Franzen, Demick: σκέψεις και σύντομη κριτική

Χάρηκα ιδιαίτερα προχτές όταν διάβασα ότι το "Freedom" του Jonathan Franzen και το "Nothing to Envy: Ordinary Lives in North Korea" της Barbara Demick είναι ανάμεσα στους φιναλίστ για το National Book Critics Circle Award των ΗΠΑ - καθένα στην κατηγορία του.


To "Freedom" το διαβάζω τώρα και όσο κι αν δεν θέλω, τόσο λόγω θέματος όσο και λόγω μεγέθους, το μυαλό πηγαίνει στο τεράστιο "The Corrections". Όμως (και δόξα τω Θεώ) δεν είναι Corrections, δεν πρέπει να είναι Corrections και δεν θα ήθελα να είναι σαν το Corrections, απλώς γιατί δεν γίνεται κάτι άλλο να πλησιάσει το Corrections (η σύνταξη αυτής της πρότασης τα σπάει). Το Freedom όμως είναι ένα "μεγάλο" βιβλίο, που ασχολείται πάλι με μια μεγάλη αμερικανική οικογένεια αλλά από τελείως διαφορετική σκοπιά και με διαφορετικά (ή μήπως απλά περισσότερα;) λογοτεχνικά εφόδια σε σχέση με το Corrections. Δε θέλω να πω κάτι άλλο, τώρα το διαβάζω το βιβλίο, εξάλλου κι αυτές οι τρεις αράδες ίσως να μην έχουν νόημα όταν τελειώσω την ανάγνωση. Νομίζω όμως ότι έστω κι αν δεν ξαναπιάσει στυλό στα χέρια του, με αυτά τα δύο βιβλία ο Franzen έχει κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσα στους μεγάλους Αμερικανούς λογοτέχνες, όπως η φίλη Don't Ever Read Me έχει τόσο εύστοχα σχολιάσει.

Το "Nothing to Envy" το διάβασα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αν εξαιρέσεις τη σουρρεάλ εικόνα του να κάθομαι στην παραλία με τον ήλιο να καίει και παιδάκια γύρω μου να παίζουν ενώ εγώ διάβαζα για Βορειοκορεάτες που απόδρασαν από το κράτος-φυλακή, το βιβλίο είναι αρκετά πιο ελαφρύ από ό,τι περίμενα, χωρίς αυτό να είναι αρνητικό. Η (μη στρατευμένη) λογοτεχνία για τη ζωή των ανθρώπων στη Βόρεια Κορέα είναι ιδιαίτερα σκληρή, καθώς περιγράφει ανέχεια, βασανιστήρια, πόνο, εξαθλίωση και λοιπά όμορφα. Όμως αυτό το βιβλίο δείχνει και την όμορφη πλευρά της ζωής στη χώρα των Κιμ, μιας ζωής που περιλαμβάνει φιλοδοξίες νέων ανθρώπων, έρωτες ανομολόγητους και εκφρασμένους, αλλά και μικρές "αταξίες" μέσα στο καταπιεστικό σύστημα που γίνονταν μεγαλύτερες και πιο θρασείς καθώς ολοένα περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι το σύστημα είναι σαθρό εκ των έσω.

Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η παρουσία του 101-ετούς Γερμανο-Ολλανδού Hans Keilson στη λίστα των 5 φιναλίστ στην κατηγορία "Λογοτεχνία", με τη μετάφραση του έργου του Comedy In A Minor Key (Komödie in Moll) του 1947. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.