Archive for Νοεμβρίου 2010

The Corrections: so good, it hurts


Αυτό που έχω πάθει με το The Corrections (2001) του Jonathan Franzen ομολογώ ότι δεν το έχω ξαναπάθει με άλλο βιβλίο. Είναι τόσο εξαιρετικά απίστευτα καλογραμμένο, τόσο συγκλονιστικά και απύθμενα τέλειο που δεν αντέχω να διαβάσω πάνω από 10 σελίδες τη μέρα χωρίς να το παρατήσω όντας σε υπερένταση (overwhelmed is the word) από το πόσο μοναδικά υπέροχο είναι. Δε θα γράψω περισσότερα για υπόθεση ή για χαρακτήρες (ένα απλό googlοψάξιμο θα σας λύσει την απορία), απλά σας ξορκίζω στο όνομα των σελίδων που γυρνάτε στο κρεβάτι, στο μετρό ή στο αεροπλάνο: δανειστείτε το, κλέψτε το, ό,τι κι αν σας φωτίσει ο Θεός να κάνετε, διαβάστε το τώρα αν δεν το έχετε ήδη κάνει.

Posted in | Leave a comment

Προσεχώς επιβίωση

Ξέρεις τι γίνεται και δεν γράφω συχνά εδώ μέσα τον τελευταίο καιρό, εξάλλου το έχω ξαναγράψει. Σε άλλες εποχές που θεωρούσα κάποιες εργασιακές καταστάσεις δεδομένες με ενοχλούσε, όμως τώρα δε με ενοχλεί καθόλου. Ίσα-ίσα που με γεμίζει περισσότερο από πριν και μέχρις ενός σημείου το επιδιώκω, ακόμα και αν οι περιρρέουσες συνθήκες και οι προοπτικές επιδεινώνονται.


Αυτό που εννοώ είναι ότι όσο κι αν ο ορίζοντας της εργασιακής βεβαιότητας μικραίνει συνεχώς, όσο κι αν με τις φημολογούμενες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το όνειρο ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας στην Ελλάδα απομακρύνεται, όσο κι αν η προοπτική αυτοαπασχόλησης μοιάζει στη συγκεκριμένη συγκυρία με ρώσικη ρουλέτα, αισθάνομαι ότι κάθε μέρα που περνάει και γυρίζω από τη δουλειά είναι μια επιτυχία. Το ίδιο αισθάνομαι και για τη γυναίκα μου. Όταν επιστρέφουμε το βράδυ στο σπίτι, ψόφιοι, και συζητάμε (naturally) τα περί δουλειάς πάνω στο τραπέζι του φαγητού νιώθω τυχερός που ακόμα μπορούμε να το κάνουμε. Γιατί αυτή είναι μια περίοδος επιβίωσης και συντήρησης, άρα κάθε μέρα που περνάει και καταφέρνεις να διατηρείς το βιοτικό σου επίπεδο και τη συναισθηματική ισορροπία που προκύπτει από αυτό πρέπει να τη θεωρείς επιτυχημένη. Κι αυτό ισχύει παρότι η περίοδος των early/mid-30s θα έπρεπε να είναι η αρχή της ανόδου και της δημιουργίας αυτής της προστιθέμενης αξίας που στη δύση της ζωής θα αξιολογείς και θα αναπολείς. Μπορεί για λίγους και τολμηρούς οι ευκαιρίες να είναι προφανείς και εύκολα εκμεταλλεύσιμες αλλά νομίζω ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η πλειοψηφία των συνομήλικών μου ανήκει σε μια χαμένη γενιά που πρέπει πλέον να μοχθήσει και να χτίσει για τις επόμενες, με την ελπίδα ότι και οι επόμενες θα κάνουν το ίδιο.

Είναι, λοιπόν, σημαντική κάθε μέρα που περνάει χωρίς προσωπικά απρόοπτα, γιατί το τέλος κάθε μέρας μας φέρνει πιο κοντά στο τέλος της θλιβερής κατάστασης που ζούμε. Ποιο θα είναι αυτό το τέλος δεν το γνωρίζω και παρότι το υποπτεύομαι δεν θέλω να το προσδιορίσω - μπορεί να είναι η δημοσιονομική εξυγίανση, μπορεί η χρεωκοπία, μπορεί η κατάλυση του κράτους. Το σημαντικό όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να προβλέψεις, να σχεδιάσεις μεσοπρόθεσμα (ούτε καν βραχυπρόθεσμα) την πορεία της ζωής σου, γιατί κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει την επόμενη μέρα. Κάποια στιγμή όμως αυτή η ρευστή κατάσταση θα παγιωθεί, με τη μία ή την άλλη μορφή. Θα ξέρεις ότι το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο και τότε θα μπορείς να κάνεις τα κουμάντα σου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για να αρχίσεις να αναρριχάσαι.

Για ανθρώπους σαν κι εμένα που το στρατηγικό πλάνο της ζωής συχνά μεταφράζεται σε πολλαπλά και ευέλικτα μεσοπρόθεσμα ή/και βραχυπρόθεσμα στάδια επίτευξής του ή σε κανένα σχέδιο απολύτως, αυτή η day-by-day διαχείριση και αναθεώρηση είναι κουραστική. Είναι όμως η μοναδική ευκαιρία επαφής και τριβής με την πραγματική πλευρά της ζωής που λίγο το οικογενειακό περιβάλλον, λίγο η επαγγελματική δραστηριότητα, λίγο τα υπάρχοντα μαξιλάρια ασφαλείας, λίγο ο ίδιος ο χαρακτήρας μου, με έχουν κάνει να την παραμελήσω. Προσεχώς επιβίωση, λοιπόν, και εξάσκηση στις πραγματικές συνθήκες της.

Υ.Γ. Πέρα από τις όποιες σκόρπιες σκέψεις ήθελα εδώ και καιρό να μοιραστώ, η τελική έμπνευση για αυτό το post ήρθε από τη εκπληκτική σειρά αναρτήσεων "Ημερολόγιο ενός ανέργου" στο blog του αγαπητού The_Stranger (Twitter: @The_Stranger_gr).

Posted in | Leave a comment

Η ιστορία μιας ψήφου και άλλες διαπιστώσεις

Επιτέλους, έστω και με 65% αποχή η Αθήνα έχει την ευκαιρία να αλλάξει μετά από 4 χρόνια ελεύθερης πτώσης. Ας ελπίζουμε ότι ο καινούριος δήμαρχος θα μπορέσει να ανακόψει την πτωτική πορεία ή έστω να κάνει τα αυτονόητα στο μέτρο που πραγματικά μπορεί, χωρίς υπεκφυγές και μεταθέσεις ευθυνών, χωρίς την αλαζονεία της εξουσίας και, το σημαντικότερο, με τη βοήθεια και τη συμμετοχή όλων των Αθηναίων.


Δε θυμάμαι αν το έχω γράψει εδώ μέσα, αλλά ήμουν από αυτούς που αρχικά ενθουσιάστηκαν με την υποψηφιότητα Καμίνη: ακομμάτιστος, επιτυχημένος ακαδημαϊκός, γνώστης του κράτους όσο κανένας άλλος, και ,το σημαντικότερο, άφθαρτος και φρέσκος. Όσο περνούσε ο χρόνος και η παρουσία του δεν γινόταν ιδιαίτερα εμφανής, άρχισα να ψιλο-απογοητεύομαι. Κάτι οι δηλώσεις του (σε κάποιο κεντρικό δελτίο ειδήσεων) ότι ακόμα δεν έχει πρόγραμμα για την πόλη αλλά ιδέες και σκέψεις, κάτι ορισμένες ψιλο-προχώ (αν και αισθητικά καλόγουστες - έχουν δει τα μάτια μου περμανάντ και μουστάκια αυτές τις μέρες...) παρεμβάσεις του, με έκαναν να σκεφτώ ότι αυτή η πόλη χρειάζεται κάτι πιο άμεσα εφαρμόσιμο, όπως π.χ. αυτά που πρότεινε ο Αμυράς: 5 άξονες, πολύ συγκεκριμένοι και με σαφή προσανατολισμό να αλλάξουν την πόλη. Μετά είδα το πρόγραμμα του Καμίνη, πείστηκα ότι είναι πιο λεπτομερές και συγκροτημένο από ό,τι στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, και λίγο πριν την κάλπη αποφάσισα να τον στηρίξω ως το κύριο αντίπαλο δέος απέναντι στον Κακλαμάνη, ως εκείνη την επιλογή που μπορεί πραγματικά να πάρει τα ηνία της πόλης και όχι απλώς να εκφράσει δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία. The rest is history, που λένε και στο χωριό μου, και μάλιστα όχι τόσο διαφορετική από την ιστορία αρκετών φίλων με τους οποίους είχα την ευκαιρία να συζητήσω αυτές τις μέρες.

Αυτό που όμως με χαροποιεί περισσότερο είναι ότι με την ψήφο σε Καμίνη-Μπουτάρη, δύο ανθρώπους που ποτέ δεν δήλωσαν ούτε ήταν επαγγελματίες πολιτικοί, φάνηκε ότι ξέφτισε το παλαιολιθικό μοντέλο του αναγνωρισμένου κομματικού στελέχους που αναγκάζεται (συχνά παρά τη θέλησή του) να αποδεχτεί την "προτροπή" της ηγεσίας του κόμματός του και να τοποθετηθεί ως ουρανοκατέβατος υποψήφιος σε δήμο με εξέχουσα πολιτική σημασία. Όσοι προτιμούσαν για παράδειγμα κάποιον τύπου Παπουτσή ή Σκανδαλίδη για υποψήφιο στην Αθήνα, με τη δικαιολογία ότι προέρχεται από βαθύ κομματικό πυρήνα, ας αναλογιστούν α) τι ποσοστά θα λάμβαναν τέτοιες υποψηφιότητες και β) προς τα πού θα πορευόταν η Αθήνα με μία ακόμα τετραετία Κακλαμάνη. Το τελευταίο φαίνεται ότι το σκέφτηκε και το εξέφρασε στην κάλπη η πλειοψηφία των λίγων πολιτών που επέλεξαν να ψηφίσουν χτες.

Δεύτερη σχετική διαπίστωση είναι ότι το "ρεύμα" υπέρ Καμίνη μέσω διαδικτύου και social media πρέπει να έπιασε τόπο. Δεν μπορώ να το ποσοτικοποιήσω αλλά οι απόψεις, έστω και στην σχετικά περιορισμένη οπτική μου γωνία στο Twitter, ήταν τόσο κατά του Κακλαμάνη όσο και υπέρ του Καμίνη - το ίδιο και στο Facebook, πάλι υπό περιορισμένη οπτική. Μια περισσότερο ποσοτική μέτρηση αυτού του effect θα ήταν πράγματι ενδιαφέρουσα.

Τρίτη διαπίστωση είναι ότι η σημασία του δικαιώματος της ψήφου είναι πολύ περισσότερο ξεκάθαρη και δυνατή στους ψηφοφόρους μεγαλύτερων ηλικιών. Τόσο χτες όσο και την προηγούμενη Κυριακή μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι υπερήλικες που με το ζόρι μπορούσαν να περπατήσουν έφταναν, άλλοι υποβασταζόμενοι, άλλοι με ταξί, στο εκλογικό κέντρο. Μπροστά μου στη σειρά για την είσοδο στο εκλογικό τμήμα (ναι, είχαμε και ουρά χτες) ένας σχεδόν 90άρης αλλά αξιοζήλευτα ζωντανός κύριος είπε τη φράση που νομίζω ότι συμπυκνώνει το νόημα της συμμετοχής της στις εκλογές: "Φυσικά και θα ψηφίζω, γιατί ξέρω πως είναι να μη μπορείς να το κάνεις". Κι αυτό ίσως είναι ένα σημαντικό μάθημα για τους απολιτίκ της γενιάς μου ή για τους ισοπεδωτικούς μηδενιστές προηγούμενων γενεών.

Τέλος, συγκινήθηκα όταν είδα χτες στην TV τον Καμίνη παρέα με τον Δημήτρη Μπέη να χαιρετούν το πλήθος. Όχι τόσο για το συμβολισμό της κίνησης (δύο αριστερών πεποιθήσεων Δήμαρχοι Αθηναίων σε διάστημα 24 ετών), αλλά γιατί γνωρίζω τον κ. Μπέη προσωπικά, το πόσο νοιάζεται για αυτή την πόλη και το πόσο απογοητευμένος είναι από τη συνεχή της πτώση, ιδιαίτερα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μακάρι να δούμε όλοι, και ο Δημήτρης Μπέης μαζί, καλύτερες μέρες σ' αυτή την πόλη.

Α, επίσης, να ευχηθώ στον καινούριο Δήμαρχο καλό κουράγιο και σιδεροκέφαλος. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου από τη μία μεριά να έχει τον Ψινάκη και από την άλλη τον Μιχαλολιάκο.

Posted in | 2 Comments

Η αλλαγή περνάει από την ψήφο

Είναι 10:40 το βράδυ και στο 19% των εκλογικών τμημάτων του Δήμου Αθηναίων το αποτέλεσμα είναι 34,91% Κακλαμάνης - 28,51% Καμίνης. Πιθανότατα το αποτέλεσμα θα παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα, με μικρές αυξομειώσεις. Η αποχή είναι δραματική: κάτι λιγότερο από 58%. Το ποσοστό του Κακλαμάνη είναι 10% μικρότερο από τον πρώτο γύρο των εκλογών του 2006 και το χαμηλότερο υποψηφίου της ΝΔ από το 1986 που ηγούνται του Δήμου.


Με το φτωχό μου το μυαλό ερμηνεύω αυτή την αποχή ως αντίδραση για το κατάντημα της Αθήνας. Η αποχή είναι επίσης που δίνει σε ακροδεξιά παράταξη έδρα στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, κι αυτό πρέπει να μας προβληματίσει έντονα. Μόνο που όταν θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα ο ένας και μοναδικός τρόπος για να μην πετύχεις αυτό που θέλεις είναι να μην κάνεις τίποτα, δηλαδή να απέχεις. Αυτή τη στιγμή η συγκυρία είναι μοναδική για να αλλάξει η κατηφορική πορεία της Αθήνας. Αν από τους 3 στους 5 που σήμερα απείχαν ο ένας μετουσιώσει την ερχόμενη Κυριακή την αντίδραση στο πρόσωπο και το έργο του Κακλαμάνη σε ψήφο, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, γιατί πραγματικά δεν μπορούν να πάνε χειρότερα από ό,τι με τον Κακλαμάνη δήμαρχο.

Posted in | 2 Comments
Από το Blogger.