Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Ψάχνοντας την καλή

Το 1998-9 ήταν το Χρηματιστήριο. ΕΛΔΕ ξεπηδούσαν σαν τα μανιτάρια σε κάθε διαμέρισμα / πατάρι / σοφίτα, η κυρα-Μαρία που είχε το φούρνο στη γωνία ήξερε να σου πει απ'έξω τα limit-ups της "Καραπαπάρας ΑΕ" το τελευταίο δίμηνο, ο Σαμοΐλης ήταν πιο δημοφιλής από τη Μενεγάκη, η αγορά μετοχών από τους αδαείς γινόταν με τα ίδια κριτήρια όπως η αγορά καρπουζιών στη λαϊκή (- είναι καλή; - πάρε και θα με θυμηθείς!), ενώ καθένας είχε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσε να γίνει Μάικλ Ντάγκλας στο "Wall Street". Το όνειρο φτηνό και προσιτό, το αποτέλεσμα γνωστό.

Τη δεκαετία του 2000 ήταν οι επιδοτήσεις. Τα δισεκατομμύρια Ευρώ έρεαν άφθονα από την αφελή Ευρώπη που πίστευε ότι τα χρήματά της θα χρησιμοποιούνταν για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Αντίθετα, χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά Wrangler και Cayenne, που τα οδηγούσε η κάθε κυρία Χατζηκωλάρα με ύφος Cynthia Carroll ή έστω Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, αδήλωτες πισίνες, βίλες, ταξίδια και τζόγο. Μιλάμε για πολύ τζόγο όχι μόνο στα καθωσπρέπει καζίνο της επαρχίας, αλλά κυρίως σε κλειστές ή παράνομες λέσχες: εκεί είναι που χάθηκαν τα δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ των Γερμανών και των Βέλγων (έχω ακούσει φοβερές ιστορίες). Το όνειρο και πάλι φτηνό και προσιτό. Κάποιοι τελικά ωφελήθηκαν σε βάρος της χώρας κι αυτό είναι κάτι που το πληρώνουμε σήμερα όλοι.

Σήμερα είναι τα φωτοβολταϊκά συστήματα. Μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια οι περισσότεροι στο άκουσμα της λέξης θα φοβόντουσαν μήπως πάθουν ηλίαση και ηλεκτροπληξία μαζί. Τώρα τα φωτοβολταϊκά διαφημίζονται ακόμα και πάνω στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων, ενώ σε λίγο θα τα μοιράζουν και οι Πακιστανοί στα φανάρια. Τις προάλλες βρήκα ένα τέτοιο φλαϊεράκι στο αυτοκίνητό μου. Δυστυχώς δεν το κράτησα για να το σκανάρω, αλλά it went something like this: "Φωτοβολταϊκά - εισόδημα ως και €8000 / μήνα - καλέστε τον κ. Μηνά - 694...". Δεν πειράζει, είμαι σίγουρος ότι θα το ξαναβρώ, ίσως μαζί με κάποιο διαφημιστικό για part-time εργασία από το σπίτι που φέρνει €4000 / μήνα με 2 ώρες δουλειά τη μέρα.

Δε γνωρίζω λεπτομερώς το ντεσού της υπόθεσης με τα φωτοβολταϊκά συστήματα (αναφέρομαι κυρίως στα αγροτικά). O φίλος @netcos έχει δημοσιεύσει ένα συμπυκνωμένο post με τα πλεονεκτήματα τέτοιων συστημάτων. Αναγνωρίζω ότι σε αντίθεση με τη φούσκα του Χρηματιστηρίου και το φάγωμα των επιδοτήσεων έχουν τη μεγάλη διαφορά ότι αποτελούν επένδυση και μάλιστα φιλική προς το περιβάλλον, ενώ υπό προϋποθέσεις η εξαγωγή της πλεονάζουσας ενέργειας μπορεί να βελτιώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Αμφιβάλλω όμως αν ο χ αγρότης σκέφτεται τόσο στρατηγικά ή τόσο μακροπρόθεσμα και θεωρώ ότι το πρωταρχικό κριτήριο είναι ο συνδυασμός εύκολου χρήματος / ελάχιστης προσπάθειας. Το καρότο είναι το "εισόδημα €8000 / μήνα" χωρίς να κάνεις τίποτα παρά μόνο να αφήνεις τον ήλιο να γεμίζει τις μπαταρίες στο χωράφι σου, όπως ακριβώς περίμενες τα χρήματα της Ε.Ε. να ρέουν στο λογαριασμό σου ενώ έπινες το παγωμένο φραπεδίτο σου και τις μετοχές να ανεβαίνουν αιωνίως ενώ έβλεπες Σαμοΐλη.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι αιτήσεις ενδιαφέροντος από αγρότες σπάνε κάθε ρεκόρ σε σημείο που παρομοιάζονται με την περίοδο της ανόδου του Χρηματιστηρίου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, κάνοντας μάλιστα λόγο για παρόμοιους κινδύνους. Είναι ακριβώς σε τέτοιες καινούριες αγορές, όπου το ενδιαφέρον είναι μεγάλο και η γνώση μικρή, που τα λαμόγια ευδοκιμούν. Ελπίζω λοιπόν η καινούρια αγορά που ανοίγεται να ρυθμιστεί σωστά, για να αποφευχθούν ατομικές ή εθνικές τραγωδίες παρόμοιες με τις προαναφερθείσες. Σε κάθε περίπτωση, ίσως η πρεμούρα μας να "πιάσουμε την καλή" έχει για πρώτη φορά απτό όφελος για τη χώρα και το περιβάλλον της, έστω κι αν αυτά έρχονται σε τελευταία προτεραιότητα σε σχέση με το ξεκούραστο γέμισμα της τσέπης.

Posted in | 5 Comments

Δίσκοι ζωής #5: Manic Street Preachers - Lifeblood


Με τους δίσκους των Manics που απόκτησα ως καινούριες κυκλοφορίες μου συμβαίνει ένα περίεργο πράγμα: θυμάμαι ακριβώς πού βρισκόμουν την ώρα που τους άκουγα για πρώτη φορά. Tα This Is My Truth Tell Me Yours (1998) και Know Your Enemy (2001) στο δωμάτιό μου, καθώς το πρώτο ήταν δώρο από μια παλιά φίλη και το δεύτερο αγορασμένο από το "Σόλωνος & Μασσαλίας". To Send Away The Tigers (2007) κατηφορίζοντας προς το γραφείο, λίγες μέρες πριν ο αδερφός μου παρουσιαστεί στο στρατό. To Journal For Plague Lovers (2009) κατεβαίνοντας προς Εξάρχεια για μπύρες με τον kitsomitso, το laxanaki και την (πάλαι ποτέ) lifewhispers, λίγες μέρες πριν τη δική μου κατάταξη πέρυσι τον Μάη. Το καινούριο Postcards From A Young Man (2010) μόλις σήμερα το πρωί! Αλλά το Lifeblood (2004), που το άκουσα για πρώτη φορά κάνοντας τζόγκινγκ στο Λυκαβηττό ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Οκτώβρη πριν από 6 χρόνια, είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των Manics και ένας από τους πιο λατρεμένους γενικώς.

Υπάρχει μια γενικότερη αντίληψη μεταξύ των fans των Manics ότι το Lifeblood είναι ο πιο αδύναμος δίσκος τους. Αυτή την άποψη όχι μόνο δεν τη δέχομαι αλλά αντίθετα θεωρώ ότι είναι ο πιο δυνατός μαζί με το Holy Bible (1994) και το Everything Must Go (1996). Ομως, ενώ το Holy Bible ήταν σοκαριστικό στην αμεσότητα και τη γύμνια του και το Everything Must Go σε παρέσυρε με την αισιοδοξία του και την ανάγκη να κλείσει την πόρτα προς το παρελθόν, το Lifeblood συγκλονίζει εξαιτίας της ελεγειακής μελαγχολίας που το διατρέχει, με περιστασιακές αναλαμπές αισιοδοξίας. Πρόκειται για τον πιο ήρεμο, μουσικά και στιχουργικά, δίσκο των Manics: κατά βάση ακουστικός, με πλήκτρα και έγχορδα να ορίζουν τα μελαγχολικά μουσικά ηχοτρόπια και με τα φωνητικά του James Dean Bradfield πιο χαμηλά σε ένταση από ποτέ, σε ορισμένα τραγούδια σχεδόν σπαρακτικά. Στιχουργικά, το Lifeblood απομακρύνεται από την έντονα πολιτικοποιημένη στάση των προηγούμενων δίσκων. Παρότι ένα τραγούδι ("Emily") αναφέρεται στην Emmeline Pankhurst, ηγέτιδα του κινήματος των σουφραζέτων στη Μ. Βρετανία, και ένα στον Richard Nixon ("The Love of Richard Nixon"), έχουν και τα δύο έναν απολογιστικό, end-of-the-line χαρακτήρα παρά ένα δυναμικό πολιτικό μήνυμα, που ήταν ιδιαίτερα εμφανές στους πρώτους δίσκους τους.

Στο Lifeblood οι Manics ξεκινούν αναπολώντας την περίοδο που έκαναν τα πρώτα βήματά τους ("1985"), σχεδόν 20 χρόνια πριν την κυκλοφορία του δίσκου, και τελειώνουν σταθμίζοντας τη ζωή τους μετά την εξαφάνιση του Richey ("Cardiff Afterlife"). Στο ενδιάμεσο αναλογίζονται για την ολοένα αυξανόμενη δυσκολία τους να αρθρώσουν έναν ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο όπως ο Richey ("I Live To Fall Asleep") και να αποτινάξουν προσωπεία ("A Song For Departure") και φαντάσματα του παρελθόντος ("To Repel Ghosts"), και προτρέπουν τον καθένα (και μαζί τους εαυτούς τους) να εδραιώσει τη δική του διάφανη και αληθινή παρουσία ("Glasnost"). Αυτό το απολογιστικό κλίμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κλείνει μία ακόμα περίοδο στην πορεία του συγκροτήματος και ανοίγει μια άλλη, όμως τα γεγονότα δεν υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Ουσιαστική ολοκλήρωση επήλθε με την έκδοση της δικαστικής απόφασης που ανακήρυξε νεκρό τον Edwards 2008 και με τη μελοποίηση των τελευταίων στίχων του στο Journal For Plague Lovers το 2009.

Εμπορικά, το Lifeblood ήταν ο λιγότερος επιτυχημένος δίσκος των Manics καθώς έφτασε μόλις στο #13 του βρετανικού chart. Ίσως χρειάζεται το χρόνο του για να γίνει ευρύτερα αποδεκτός, όπως έχει συμβεί με πάμπολλά μουσικά αριστουργήματα.

Υ.Γ. Έχω την εντύπωση ότι οι Manics τακτοποιούν μία-μία τις υποχρεώσεις τους ώστε να μας πουν το οριστικό αντίο. Η έκδοση των στίχων του Edwards στον προηγούμενο δίσκο και ο χαρακτηρισμός του πρόσφατου δίσκου ως "one last shot at mass communication" μου δίνει την αίσθηση ότι το τέλος πλησιάζει. Μακάρι να διαψευστώ.

Posted in | 3 Comments

Η επιλογή Καμίνη

Η επιλογή του Γ. Καμίνη, Επίκουρου Καθηγητή του Τμήματος Νομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην Συνηγόρου του Πολίτη, ως του υποστηριζόμενου από το ΠΑΣΟΚ υποψηφίου Δημάρχου Αθηναίων είναι μια σημαντική πολιτική κίνηση για αρκετούς λόγους.

Πρώτον, γιατί επιτέλους ξεφεύγει από την λογική της κομματικής αναμέτρησης στον πρώτο τη τάξει δήμο της χώρας, λογική που και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει ακολουθήσει στο παρελθόν με τις υποψηφιότητες των ισχυρών κομματικών στελεχών Δαμανάκη (1998), Παπουτσή (2002) και Σκανδαλίδη (2006).

Δεύτερον, γιατί φέρνει τη Νέα Δημοκρατία, της οποίας οι υποστηριζόμενοι δήμαρχοι ηγούνται του Δήμου Αθηναίων από το 1987 (Έβερτ), μπροστά στις ευθύνες της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά: ο Αβραμόπουλος ήταν ο δήμαρχος της φανφάρας και του φαίνεσθαι, η Μπακογιάννη δήμαρχος της ευφορίας των Ολυμπιακών Αγώνων και του εφαλτηρίου για ανώτερες πολιτικές θέσεις. Όμως η δημαρχία Κακλαμάνη είναι από τις πλέον αποτυχημένες στη νεότερη ιστορία της πόλης, για λόγους φανερούς και πολυδιαφημισμένους αλλά και για υποβόσκουσες συμπεριφορές και διοικητικές πρακτικές που κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την οικονομική υπόσταση του Δήμου και την αυτονόητη πολυσυλλεκτικότητα και πολυπολιτισμικότητα μιας παγκόσμιας μητρόπολης όπως η Αθήνα. Όσοι ζούμε και κινούμαστε εντός του Δήμου τα βλέπουμε κάθε μέρα. Η πιθανή συνέχιση αυτού του τρόπου και αυτού του χαρακτήρα διοίκησης του Δήμου είναι επικίνδυνη και τα αποτελέσματα θα χρεωθούν αποκλειστικά και μόνο στη Δημοτική Αρχή και την παράταξη που την υποστηρίζει.

Τρίτον, και κατά τη γνώμη μου σημαντικότερο, η επιλογή του Καμίνη δείχνει διάθεση να προωθηθεί ένας άνθρωπος που θα συμβάλλει προς την κατεύθυνση της ανανέωσης της συνεργασίας με εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς που δέχονται το διάλογο και δεν περιχαρακώνονται πίσω από κομματικές ταυτότητες. Τέτοιες συνεργασίες μπορούν να αναδεικνύουν εναλλακτικές και αξιόλογες προτάσεις και λύσεις μακριά από στενά κομματικά όρια, όπως η επιλογή του επιτυχημένου επιστήμονα και ακαδημαϊκού ως υποψήφιου Δημάρχου.

Φαντάζομαι ότι τη δεύτερη Κυριακή ο Κακλαμάνης θα επανεκλεγεί, στη βάση του προβαδίσματός του σε δημοφιλία και αναγνωρισιμότητά σε σχέση με τον αντίπαλό του. Όμως θα έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα που δεν θα μπορεί πλέον να κρύβει κάτω από το χαλί ή να αρνείται με το γνωστό υπεροπτικό ύφος του. Η Αθήνα χρειάζεται ηγεσία με διαφορετικές προτεραιότητες και διοικητικές πρακτικές, κι αυτό δεν αλλάζει ούτε αποκρύπτεται πίσω από το προσωπείο της δημοφιλίας. Υπό αυτή την έννοια, η πιθανή δεύτερη θητεία του νυν δημάρχου θα είναι πολύ πιο δύσκολη από την πρώτη.

Posted in | 4 Comments

Βιβλιοαγορές #2

To Alibris ξαναέκανε το θαύμα του και μου έστειλε τα βιβλία που παρήγγειλα σε μόλις 4 μέρες. Αυτή η παραγγελία ήταν κάπως διαφορετική από τις προηγούμενες, μιας και είναι πιο πολυσυλλεκτική στα θέματα των βιβλίων - μαγειρική, πολιτική, αυτοβιογραφία και, φυσικά, λογοτεχνία. Σημείωση: όλα αυτά τα βιβλία κόστισαν μόλις €65! Είναι ο παράδεισος πάνω στη γη. Σαν να αφήνεις ένα παιδί στο Mall και να του δίνεις την πιστωτική σου κάρτα :-)

Από πολιτική (με τη γενικότερη έννοια του όρου) πήρα το "No Logo" της Naomi Klein, περί καπιταλισμού, παγκοσμιοποίησης και λοιπών δεινών. Σημειωτέον ότι η Klein έχει συγγράψει και το "Shock Doctrine" - και τα δύο βιβλία έχουν ένθερμους υποστηρικτές και πολέμιους, κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο. Χτύπησα επίσης το "The Audacity of Hope" του Barack Obama, για μια βαθύτερη ματιά στη σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα των τελευταίων δεκαετιών, καθώς και το "This Is Paradise" του Hyok Kang για το γνωστό θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βόρεια Κορέα που τόσο με συγκλονίζει. Παρεκκλίνοντας λίγο, να πω ότι κατέβασα μερικά ακόμα βιβλία στο ίδιο αντικείμενο, από τα οποία το "White Paper on Human Rights in North Korea 2009" του Korea Institute for National Unification είναι το πλέον σημαντικό και κατατοπιστικό. Το μόνο που μου λείπει για να άνετη ανάγνωση είναι ένα Kindle. Χμμμ...

Και επειδή με ενδιαφέρει η μαγειρική τόσο ως δημιουργία όσο και ως βιομηχανία, τι πιο φυσικό να τσιμπήσω βιβλία που έχουν γραφτεί από δύο από τους γνωστότερους σεφ παγκοσμίως: το "Kitchen Confidential" του Anthony Bourdain και τα δύο μέρη της αυτοβιογραφίας του Gordon Ramsay, "Humble Pie" και "Playing With Fire". Η δομή και η λειτουργία του restaurant industry ή πώς οι δύο σεφ ξεκίνησαν από λαντζέρηδες και εξελίχτηκαν σε αυτό που είναι. Σε ό,τι αφορά τη μαγειρική δημιουργία, τσίμπησα το "3-star Chef" με τις πιο διάσημες συνταγές αλλά και βασικά cooking tips του Ramsay - μόλις με €8 από το Oxfam Book Barn σε υπεράριστη κατάσταση. Κάνοντας από περιέργεια μια αναζήτηση για τιμή στην Ελλάδα είδα με τρόμο ότι σε μεγάλο βιβλιοπωλείο της Αθήνας στοιχίζει €220. Είπατε τίποτα;

Από αυτοβιογραφίες, εκτός από τις δύο του Ramsay πήρα και το "Moab Is My Washpot" του μεγαλοφυούς Stephen Fry. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός, συγγραφέας, blogger, twitterer, ακτιβιστής, σκηνοθέτης, τηλεπαρουσιαστής, κουμπάρος του Hugh Laurie και μάνατζερ της Norwich FC (!) - αναμφίβολα η αυτοβιογραφία του θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Τέλος από λογοτεχνία με περιμένει το "The Hippopotamus" του Stephen Fry, ελπίζοντας ότι θα είναι τόσο ευφυές και χιουμοριστικό όσο το "The Liar", το "The Corrections" του Jonathan Franzen, με πολλές περγαμηνές και βραβεία, το "Beloved" της Toni Morrison, το γνωστό και μη εξαιρετέο "The Kite Runner" του Khaled Hosseini και το "Neverwhere" του Neil Gaiman (πολλά thanks στην @sofiagk για το tip).

Προβλέπεται ενδιαφέρων λογοτεχνικός χειμώνας!

Posted in | 2 Comments
Από το Blogger.