Archive for Δεκεμβρίου 2010

stop the clock

είναι κάτι μέρες
και κάτι μήνες
που δεν περνάνε με τίποτα
ή μάλλον περνάνε χωρίς να το καταλάβεις
και χωρίς να έχεις προλάβει να κάνεις τίποτα
κάποιος να σταματήσει το ρολόι ρε παιδιά
μήπως και προλάβουμε να ζήσουμε
πριν το ρολόι σταματήσει μια και καλή


Posted in | 2 Comments

Από το 0 στο 1


Αυτό το μικρό, τυφλό και ανυπεράσπιστο πλάσμα, που η μόνη άμυνά του απέναντι στους κινδύνους είναι να νιαουρίζει σαν να μην υπάρχει αύριο, θα μεγαλώσει και θα εξελιχθεί σε ένα σαρκοβόρο τέρας με προτίμηση γυμνά ανθρώπινα μέλη και θα απαιτεί την πλήρη αφοσίωση της ανθρώπινης συντροφιάς του. Όντως η ζωή λειτουργεί με τρόπο δυαδικό.

(ελλείψει χρόνου, ποστάκι που είχα κάνει τον Σεπτέμβρη στο tumblr)

Posted in | 1 Comment

24 μέρες ακόμα

Βρισκόμουν, λέει, με τη γυναίκα μου σε μια πλαγιά ενός απροσδιόριστου βουνού και είχαμε χαθεί. Δε μας πολυπείραζε όμως στην αρχή, γιατί η πλαγιά ήταν καταπράσινη, ο καιρός γλυκός (καλή ώρα) και η διάθεση χαλαρή. Όσο όμως περνούσε η ώρα συνειδητοποιούσα ότι έπρεπε να γυρίσω στο στρατόπεδο για να εκτίσω 24 μέρες επιπλέον θητείας που μου έμεναν. Το γνώριμο άγχος και η απελπισία που συνοδεύει την επιστροφή κάθε στρατιώτη στο στρατόπεδο με κυρίευσαν, πολλαπλασιασμένα όμως επί x (x→∞) φορές γιατί η δική μου επιστροφή δεν προβλεπόταν αφού είχα απολυθεί αρκετά χρόνια πριν. Το βλέπω συχνά αυτό τον εφιάλτη, συνήθως στη militaire έκδοσή του (άλλες παραλλαγές με θέλουν πίσω στο σχολείο για να κάνω την Γ' Λυκείου καθώς, για κάποιο λόγο, αυτή η υποχρέωσή μου ξέφυγε από το σύστημα που εντωμεταξύ με άφησε να σπουδάσω, να πάρω Master και διδακτορικό). Εδώ όμως το νέο στοιχείο της υπόθεσης ήταν ότι έπρεπε και η γυναίκα μου να εκτίσει το ίδιο χρονικό διάστημα θητείας κι αυτό ενέτεινε το άγχος σε επίπεδα δυσθεώρητα.


Εντωμεταξύ καναδέζες άρχισαν να καταφτάνουν στο σημείο που βρισκόμασταν για να μας πάρουν για το στρατόπεδο. Προσπαθούσα να προστατεύσω τη γυναίκα μου λέγοντάς της ότι δε χρειάζεται να παρουσιαστεί γιατί οι γυναίκες απαλλάσσονται της στράτευσης, αλλά μέσα στην παραζάλη του ονείρου δεν μπορούσα να βρω ένα λογικό επιχείρημα για να υποστηρίξω αυτή τη θέση. Έτσι έμεινα να ανησυχώ για το πώς θα προσαρμοστεί, πώς θα τα πάει με τους αυστηρούς ανώτερους, πόσο θα αντέξει ψυχολογικά, τι θα κάνει μόνη της η γάτα μας τόσες μέρες. Όλως παραδόξως για τον εαυτό μου ανησυχούσα ελάχιστα, σκεπτόμενος ότι "αφού στο παρελθόν το έχω κάνει για τόσους μήνες θα τις καταφέρω άλλες 24 μέρες". Με άγχωνε όμως η προοπτική να εγκαταλείψω τη δουλειά μου για αυτό το χρονικό διάστημα, σε σημείο που σκέφτηκα να πάρω τρίμηνη αναβολή (!) γιατί αν παρουσιαζόμουν θα έχανα την ευκαιρία να κάνω το defence του thesis μου.

Τελικά, με κάποιο τρόπο (η τηλεμεταφορά είναι το βασικό μεταφορικό μέσο στα όνειρα) βρεθήκαμε στο γραφείο ενός φίλου δικηγόρου που προσπαθούσε να μας βοηθήσει χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κι ενώ κλωθογυρίζαμε γύρω από διατάξεις και νόμους, η ώρα του σιωπητηρίου ζύγωνε και οι καναδέζες περίμεναν ανυπόμονα με αναμμένες μηχανές έξω από το γραφείο, τότε έκανα τη μεγάλη κίνηση. Ανακοίνωσα στον δικηγόρο και στη γυναίκα μου ότι αφού είχα το απολυτήριο στρατού, το οποίο και βρήκα μέσα στον ορυμαγδό των χαρτιών που είχαμε απλώσει πάνω στο γραφείο του δικηγόρου, δεν ήμουν υποχρεωμένος να εκτίσω ούτε μία ώρα επιπλέον θητείας. Το ίδιο και η γυναίκα μου, αφού μέσα στον ίδιο χαμό βρήκα και διάβασα τη σχετική διάταξη περί μη στράτευσης γυναικών γραμμένη στην πίσω μεριά ενός πακέτου από μακαρόνια.

Και ενώ συνήθως ο εφιάλτης τελείωνε με εμένα να πετάγομαι από τον ύπνο για να τον διακόψω και τη γάτα μου να τρομάζει με το απότομο ξύπνημά μου, αυτή τη φορά τελείωσε με τις καναδέζες να φεύγουν και εμάς να απολαμβάνουμε εσπρεσσάκι στο γραφείο του δικηγόρου λέγοντας ανέκδοτα. Τα μακαρόνια δεν τα φάγαμε παρεμπιπτόντως.

Δηλώνω ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική κι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα από αυτόν τον εφιάλτη :-)

Posted in | 8 Comments
Από το Blogger.