Το μοναχικό τανγκό

«Ο χ έχει φτιάξει μια βίλα ψ εκατομμυρίων», «Α, δεν υπάρχει μεγαλύτερο λαμόγιο απ'αυτόν», «Γιατί, ο ψ; Έχει τόσα εκατομμύρια στο εξωτερικό», «Από αυτούς να τα πάρουν, που πάνε και κόβουν τις συντάξεις των 500 Ευρώ», «Ναι, και θα δεις πώς θα μειωθεί το χρέος». Κάπως έτσι κυλάνε οι συζητήσεις στο καφενείο, στο χωριό, στην παρέα, αντικατοπτρίζοντας το mindset της πλειονότητας των πολιτών ότι η κατάντια της χώρας οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε μίζες, ρεμούλες και φαγοπότια μιας αισχρής μειοψηφίας.

Το πρόβλημα είναι ότι με αυτό το σκεπτικό ούτε τα νούμερα βγαίνουν, ούτε το πρόβλημα τίθεται σε σωστές διαστάσεις. Για παράδειγμα, γράφτηκε για την υπόθεση με τα υποβρύχια ότι "οι μίζες που δόθηκαν (...) υπολογίζονται στο 4,5% επί του τζίρου του έργου, δηλαδή ανήλθαν στα 72-83 εκ ευρώ, ποσά τα οποία οι δωροδοκηθέντες γνώριζαν σαφώς ότι μετακυλίονταν σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου". Το ποσό των €70-80 εκ. αντιστοιχεί περίπου στο 0.02% του δημόσιου χρέους και μάλιστα για ένα μεγάλο έργο με υψηλό ποσοστό "μίζας". Προφανώς τεράστιο ποσό σε απόλυτους αριθμούς (όσο περίπου θα αμείβονταν καμιά 100αριά μεσαία στελέχη / υπάλληλοι στο σύνολο της εργασιακής τους ζωής) αλλά και πάλι πολύ μικρό για να είναι καθοριστικό στη διαμόρφωση του δημοσίου χρέους. Αλλού χωλαίνει το σύστημα: στην έλλειψη αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας, στην έλλειψη επιστημονικού ή έστω ορθολογικού σχεδιασμού σχεδόν σε όλα τα συστήματα του κράτους, στις δυνάμεις και τις καταστάσεις που κρατάνε την ανάπτυξη μακριά από αυτή τη δύσμοιρη χώρα.

Αλλά εκεί ο κόσμος δε δέχεται κουβέντα. Το παράπονο του συνταξιούχου που του έκοψαν το ΕΚΑΣ και τα δώρα του Πάσχα και των Χριστουγέννων θα ισχυροποιηθεί από την αναφορά σε εκείνους που τα έφαγαν και τα τρώνε, όχι στις δομικές ελλείψεις και την αναποτελεσματικότητα του συστήματος. Ο δημόσιος υπάλληλος θα διαμαρτυρηθεί για τη μείωση των μισθών διεκδικώντας (και καλά κάνει) τα κεκτημένα που κάποιοι του εκχώρησαν. Τον Καραμανλή και τον ΓΑΠ, για παράδειγμα, τους έστειλαν οι Αμερικάνοι για να μας θάψουν, είναι όλα προαποφασισμένα από τους Αμερικανούς μαζί με τους Γερμανούς και τους Γάλλους (γιατί άραγε;). Για όλα, λοιπόν, φταίνε τα λαμόγια, οι επιτήδειοι, οι αεριτζήδες, οι λωποδύτες και κάποιες συνωμοσίες του αέρα που έχουν βαλθεί να καταστρέψουν την Ελ-λάδα (α ρε funel) και να βάλουν τον Έλ-ληνα να δουλεύει μεροκάματο 8 Ευρώ στις επιχειρήσεις και τα εδάφη που μέχρι πρότινος αποτελούσαν ιδιοκτησία του και ξεπουλήθηκαν στους ξένους για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό φταίει. Μάλιστα.

Είμαι 100% μαζί με τον συνταξιούχο που κάποιοι φωστήρες θεώρησαν ότι αν του κόψουν το ΕΚΑΣ, τα δώρα και το επικουρικό θα συμβάλλουν στη μείωση του χρέους. Θα ήθελα όμως να ακούσω για τη δική του – δική μας ευθύνη σε όλο αυτό το χάλι. Για τα ατελείωτα βολέματα στο Δημόσιο, τα ρουσφέτια κάθε τοπικού πολιτικάντη που η σημασία του εξυψωνόταν σχεδόν σε επίπεδο πρωθυπουργού, για την ανυπαρξία συλλογικής συνείδησης και την προσαρμογή της κοινής λογικής και του modus operandi στο προσωπικό ή μικροπολιτικό συμφέρον. Στην τελική, για το ότι πάντοτε το συμφέρον του ατόμου προηγείται του συλλογικού (ή, αν θες, το τοπικό βέλτιστο του ολικού) και όπου τα δύο αυτά συγκρούονται το αποτέλεσμα είναι σίγουρο. Φοβάμαι ότι η έννοια της συλλογικής (και όχι καθολικής, όπως κάποιοι θέλουν να την εκφράζουν) ευθύνης και της κοινωνικής υπευθυνότητας δεν υπάρχει στην κοινωνία μας - κι αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο στοιχείο που πρέπει να εμφυτευτεί και να καλλιεργηθεί.

Το τελευταίο τσιτάτο, πριν το επόμενο ποτήρι κρασί, είναι το «θέλουν κρέμασμα κι οι 300». Μαζί με αυτούς κανονικά θα έπρεπε να κρεμαστούν και αυτοί που τους ψήφισαν. Φαίνεται όμως ότι η ευθύνη είναι μονόπλευρη, όπως και η οπτική μας γωνία. Σε αυτό το μοναχικό τανγκό δε χορεύουν δύο αλλά ένας.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

1 Response to Το μοναχικό τανγκό

  1. Μια και είμαι φανατικός υποστηρικτής της θέσης που διατυπώνεις δεν έχω τίποτα να σχολιάσω. Κι αν δεν σχολίασα νωρίτερα είναι γιατί περίμενα να διαβάσω πρώτα κάποιες αντιρρήσεις ή κάποια "αλλά" για να γίνει έστω και "χαμηλόφωνα" λίγο "τζέρτζελο".

Από το Blogger.