Home is where the heart is

Όταν έδινα Πανελλήνιες, τη σχολική χρονιά '95-'96, συνήθιζα να ξελαμπικάρω από το εντατικό διάβασμα κάνοντας μία μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Το κέντρο τότε ήταν υπό συνεχή διαμόρφωση: ο Δήμος μόλις είχε αρχίσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο αλλαγής πεζοδρομίων και φωτισμού στις κεντρικές οδούς αντικαθιστώντας το μίζερο γκρι πλακάκι με το τρέχον έγχρωμο (φίλος το περιέγραφε ως "κυλοτί" μη μπορώντας να προσδιορίσει επακριβώς το χρώμα), τα έργα του Μετρό ήταν σε πλήρη εξέλιξη, η Ερμού ήταν υπό πεζοδρόμηση, το Θησείο και του Ψυρρή είχαν αρχίσει να αναγεννιούνται, γενικώς υπήρχε στον αέρα μια αύρα αισιοδοξίας και αναμόρφωσης. Φορούσα λοιπόν τα ακουστικά, έβαζα αγαπημένη κασέτα στο Walkman και έβγαινα στο δρόμο ρουφώντας όλες τις αλλαγές που ήταν καθημερινά εμφανείς. Τα Σάββατα κατέβαινα συχνά για ποτό στο Avant Garde στη Λεμπέση, στο MAD στη Συγγρού ή στο Decadence στο λόφο του Στρέφη, αλλά πάντα με τα πόδια, το Walkman στ'αυτιά και τα μάτια ανοιχτά. Ειδικά, δε, την άνοιξη, η πόλη στα μάτια μου μεταμορφωνόταν. Οι πρόσφατα καλοφωτισμένοι κεντρικοί δρόμοι, οι μυρωδιές από τους ανθισμένους καρπούς, ο καιρός που γλύκαινε και ξυπνούσε τις αισθήσεις, όλα αυτά έκαναν τη ζωή να φάνταζει απλωμένη μπροστά στα πόδια μου και έτοιμη να τη γευτώ. Νομίζω ότι τότε συνειδητοποίησα πόσο αγαπάω την Αθήνα και το κέντρο της.

Αλλά και από πιο μικρός, πέντε-έξι χρονών πιτσιρίκι, έχω εικόνες της πόλης και της γειτονιάς μου (αν μπορείς να χαρακτηρίσεις γειτονιά το Κολωνάκι) που τις κρατάω μέσα μου με αγάπη και νοσταλγία. Θυμάμαι το πρώτο Everest, Τσακάλωφ και Ηρακλείτου γωνία, με τον τύπο που έφτιαχνε το πιο γρήγορο σάντουιτς ever, τη χαρακτηριστική μυρωδιά από τις πανταχού παρούσες (πλην Κανάρη - ας όψεται ο Νικηταράς) νεραντζιές, την πλατεία Κολωνακίου όταν ήταν ακόμα πλατεία κι όχι πέρασμα, τον τυροπιτά και τον κοτοπουλά δίπλα από το τωρινό Costa Coffee, τη μυρωδιά από το καφεκοπτείο του Μισεγιάννη που εξακολουθεί να πλημμυρίζει τον τόπο, το τεράστιο γκαράζ-βενζινάδικο FINA σχεδόν δίπλα στο σπίτι μου και πάμπολλες άλλες. Εικόνες που ανανεώνονται με τα χρόνια και παίρνουν θέση δίπλα στις παλιές, δημιουργώντας το λεύκωμα της προσωπικής σχέσης του καθένα με την πόλη του.

Όσο κι αν στενοχωριέμαι με την κατάντια της Αθήνας τα τελευταία χρόνια, εξακολουθώ να παραμένω αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της. Γιατί την Αθήνα ή τη μισείς ή την αγαπάς, δεν υπάρχει μεσοβέζικη κατάσταση. Κι αν πολλοί φίλοι που έτυχε να βρεθούν στην Αθήνα για σπουδές ή δουλειά αργά ή γρήγορα την έκαναν, μη μπορώντας να αφομοιώσουν τους ρυθμούς της, εγώ δε θα μπορούσα να μένω αλλού. Μπορεί αυτή η αναρχία να κουράζει, το χάος να ενοχλεί, η σύγκριση με πόλεις του εξωτερικού όπως το Άμστερνταμ ή η Μαδρίτη να αφήνουν την Αθήνα πολύ πίσω από άποψη καταλληλότητας να ζεις (livability), αλλά κάθε φορά που ταξιδεύω συνειδητοποιώ ότι σαν την Αθήνα δεν υπάρχει άλλη πόλη τόσο μοναδική και ξεχωριστή. Λίγο μεγαλοπρεπής, λίγο αφελής, λίγο χωριό, λίγο μητρόπολη, λίγο Ανατολή, λίγο Δύση, έχει κάτι απ'όλα σαν τα μπαχάρια της Ευριπίδου ή τα περίπτερα στην Ομόνοια.

Τελικά, home is where the heart is, που λένε και στο χωριό μου. Πολλοί θα έφευγαν άνετα εκτός Αθήνας (ή ακόμα και εκτός Αττικής) προκειμένου να απαλλαγούν από τις δύσκολες και σίγουρα μη φιλικές συνθήκες ζωής, ακόμα περισσότεροι μη Αθηναίοι ευαγγελίζονται μια μέρα να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Πιστεύω, λοιπόν, ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο για να σε κρατήσει σε τούτη την πόλη από τη συνήθεια, την ανάγκη ή την όψιμη ανακάλυψη κάποιας εναλλακτικής πλευράς της. Πρέπει να την έχεις ζήσει στη διάρκεια του χρόνου, να έχεις βιώσει την αλλαγή του χαρακτήρα της και να την έχεις δει να μεταμορφώνεται για να εκτιμήσεις εκείνα τα στοιχεία που την κάνουν τόσο ελκυστική, κι εγώ νιώθω τυχερός που το έχω ζήσει και συνεχίζω να το ζω για τέταρτη πλέον δεκαετία. Κι ενώ παλιότερα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να μείνω κάπου μακριά από το κέντρο, τώρα πλέον δε μπορώ καν να φανταστώ κάτι τέτοιο. Μεγάλες κουβέντες δε λέω, αλλά μπορώ να πω ότι είμαι πιο σίγουρος από ποτέ.

Αρκετά κλισέ αυτό το post, αλλά χτες μετά από πολύ καιρό έφυγα από το γραφείο μέρα. Περπατούσα στην Πανεπιστημίου ενώ σουρούπωνε, ήταν η πρώτη μέρα που μύριζε άνοιξη και ένιωσα για πρώτη φορά από πέρυσι (τέτοια εποχή) εκείνο το συναίσθημα αισιοδοξίας και αγαλλίασης που μόνο η συγκεκριμένη πόλη στη συγκεκριμένη εποχή και χρονική στιγμή μπορεί να σου αφυπνίσει.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.