Το σύστημα που αποδίδει

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα σε Τυνησία, Αίγυπτο, Μπαχρέιν, Λιβύη κλπ. υπάρχει μια ανησυχία στον πολιτικό κόσμο ότι το κλίμα γενικευμένης εξέγερσης μπορεί να μεταφερθεί και στην Ελλάδα. Νομίζω ότι μια ειδοποιός διαφορά είναι ότι το σύστημα εξουσίας σε αυτές τις χώρες πιάστηκε στον ύπνο, δεν περίμενε ποτέ ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, και γιαυτό αντέδρασε με τον πιο ακραίο τρόπο: σφάζοντας το λαό που υποτίθεται ότι υπηρετούσε. Ειδικά στην περίπτωση της Λιβύης, η αντίδραση του μεγαλομανούς και παρανοϊκού Καντάφι ήταν σοκαριστική πέρα από κάθε φαντασία. Από την άλλη, εδώ στο Ελλαδιστάν το σύστημα είναι πιο sophisticated και elaborate (που λέμε και στο χωριό μου) κι έχει δημιουργήσει έμμεσους τρόπους καταστολής - όχι με την επαναστατική έννοια αλλά με την ιατρική - που λειτουργούν σε αγαστή σύμπνοια με τους σκοπούς του.

Για παράδειγμα, ένας από αυτούς είναι η εργολαβική αντίληψη της λαϊκής διαμαρτυρίας από όσους θεωρούν εαυτούς de facto εκφραστές της λαϊκής δυσαρέσκειας. Δε θεωρώ τυχαίο ότι οι εκατοντάδες πορείες και διαμαρτυρίες υπό τη σκέπη κομμάτων, οργανώσεων και γκρουπούσκουλων έχουν καταφέρει ελάχιστα πράγματα για τον λαό που υποτίθεται ότι εκφράζουν, κι αυτά τα ελάχιστα (γιατί δε θέλω να γίνομαι μηδενιστής) είναι σαφώς μη μετρήσιμα. Επίσης, είναι τραγικά οξύμωρο ότι τελικά ο λαός είναι ο μόνος που δε συμμετέχει σε τέτοιες εκδηλώσεις επειδή δεν θεωρεί ότι τον εκπροσωπούν αυτοί που θεωρούν ότι τον εκπροσωπούν! Κι αυτή είναι μια τεράστια διαφοροποίηση ανάμεσα στα εκατομμύρια που διαδηλώνουν και δολοφονούνται στην Πλατεία Ταχρίρ, στην Πλατεία Μαργαριταριού, στη Βεγγάζη και την Τρίπολη, και στις μερικές χιλιάδες συνδικαλιστών και μελών διαφόρων μετώπων που δε μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα μεταξύ Συντάγματος και Ομόνοιας, διοργανώνοντας κάθε φορά διαφορετικές συγκεντρώσεις: η απουσία του λαού.

Βέβαια, στην τελική και εφόσον τα πράγματα φτάσουν σε αδιέξοδο, το σύστημα διαθέτει το υπέρτατο όπλο: τη μαγική κίνηση των εκλογών. Η ευθύνη στο λαό, η φρέσκια λαϊκή εντολή, ο ενθουσιασμός του "νέου ξεκινήματος", η ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο του λαού, τα "σηκωμένα μανίκια", που ουσιαστικά αποτελεί τη νομιμοποίηση του βιασμού για μερικά ακόμα χρόνια μέχρι ο κύκλος να ξαναφτάσει στο ίδιο σημείο και να πάμε πάλι από την αρχή. Είναι μελετημένα τα πράγματα. Ίσως μάλιστα αυτό είναι το μόνο σύστημα στην Ελλάδα που λειτουργεί σωστά και αποδοτικά.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το σύστημα που αποδίδει

  1. Στο χωριό σου έχουν δίκιο. Αλλά νομίζω ότι τα κολπάκια κάπου εδώ τελειώνουν. Οι καπελωμένες πορείες και διαδηλώσεις και όσοι εργολαβικά "εκφράζουν" την λαϊκή δυσαρέσκεια το μόνο που πετυχένουν πλέον είναι να διογκώνουν το αδιέξοδο και την απελπισία του μέσου πολίτη. Το δε υπέρτατο όπλο ακυρώθηκε στην πράξη με την υπογραφή του Μνημονίου. Όλοι πλέον αναγνωρίζουμε ότι η πολιτική που θα ακολουθήσει η όποια επόμενη (και μεθεπόμενη και μεταμεθεπόμενη και...) Κυβέρνηση είναι δεδομένη.

    Νομίζω ότι η εξίσωση έχει αποκτήσει πολλούς αγνώστους συντελεστές...

  2. xtsanos says:

    Αυτό πιστεύω κι εγώ, γιαυτό και η αυξημένη ανησυχία των συνήθων υπόπτων της εργολαβικής διαμαρτυρίας. Στην πραγματική πίεση του λαού όλοι πάνε περίπατο. Νομίζω ότι μόλις τώρα αρχίσει να φουσκώνει η δυσαρέσκεια. Έχουμε να δούμε πολλά ακόμα.

Από το Blogger.