνεσθαι

Αναρωτιέμαι ως πότε η ευαισθησία του ΓΑΠ σε θέματα διαφάνειας, δεοντολογίας και ηθικής τάξης θα εκδηλώνεται σε κάθε περίπτωση που πολιτικό, κομματικό ή κυβερνητικό στέλεχος δίνει αρνητική αφορμή. Γιατί ενώ η αποπομπή αυτών των στελεχών είναι μονόδρομος, αυτή η αντίδραση έρχεται κατόπιν εορτής, μετά την αποκάλυψη της όποιας ατασθαλίας και οπωσδήποτε μετά την τέλεσή της. Η λογική όμως λέει ότι για να εδραιωθεί η εμπιστοσύνη σε ένα καινούριο πολιτικό σύστημα (που θα αντικαταστήσει το ξοφλημένο σημερινό μοντέλο) δεν αρκούν οι ευγενείς προθέσεις και οι εκ των υστέρων αντιδράσεις, δηλαδή το φαίνεσθαι, αλλά το είναι της πολιτικής δράσης. Αυτό ισχύει έστω κι αν σήμερα όντως επιδιώκεται να αναδειχθεί μια αυξημένη ευαισθησία σε θέματα διαφάνειας - κάτι που η προηγούμενη ηγεσία της χώρας προφανώς θεωρούσε ήσσονος σημασίας, μαζί με πολλά άλλα πράγματα. Εντούτοις η εικόνα μιας κυβέρνησης ή, σε ευρύτερο επίπεδο, μιας πολιτείας που τρέχει πανικόβλητη να τιμωρήσει στελέχη της για εμπλοκή σε αδιαφανείς διαδικασίες (π.χ. Ρόβλιας, Αλεξανδρίδου) δεν έχει καμία θετική πλευρά, ακριβώς γιατί η τιμωρία είναι πλέον αυτονόητη και δεν πρέπει να επιβραβεύεται ούτε να παρουσιάζεται ως αποφασιστικότητα ή συνέπεια.


Η πάταξη της ατιμωρησίας και η λογοδοσία σίγουρα αποτελούν διακυβεύματα της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Όμως το σημαντικότερο ζητούμενο είναι η στελέχωσή του από ανθρώπους που δεν φαίνονται μόνο τίμιοι αλλά είναι: άνθρωποι που δε θα χρεώνουν οικοσκευές και κουρτίνες στον κρατικό προϋπολογισμό (πόσο φτηνοί μπορεί να είναι τέλος πάντων;), που δε θα φεύγουν από την πολιτική ευπορότεροι από όταν μπήκαν, που δεν θα ενδιαφέρονται για Lexus και δεξιώσεις και δεν θα θεωρούν μειωτικό να πάρουν το Μετρό για να πάνε στη Βουλή. Όσο όμως αναδεικνύονται περιπτώσεις όπως της πρώην Υφυπουργού Πολιτισμού τόσο διατηρείται και ενισχύεται ο φαύλος κύκλος της συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και τις όποιες ειλικρινείς προθέσεις και θετικές πρωτοβουλίες. Και το χειρότερο είναι ότι προκύπτει πως κανείς δεν έχει πλήρη εικόνα για τις σκοτεινές υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται σημαντικά και ασήμαντα στελέχη. Κάθε φορά λοιπόν που θα σκάει μια βόμβα τύπου Γκερέκου, έστω κι αν σε ένα βαθμό η ίδια πληρώνει τις παρανομίες άλλων, το σύστημα θα επιστρέφει στο σημείο μηδέν, αν βέβαια θεωρεί κανείς ότι υπό τις σημερινές συνθήκες απαξίωσης μπορεί να ξεκολλήσει από εκεί.

Posted in | 2 Comments

-359 και σήμερα

Μέρες κατάταξης αυτές που διανύουμε, σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα και με το άγνωστο να ξετυλίγεται μπροστά μας καθημερινά. Μόλις προχτές ένας αδερφικός φίλος παρουσιάστηκε στο ΚΕΜΧ στο Ναύπλιο και ένας γνωστός στο 625 ΤΠ στα Ιωάννινα. Πριν περίπου ένα χρόνο (359 μέρες για την ακρίβεια) περνούσα κι εγώ με άκρα αισιοδοξία (not!) την πύλη του ΚΕΤΘ στην Αυλώνα για να υπηρετήσω μια κουτσουρεμένη 6μηνη θητεία σε μια απαγορευτική ηλικία για τέτοια επικίνδυνα σπορ :-)

Είναι πολύ περίεργα τα συναισθήματα των ημερών αμέσως πριν την κατάταξη. Ειδικά η αμέσως προηγούμενη μέρα (η κατάταξη κάθε σειράς γίνεται Δευτέρα-Πέμπτη) είναι από τις χειρότερες μιας και η αγωνία χτυπάει κόκκινο. Με το που περάσεις την πύλη μπαίνεις σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, κι αυτό γίνεται κατανοητό και αισθητό από τις πρώτες στιγμές. Ηρεμείς και λίγο, γιατί συνειδητοποιείς ότι τα ψέματα και οι "υποθέσεις εργασίας" τελείωσαν - this is the real deal! Γενικά όμως η παραμονή στο Κέντρο Εκπαίδευσης είναι μια ωραία - στα επίπεδα του στρατού - εμπειρία, το κλίμα μεταξύ των νεοσύλλεκτων αρκετά ζεστό και συναδελφικό και ο αποχωρισμός για το άγνωστο περιβάλλον της μονάδας δύσκολος. Εξάλλου, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν :-)

Παρότι τον πρώτο καιρό στη μονάδα γκρίνιαζα, τελικά η θητεία μου πέρασε ανώδυνα. Μέχρι και ωραία θα έλεγα ότι πέρασα στη Χίο (θρυλική 96 ΕΑΡΜΕΘ) από όπου και απολύθηκα. Το καλό με τη θητεία στα περισσότερα σώματα του Ε.Σ. είναι ότι έχει συγκεκριμένο pattern (με λίγες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα): το νηπιαγωγείο του Κέντρου Εκπαίδευσης ακολουθεί μια δύσκολη περίοδος προσαρμογής στη μονάδα τοποθέτησης (εκεί τραβάς λίγο ζόρι), μια βαρετή περίοδος που οι πρώτες ιδέες περί απόλυσης είναι ακόμα μακριά και περνάει σχετικά γρήγορα και η τελευταία περίοδος πριν την απόλυση που δεν περνάει με τίποτα. Κάποια στιγμή φτάνει η μέρα της απόλυσης και το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό με το που περνάς την πύλη του στρατοπέδου ως πολίτης πλέον είναι το ερώτημα "αυτό ήταν;"

Το παν στο στρατό είναι να μη χάσεις το μυαλό σου, κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα και μέχρις ενός σημείου απαιτείται από το στρατιωτικό σύστημα. Υπάρχει ένα συλλογικό υποσυνείδητο που σχεδόν αυτόματα αποδέχεται η πλειονότητα των στρατιωτών από τις πρώτες μέρες της κατάταξης και εκφράζεται με κοινότυπους, μαζικούς τρόπους: καψουροτράγουδα, απαλεψιά και ραθυμία, αρειμάνιο κάπνισμα, συνεχής προσπάθεια για λούφα και συζητήσεις για ζητήματα που στρέφονται γύρω από στρατό (τι πρωτότυπο), γκόμενες και αυτοκίνητα. Αυτή η μαζική συμπεριφορά δε σε καταστρέφει αλλά σε αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό - και το μεγάλο προσωπικό σου στοίχημα πρέπει να είναι να βγεις από αυτό το προσωρινό μανίκι όπως μπήκες, χωρίς μόνιμες στρεβλώσεις. Το "ξεψάρωμα" και η προσαρμογή στη στρατιωτική ζωή πρέπει να σε βοηθήσουν να διατηρήσεις την προσωπικότητα και τη διαφορετικότητά σου, έχοντας πάντοτε στο μυαλό ότι κάτω από το χακί και τους βαθμούς κρύβονται άνθρωποι.

Θα μου πεις, "μιλάς εσύ που μόλις μπήκες βγήκες"; Δεν είναι έτσι, δυστυχώς. Το ψυχολογικό φορτίο των πρώτων μηνών της θητείας το δέχονται όλοι οι στρατιώτες ανεξαιρέτως, είτε υπηρετούν 6, 9, 12 ή 15 μήνες. Η ρουτίνα που επέρχεται περίπου από τον 4ο μήνα και μετά, για κάποιους απλώς διατηρείται μερικούς μήνες επιπλέον σε σχέση με τους υπόχρεους μειωμένης θητείας όπως ήμουν εγώ. Είναι αυτό που κατά καιρούς είχα συζητήσει με αρκετούς συναδέλφους στο στρατό: ακόμα και μια μέρα να μείνεις στο στρατόπεδο, δεν την ξεχνάς για την υπόλοιπη ζωή σου.

Μετά το στρατό ανακαλύπτεις ότι πολύς μα πολύς κόσμος ακολούθησε το ίδιο pattern και εξέφρασε παρόμοιους προβληματισμούς με εσένα. Αρκετοί bloggers έχουν εξιστορήσει τη χακί περιπέτειά τους μέσα από αλλεπάλληλα post με έναν κοινό παρονομαστή: τη χρήση του blog ως του κύριου μέσου για να ξεσπάσουν και να περιγράψουν αυτά που λίγοι μπορούν να καταλάβουν χωρίς να τα έχουν ζήσει. Μερικές αξιόλογες περιγραφές της εμπειρίας της στρατιωτικής θητείας διάβασα από τους εξής bloggers:
- Στραβάδι (νυν dtsomp)
- Φανταρολόγιο
- exitmusician
- Radikal Blaze (από 02/2006 και έπειτα)
- Fantariliki
- Estarian (από 08/2006 και έπειτα)
- Mamapatrida (ημιτελές)

Η ανάγνωση συνιστάται σε όσους παρουσιάζονται στις επόμενες σειρές, σε όσους μόλις παρουσιάστηκαν και θα βγουν την άλλη εβδομάδα με άδεια ορκωμοσίας, αλλά και σε όσους εφέδρους θέλουν να ξαναθυμηθούν τις υπέροχες μέρες της εμπλοκής, του σκοπέτου και της νυχτερινής διαβίωσης ;-)

Υ.Γ. Το post αυτό το αφιερώνω στον 8ο θάλαμο της 2/1 Ίλης του ΚΕΤΘ Β' ΕΣΣΟ 2009, στην Ίλη Διοικήσεως (και όχι Διαλύσεως) της 96 ΕΑΡΜΕΘ και σε όσους άλλους στρατιώτες γνώρισα κατά τη διάρκεια της θητείας μου.

photo: © dpgr.gr / user: tzortzis

Posted in , | 7 Comments

Η ζωή μετά

Η οθόνη κενή και ο κέρσορας αναβοσβήνει. Θέλεις να γράψεις αλλά δεν ξέρεις τι, γιατί και πώς. Τι να πεις που δεν το έχουν σκεφτεί όλοι, γιατί να αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεσαι και πώς να γράψεις αυτό που νιώθεις; Διαβάζεις άλλα blogs, ζηλεύεις την διαφορετικότητα της άποψης και της προσέγγισης αλλά δε μπορείς να εμπνευστείς. Έχεις προσπαθήσει πολλές φορές να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει, αλλά πάντα μένεις να κοιτάς τον κέρσορα και το λευκό φόντο.

Προσπαθείς την Πέμπτη να δουλέψεις. Μηχανικά καταφέρνεις να βγάλεις κάποιες εκκρεμότητες, αλλά κάθε φορά που ακούς σειρήνα ασθενοφόρου ή φωνές από τους φοιτητές στην απέναντι καφετέρια επανέρχεσαι τρομάζοντας στις σκέψεις σου. Κι ας μην πήγες στις πορείες, ας μην έχεις εισπνεύσει δακρυγόνα παρά μόνο στο γήπεδο, ας μην έχεις τρέξει για να γλυτώσεις από τα γκλομπ, νιώθεις σαν να ήσουν εκεί - ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Μετά από όλα αυτά έχεις μια μικρή, μια απειροελάχιστη ελπίδα ότι ο κόσμος μπορεί να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος των γεγονότων ή έστω ένα μέρος του. Ελπίζεις ότι αυτή τη συνειδητοποίηση θα τη δεις, επιτέλους, μετουσιωμένη σε πράξη, σε στάση ζωής.

Επανέρχεσαι όμως στην πραγματικότητα όταν την επόμενη μέρα το τηλέφωνό σου χτυπάει όπως κάθε μέρα, με ανθρώπους να σου μιλάνε για τράπεζες, για νομικές υποθέσεις, για ασφάλειες αυτοκινήτων και προγράμματα κινητής τηλεφωνίας. Επανέρχεσαι όταν βλέπεις τα καφέ στη Βουκουρεστίου, στη Σκουφά, στο Κολωνάκι γεμάτα από κόσμο που μόνο σοκαρισμένος και συνειδητοποιημένος δε δείχνει. Επανέρχεσαι όταν παρατηρείς ότι ο ακτιβισμός του καναπέ χτυπάει κόκκινο: τα σχετικά γκρουπ του Facebook μαζεύουν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αλλά οι συμβολικές δράσεις μόλις και μετά βίας συγκεντρώνουν μερικές δεκάδες κόσμου. Και σκέφτεσαι ότι τελικά οι δικές σου προσδοκίες ήταν υπερβολικές ή εντελώς λανθασμένες.

Σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ζούμε τη ζωή μετά. Ποτέ πριν, πάντοτε μετά. Ποτέ να προλαμβάνουμε ή να προνοούμε αλλά πάντοτε να ακολουθούμε, να προσπαθούμε να συμμαζεύουμε τα ασυμμάζευτα, να παρακολουθούμε σαν εξωτερικοί κριτές τα γεγονότα που σημαδεύουν το πετσί μας και καίνε τη σάρκα μας, να οδυρόμαστε και να σκυλεύουμε μνήμες και ζωές που δεν υπάρχουν. Να περιμένουμε, πίνοντας εντωμεταξύ καφέδες και μιλώντας για ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια, το επόμενο χτύπημα για να ζήσουμε και να γράψουμε και πάλι μετά. Μόνο που πλέον το μετά είναι αργά.

Posted in | 10 Comments

The end is the beginning is the end


το τραγικό τέλος νέων ανθρώπων
όπως ο Αλέξης, ο Χαμιντουλάν, η Παρασκευή, η Αγγελική και ο Επαμεινώνδας

είναι η αρχή ενός νέου εμφύλιου
σε μια χώρα που πάντοτε ήταν διχασμένη

και το τέλος μιας κοινωνίας που πνέει τα λοίσθια
καιρός να το συνειδητοποιήσουμε

Posted in | 2 Comments

Βιβλιοαγορές

Σήμερα είχαμε καινούριες βιβλιοαφίξεις μέσω Alibris, με παραγγελία μόλις την προηγούμενη Τρίτη (!):

1. Boy A - Jonathan Trigell. Η ιστορία ενός νεαρού που στα 24 του ξεκινά μια καινούρια ζωή έπειτα από την αποφυλάκισή του για φόνο που διέπραξε ως παιδί. Εμπνευσμένο από τη δολοφονία του τρίχρονου James Bulger από τους 10χρονους Jon Venables και Robert Thompson. (Serpent's Tail, 2004)

2. Columbine - Dave Cullen. Το χρονικό της σφαγής στο Λύκειο Columbine μέσα από την εξέταση των παραγόντων που οδήγησαν τους Eric Harris και Dylan Klebold στην επίθεση και μέσα από την εξιστόρηση της πορείας των επιζώντων. (Twelve, 2009)

3. Songs in the Key of Z - Irwin Chusid: Το φαινόμενο της outsider music με προφίλ γνωστών (Syd Barrett, Captain Beefheart) και όχι τόσο γνωστών (Wesley Willis, Shaggs) εκπροσώπων της. Βλέπε και σχετικό post μου. (Chicago Review Press, 2000)

4. Long Road Home: Testimony of a North Korean Camp Survivor - Yong Kim, Suk-Young Kim. Σπάνια αφήγηση ενός πρώην αξιωματικού του βορειοκορεατικού στρατού που επέζησε έξι χρόνια βασανιστηρίων στα βορειοκορεάτικα γκούλαγκ και κατάφερε να δραπετεύσει στη Νότια Κορέα. (Columbia University Press, 2009)

5. Nothing to Envy: Ordinary Lives in North Korea - Barbara Demick. Οι ιστορίες έξι απλών ανθρώπων στη Βόρεια Κορέα μέσα σε μια 15ετή περίοδο που περιλάμβανε τον θάνατο του Κιμ Ιλ Σουνγκ, την άνοδο του Κιμ Γιονγκ Ιλ στην εξουσία και τον καταστροφικό λιμό που σκότωσε το 1/5 του πληθυσμού της χώρας. (Random House, 2009)

6. City of God - Paulo Lins. Η ζωή τριών νεαρών στη φαβέλα Cidade de Deus του Rio de Janeiro, όπου και μεγάλωσε ο συγγραφέας. Το έψαχνα καιρό στην Ελλάδα αυτό το βιβλίο. Η ομώνυμη ταινία του 2002 απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. (Bloomsbury Publishing, 1997)

7. Franny and Zooey - J.D. Salinger. Το τρίτο βιβλίο του Salinger που δημοσιεύτηκε ως δύο ξεχωριστά short stories, στο γνωστό μοτίβο της οικογένειας Glass που είναι κοινό σχεδόν σε όλα τα έργα του. Η πνευματική αναζήτηση και ολοκλήρωση των δύο αδελφών μέσα από δύο φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες. (Little, Brown, 1961 - επανέκδοση Penguin, 1983)

8. Boyhood - J.M. Coetzee. Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Το πρώτο από τα δύο αυτοβιογραφικά αφηγήματα που περιγράφει τα παιδικά του χρόνια στη Νότια Αφρική, με το δεύτερο (Youth) να περιγράφει τη ζωή του ως φοιτητή στο Λονδίνο. (Vintage, 1998)

9. Goodnight Steve McQueen - Louise Wener. Η τραγουδίστρια των πάλαι ποτέ Sleeper και νυν επιτυχημένη συγγραφέας διηγείται με τον δικό της τρόπο το δρόμο προς τη δόξα και τα διλήμματα/προβλήματα που τον συνοδεύουν. Ζωντανός τρόπος γραφής που μου κέντρισε το ενδιαφέρον μετά από την ανάγνωση αυτού του άρθρου της στον Guardian για τη μητρότητα. (Flame, 2003)

Συνολικό κόστος μαζί με τέλη αποστολής: €109. Η αγορά των 7 από τα 9 βιβλία που είναι διαθέσιμα στον Παπασωτηρίου θα κόστιζε περίπου €132 ενώ στον Ελευθερουδάκη τα 5 διαθέσιμα από τα 9 θα κόστιζαν περίπου €73 και στο Alibris €55. Είπατε τίποτα;

Posted in | 3 Comments
Από το Blogger.