Της επιστροφής

Πάει κάμποσος καιρός που έχω να γράψω εδώ μέσα, πάνω από τρεις βδομάδες. Έχουν γίνει τόσα πολλά που ήθελα να σχολιάσω αλλά κάτι με κράταγε πίσω. Τον τελευταίο καιρό διάφορα άγχη έχουν μεγαλώσει, καταπιέζοντας την όρεξη για γράψιμο έστω και μερικών αράδων, έτσι για να λέω ότι το blog παραμένει σταθερά ενεργό. Κι επειδή δεν είμαι από κείνους που κάθε φευγαλέα ιδέα ή σκέψη την κάνουν post ούτε έχω υλικό έτοιμο που περιμένει να δημοσιευτεί, αλλά προσπαθώ να αφιερώνω λίγο χρόνο για να επεξεργαστώ αυτό που έχω στο μυαλό μου, η κατάληξη είναι μάλλον αναμενόμενη.

Το αστείο είναι ότι κάθε φορά που δημοσιεύω ένα post αισθάνομαι όμορφα, κι ακόμα πιο όμορφα νιώθω όταν το post δημιουργεί ερεθίσματα κι αντιδράσεις υπό τη μορφή σχολίων. Γιατί λοιπόν δεν το κάνω συχνότερα; Νομίζω ότι ορισμένες φορές η διαδικασία να διαμορφώσεις ένα post, με τα επιχειρήματα, τη λογική συνέχεια των γραφομένων, τα συμπεράσματά του είναι δυσκολότερη όταν γενικότερα στη ζωή σου χρειάζεσαι απτά αποτελέσματα και μάλιστα άμεσα. Είναι, δηλαδή, δύσκολο να θεωρητικολογείς και να ασχολείσαι με λογικές ασκήσεις επί χάρτου όταν πρέπει και έχεις ανάγκη να δεις ουσιαστική πρόοδο και αλλαγή σε ζητήματα που αφορούν τα επόμενα βήματα της ζωής σου. Γιαυτό και κάθε ιδέα που απαιτεί επεξεργασία για να μεταμορφωθεί σε κείμενο τούτες τις περιόδους μπαίνει στο ψυγείο.

Ονόμασα αυτό το post "της επιστροφής", αφενός γιατί είναι ακριβώς αυτό (μια επιστροφή μετά από ένα διάστημα αδράνειας), αφετέρου γιατί θεωρώ ότι πρέπει να επιστρέψω στη διαδικασία της επεξεργασίας των σκέψεών μου. Αυτή τη φορά, όμως, η προσέγγιση θα βασίζεται και στη συναισθηματική επεξεργασία πέρα από την εκλογίκευση. Αν μου βγει, περισσότερο στο θυμικό παρά στη λογική. Κι αυτό είναι κάτι που μου λείπει πολύ και παντού.

Τούτο post μου πήρε γύρω στα 10 λεπτά για να γραφτεί. Ίσως τελικά είναι καλύτερα έτσι.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.