Archive for Ιουλίου 2010

Επαναξιολογώντας τα κεκτημένα

Εντάξει, δεν περιμένει κανείς ότι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων θα γίνει δεκτή μετά βαΐων και κλάδων από τις επαγγελματικές ομάδες που βλέπουν να καταργούνται κεκτημένα δεκαετιών. Λογικό είναι να διαμαρτύρεσαι όταν πρόκειται να χάσεις ένα θεσμικά κατοχυρωμένο επαγγελματικό πλεονέκτημα, ανεξάρτητα από το πόσο άδικο ή αναποτελεσματικό θεωρείται αντικειμενικά. Είναι δικό σου γιατί κάποιος αποφάσισε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ότι έπρεπε να το θεσμοθετήσει για μια σειρά από λόγους. Κι αν πλέον αυτοί οι λόγοι τείνουν να εκλίπουν, το κεκτημένο θεωρείται ότι περνάει στη σφαίρα του αυτονόητου και του εθιμικού και υποστηρίζεται, ελλείψει ικανών επιχειρημάτων, από αναφορές σε αυτονόητες διεκδικήσεις ή με διάφορες αφορμές.

Η απελευθέρωση του επαγγέλματος του οδικού μεταφορέα είναι περίεργη περίπτωση. Στην Ελλάδα ο μεταφορέας είναι σε μεγάλο ποσοστό ιδιοκτήτης του οχήματος και, επί της ουσίας, ταυτίζεται με τον αυτοαπασχολούμενο οδηγό που έχει ένα φορτηγό ή μια νταλίκα και προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του παίρνοντας δουλειές από δω κι από κει. Η έλλειψη εταιριών παροχής υπηρεσιών οδικών μεταφορών με ιδιόκτητους στόλους σε συνδυασμό με τον πεπερασμένο αριθμό των αδειών φορτηγών δίνει διαπραγματευτική δύναμη στους ανεξάρτητους οδηγούς. Η διαφαινόμενη απώλειά αυτής της δύναμης είναι που προκαλεί αντιδράσεις. Η υπεράσπιση της τρέχουσας κατάστασης ακολουθεί μια πεπατημένη συλλογιστική περί εξυπηρέτησης της κερδοφορίας μονοπωλιακών (πάντα κολλάει ένα μονοπώλιο όταν μιλάμε για ελεύθερη οικονομία) επιχειρήσεων και της μετατροπής των αυτοαπασχολούμενων οδηγών σε υπαλλήλους που θα αμείβονται με εξευτελιστικά ημερομίσθια κλπ. κλπ., περί απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων των ιδιοκτητών αλλά και περί timing της εφαρμογής των αλλαγών. Όμως η αλλαγή του επιχειρηματικού μοντέλου των αυτοαπασχολούμενων οδηγών μέσω της δημιουργίας εταιριών παροχής υπηρεσίας οδικών μεταφορών στις οποίες θα είναι οι ίδιοι μέτοχοι μπορεί να συμβάλλει στην ενίσχυση του ανταγωνισμού έναντι των "μονοπωλιακών" επιχειρήσεων, να ανοίξει την πρόσβαση σε γειτονικές αγορές και τελικά να αυξήσει την αξία των περιουσιακών στοιχείων των ιδιοκτητών. Αρκεί να υπάρχει η θέληση και των ίδιων των εμπλεκόμενων.

Εδώ λοιπόν τα πράγματα δεν φαίνονται και πολύ αισιόδοξα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: πριν 7 χρόνια βρέθηκα σε επαρχιακό νομό ως μέλος ερευνητικής ομάδας που είχε αναλάβει την ανάπτυξη μιας πλατφόρμας ηλεκτρονικών συναλλαγών για την αγορά και πώληση υπηρεσιών οδικών εμπορευματικών μεταφορών. Στο πλαίσιο του προσδιορισμού των απαιτήσεων των χρηστών του συστήματος οργανώθηκε μια συνάντηση στην οποία συμμετείχε ένα σημαντικό ποσοστό των μεταφορέων του νομού. Παρά την καλή προσπάθεια από το Εμπορικό Επιμελητήριο του νομού να παρουσιάσει τα θετικά στοιχεία της ερευνητικής πρότασης, η στάση τς πλειοψηφίας των μεταφορέων ήταν αρνητική και η μόνιμη επωδός εκ μέρους ήταν "αφήστε μας στη μιζέρια μας". Καμία διάθεση για αλλαγή, ούτε καν για εκμετάλλευση μιας δωρεάν ευκαιρίας που τους παρείχε το υπό ανάπτυξη σύστήμα. Φαντάζομαι ότι μετά από 7 χρόνια η κατάσταση δεν πρέπει είναι πολύ διαφορετική εφόσον δεν υπήρξαν αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του κλάδου.

Το αυτό φαντάζομαι και για την γενικότερη στάση και συμπεριφορά ορισμένων επαγγελματικών κλάδων σε περιστάσεις κατά τις οποίες θίγονται άμεσα τα συμφέροντά τους. Κάθε φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο τροπάριο: μία επαγγελματική ομάδα κρατάει όμηρο μια ολόκληρη κοινωνία αποσύροντας από την αγορά τις υπηρεσίες που προσφέρει. Κάθε μα κάθε φορά αναρωτιέμαι τι κέρδος θεωρούν ότι αποκομίζουν όταν με αυτό το μέσο πίεσης φέρνουν απέναντί τους ολόκληρη την κοινωνία και αδιαφορούν για κάθε επίπτωση στην οικονομική ζωή - και ειδικά σε μία περίοδο που κάθε ευρώ στην αγορά είναι πολύτιμο. Είναι στρεβλή, και δυστυχώς ανησυχητικά δημοφιλής, η αντίληψη ότι για να περάσεις το μήνυμα που θέλεις πρέπει να χτυπήσεις εκείνον που πονάει περισσότερο, ειδικά όταν δε φταίει. Επιπλέον στη συγκεκριμένη περίπτωση η αντίληψη ότι δε μπορείς να επηρεάσεις τη διαμόρφωση μιας αγοράς στην οποία προσφέρεις το συντριπτικό ποσοστό υπηρεσιών είναι λανθασμένη.

Αλλά δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα που τα στρεβλά θεωρούνται κεκτημένα και τα αυτονόητα κατακτήσεις. Όπως, λοιπόν, για τα αυτονόητα οφείλουμε να μην πανηγυρίζουμε όταν υλοποιούνται, έτσι οφείλουμε να επισημαίνουμε τις στρεβλώσεις που θεωρούνται κεκτημένα και ανέγγιχτα δικαιώματα.

Posted in | 3 Comments

Mode: off

Μ' αρέσει η ραθυμία που αποπνέει αυτή η εποχή. Όσο πλησιάζει ο Αύγουστος οι ρυθμοί πέφτουν, οι διάφορες υποχρεώσεις μετατίθενται για Σεπτέμβριο και βάλε και τα σχέδια (ή/και όνειρα) για τις διακοπές απασχολούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής μας ικανότητας. Μ' αρέσουν οι άδειοι δρόμοι, τα γεμάτα καφέ, τα κλειστά (λόγω διακοπών) καταστήματα, μ' αρέσει να βλέπω τον κόσμο να βολτάρει περισσότερο από ότι τρέχει αγχωμένος πέρα-δώθε. Γουστάρω τα απογεύματα που γυρίζοντας στο σπίτι από το γραφείο με τα πόδια βλέπω τουρίστες (ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι στην Αθήνα!) με τους χάρτες τους και τα καπελάκια τους, αναψοκοκκινισμένοι, να βολτάρουν στο Σύνταγμα και τη Βασιλίσσης Σοφίας, νεαρόκοσμο με netbooks και φραπέ στο σέικερ να σερφάρει στο δωρεάν Wi-Fi της πλατείας Συντάγματος, τα παιδιά στη γειτονιά μου να παίζουν εκμεταλλευόμενα καθε ελάχιστο άδειο τμήμα του δρόμου. Και σκέφτομαι ότι δε θέλει πολύ για να κάνεις τον εαυτό σου να νιώσει λίγο πιο χαλαρός.

Αυτή τη στιγμή για παράδειγμα κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας home-made espresso freddo, στο δρόμο και στις απέναντι πολυκατοικίες επικρατεί ησυχία, η γάτα μου κάνει τούμπες στον ήλιο και παίζει με τα πόδια μου, η γυναίκα μου κοιμάται, το κινητό κλειστό, η τουιτεροπαρέα είναι σε χαλαρή διάθεση και το iTunes παίζει bossa nova. Δεν ξέρω τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς από ένα Κυριακάτικο πρωινό - εκτός ίσως από μια άδεια παραλία εκτός Αττικής και ένα ψυγείο με παγωμένες μπύρες... Αλλά, είπαμε, αυτά τον Αύγουστο. Τώρα κλείνουμε το working mode και απολαμβάνουμε το καλοκαίρι στη ράθυμη Αθήνα...

Posted in | 6 Comments

Tαξιδιάρικες blogοπροτάσεις

Τώρα που οι διακοπές πλησιάζουν, ένα σύντομο ποστάκι με διαδικτυακές ταξιδιάρικες προτάσεις - κάποιες ορθόδοξες, κάποιες ανορθόδοξες - που άνετα οργανώνονται μέχρι τέλος Αυγούστου :-) :

- Σε ένα απο τα πρώτα post μου είχα αναφέρει τον Blogjam και το ταξίδι του στη Βόρεια Κορέα. Παρέλειψα να αναφέρω ότι ο τύπος έχει τρέλα με τα περίεργα ταξίδια και η εξιστόρηση του ταξιδιού του με τον Υπερσιβηρικό (άλλο ένα ταξίδι που θα πέθαινα να κάνω), της διαμονής του στο Ουλάν Μπατόρ και της άφιξής του στο Πεκίνο είναι εξίσου απολαυστική, αν και σχετικά σύντομη. Το γεγονός ότι το ταξίδι έγινε πριν τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού η εμπειρία παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη. Κρίμα που σταμάτησε να γράφει, γιατί είχε ακόμα πολλά ταξίδια να περιγράψει με τον ιδιαίτερο τρόπο του. Ψάξτε το.

- Ένα ακόμα ταξιδιάρικο blog, που περιγράφει το ταξίδι ενός παρανοϊκού (ή όχι τόσο;) υπαλλήλου των Αυστριακών Σιδηροδρόμων από τη Βιέννη στην Πιονγκγιάνγκ με τρένο. Το blog είναι ενδιαφέρον γιατί ο τύπος κατάφερε να ταξιδέψει με τρένο εντός της Βόρειας Κορέας (εξαιρετικά δύσκολο για τουρίστα) και μάλιστα σε ένα μέρος του ταξιδιού ήταν ασυνόδευτος (αδύνατο). Λιγότερο γλαφυρή περιγραφή σε σχέση με το προηγούμενο blog (Αυστριακός γαρ) αλλά με πολλές πολλές φωτογραφίες της βορειοκορεατικής υπαίθρου, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο αφού η φωτογράφηση απαγορεύεται πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων.

Σχετική πρόταση για ανάγνωση: τα απομνημονεύματα της ζωής ενός Άγγλου που εργάστηκε για ένα χρόνο στην Πιονγκγιάνγκ ως μεταφραστής λογοτεχνικών/φιλοσοφικών έργων των δύο Κιμ. Πάρα πολύ ενδιαφέρον χρονολόγιο της ζωής ενός ξένου στη Βόρεια Κορέα, αν παρακάμψετε τις ολίγον τι (ως πολύ) βαρετές ιστορικές αναφορές.

- H Elena Filatova, ρωσίδα δημοσιογράφος και φανατική μοτοσυκλετίστρια, έγινε σχετικά γνωστή μέσω του travel blog της στο οποίο εξιστορεί (με εκτεταμένο φωτογραφικό υλικό) την επίσκεψή της στην απαγορευμένη ζώνη του Τσερνόμπιλ και στην εγκαταλειμμένη πόλη Pripyat. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, υπάρχουν αρκετά τουριστικά γραφεία που διοργανώνουν ταξίδια στο Τσερνόμπιλ και αρκετός κόσμος που τα προτιμάει, έστω και σαν ημερήσια εκδρομή εντός Ουκρανίας. Ενοχλητικές εικόνες μιας ζωής που διακόπηκε μέσα σε λίγα λεπτά και δεν επανήλθε ποτέ. Ψυχοπλάκωμα εγγυημένο.

- Δε συζητώ για kitsomitso, από τους αγαπημένους bloggers και φίλους και μεγάλος ταξιδιάρης. Βέβαια, με τόσα ταξίδια που κάνει είτε είναι εισοδηματίας και κάθε λίγο και λιγάκι ρίχνει κι ένα ταξιδάκι για να ξεσκάσει από το μέτρημα των χρημάτων που εισρέουν στον τραπεζικό του λογαριασμό (lol), είτε εκμεταλλεύεται πραγματικά κάθε ευκαιρία (δουλειά, breaks, παρέα) για να επισκέπτεται μέρη εντός κι εκτός Ελλάδας. Πάντα ενημερωμένος για όσα βλέπει, ακούει, μυρίζει, γεύεται κλπ. και πάντα με υπέροχες φωτογραφίες.

- Εκτός συναγωνισμού: το Greece Travel του Αμερικανού με ελληνικές ρίζες Ματ Μπάρετ γίνεται ο σημαντικότερος πρεσβευτής της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μπορεί να είναι περισσότερο πληροφοριακό και όχι τόσο ενδιαφέρον σε σχέση με προσωπικά travel blogs αλλά είναι κατά τη γνώμη μου μια από τις πιο ολοκληρωμένες προσπάθειες συγκέντρωσης και προβολής τουριστικών πληροφοριών για όλα τα μέρη της Ελλάδας, με στόχο τον τουρίστα που θέλει να επισκεφτεί τη χώρα μας αλλά δεν ξέρει από πού να αρχίσει. Όπως όλες οι αξιόλογες ιδιωτικές προσπάθειες, φυσικά ούτε αυτή στηρίζεται από τον ελληνικό κράτος. Κατά διαβολική σύμπτωση ξεκίνησα τούτο το post χτες βράδυ έχοντας στο μυαλό μου ότι το Greece Travel θα ήταν ένα από τα blogs που θα πρότεινα και σήμερα βλέπω αφιέρωμα στο Βήμα!

Photo © Flickr: potatonutz

Posted in | 4 Comments

Ο Smithies, ο Perelman κι εγώ

Έχω ένα set από πρωτογενή δεδομένα, για τη συλλογή των οποίων χρειάστηκαν μερικοί μήνες προετοιμασίας, δύο ταξίδια σε Ισπανία και Γαλλία, πολύ κουβάλημα, κάνα δυό βδομάδες follow-up μετά από κάθε ταξίδι, τουλάχιστον δύο ξενύχτια για την πρωταρχική τους ανάλυση και πολλές πολλές εργατοώρες για την ανάλυση που έπρεπε να πραγματοποιηθεί για να εκπληρωθούν οι συμβατικές υποχρεώσεις του ερευνητικού έργου που υποστήριξε την έρευνα. Τα σχετικά reports γράφτηκαν, παρουσιάστηκαν, υποβλήθηκαν, εγκρίθηκαν (με πολύ καλά σχόλια), 2 δημοσιεύσεις έγιναν δεκτές σε ισάριθμα συνέδρια και όλα καλά. Τα δεδομένα αρχειοθετήθηκαν και εν τέλει αποθηκεύτηκαν, μιας και η χρησιμότητά τους είχε ολοκληρωθεί.

Περίπου 2 χρόνια αργότερα, βρήκα και διάβασα, μετά από υπόδειξη του prof περί περαιτέρω εκμετάλλευσης των δεδομένων, ένα paper που έδινε αρκετές υποσχέσεις για μια καινούρια προσέγγιση στην ανάλυση των υπαρχόντων δεδομένων. Το paper αυτό οδήγησε σε ορισμένα άλλα, πιο θεμελιώδη papers στην ερευνητική περιοχή υπό εξέταση και μετά από αρκετό διάβασμα δημιουργήθηκε ένα θεωρητικό υπόδειγμα που μπορεί να εξεταστεί/υποστηριχτεί από αυτά τα δεδομένα. Χρειαζόταν όμως μια ριζική αναδιάταξή τους για να μπορέσουν να "μπουν" στο λογισμικό που θα πραγματοποιήσει την ανάλυση. Η αναδιάταξη (σχετικά εύκολη αν και αρκετά χρονοβόρα) έγινε, τα δεδομένα μπήκαν στο λογισμικό κι αυτό τα έτρεξε, ευτυχώς χωρίς καθυστερήσεις και "χτυπήματα".



Σήμερα λοιπόν ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που κάθε επιστήμονας προσμένει όπως τα παιδιά τα Χριστούγεννα: η στιγμή που ήμουν πάνω από τον εκτυπωτή και έπαιρνα τις σελίδες με τα καινούρια αποτελέσματα. Τις άρπαζα μία-μία χωρίς να περιμένω να βγουν όλες μαζί, τις κοίταξα όλες στα γρήγορα και ρούφηξα τα νούμερα προσπαθώντας να τα αφομοιώσω και να βγάλω τα πρώτα συμπεράσματα. Η καρδιά μου κοπάναγε, τα μάτια μου έτρεχαν σε γραμμές και εικόνες, λες και δε θα έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου για να τα μελετήσω και να τα ξαναμελετήσω μέχρις ότου δεν θα θες να τα ξαναδώ μπροστά μου. Στα όρθια σκάλισα σημειώσεις στην άκρη της σελίδας για συμπεράσματα και τρόπους δόμησης της συγγραφής των αποτελεσ΄ματων που έρχονταν στο μυαλό κατά ριπάς εκείνη τη στιγμή. Pure bliss.

Το αν το μοντέλο και οι υποθέσεις επαληθευτούν πλήρως είναι σημαντικό αλλά όχι τόσο ώστε να επικαλύψει τη χαρά της παραγωγής καινούριας γνώσης. Γιατί ακόμα και η μη επιβεβαίωση κάποιων υποθέσεων είναι παραγωγή γνώσης - απλώς όχι αυτής που είχες εσύ υποθέσει. Εξάλλου, όταν κατασκευάζεις ένα μοντέλο για να διερευνήσεις κάποιες σχέσεις μεταξύ (κοινωνικών, επιχειρησιακών κλπ.) μεταβλητών, έχεις μια διαίσθηση ("intuitive appeal" το αποκαλεί έτερος advisor μου) για την κατεύθυνση των αποτελεσμάτων και συνήθως επιβεβαιώνεσαι - εκτός κι αν έχεις πέσει εντελώς έξω στη θεωρητική τεκμηρίωση του μοντέλου, οπότε το ξαναπιάνεις από την αρχή.

Εννοείται ότι όλα αυτά γράφονται αναγνωρίζοντας την σχετική (και επική) μου ασημαντότητα σε σύγκριση με επιστήμονες όπως ο Όλιβερ Σμίδις ή ο Γκριγκόρι Πέρελμαν. Νομίζω όμως ότι αν υπάρχει ένα κοινό που συνδέει π.χ. έναν Νομπελίστα γενετιστή, έναν ιδιοφυή αλλά απόμακρο μαθηματικό και έναν επιχειρησιακό ερευνητή που προσπαθεί να τελειώσει ένα PhD, τότε θα πρέπει να είναι αυτή η στιγμή απόλυτης ικανοποίησης και ευτυχίας όταν παίρνεις στα χέρια σου τα αποτελέσματα του τρεξίματος του μοντέλου ή τελειώνεις το εργαστηριακό πείραμα ή ολοκληρώνεις τη μαθηματική απόδειξη. Εκείνη δηλάδή η στιγμή που η πληροφορία που διαθέτεις είναι έτοιμη να μετατραπεί σε γνώση και να διατεθεί προς όφελος όσων αφορά και επηρεάζει.

Posted in | 4 Comments
Από το Blogger.