Το τίμημα της αμετροέπειας

Πριν από ακριβώς ένα χρόνο, με αφορμή τα γεγονότα της 5ης Μαΐου, έγραφα:

“Σκέφτομαι ότι στην Ελλάδα ζούμε τη ζωή μετά. Ποτέ πριν, πάντοτε μετά. Ποτέ να προλαμβάνουμε ή να προνοούμε αλλά πάντοτε να ακολουθούμε, να προσπαθούμε να συμμαζεύουμε τα ασυμμάζευτα, να παρακολουθούμε σαν εξωτερικοί κριτές τα γεγονότα που σημαδεύουν το πετσί μας και καίνε τη σάρκα μας, να οδυρόμαστε και να σκυλεύουμε μνήμες και ζωές που δεν υπάρχουν. Να περιμένουμε, πίνοντας εντωμεταξύ καφέδες και μιλώντας για ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια, το επόμενο χτύπημα για να ζήσουμε και να γράψουμε και πάλι μετά. Μόνο που πλέον το μετά είναι αργά.

Είναι οδυνηρό να βλέπεις ότι ένα χρόνο μετά τη δολοφονία της 5ης Μαΐου, δυόμισι μετά τα Δεκεμβριανά του 2008 και με ουκ ολίγα παρόμοια περιστατικά στο ενδιάμεσο, η αντίδραση στα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι ίδια κι απαράλλαχτη. Δήθεν έκπληξη για το αναμενόμενο, ασέβεια για τα γεγονότα καθαυτά και πάνω, μα πάνω από όλα αμετροέπεια που καλλιεργήθηκε και θέριεψε μέσα σε μια πλαστή πραγματικότητα και της οποίας το τίμημα πληρώνουμε σήμερα. Δυστυχώς τώρα που πρέπει να φανούμε αληθινοί και αυθεντικοί, δε μπορούμε γιατί έχουμε ξεχάσει πώς να το κάνουμε, γιατί μάθαμε και συνηθίσαμε να διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα κατά το συμφέρον και να φορτίζουμε τις λέξεις, το κλίμα, τις συμπεριφορές με δήθεν «ιδεολογικά πρόσημα», όπως γράφτηκε χτες, στη θέση της αλήθειας.

Αυτή τη στιγμή η αμετροέπεια και η υπερβολή είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να ακουστείς μέσα σε ένα χάος από φωνές που η μία συναγωνίζεται την άλλη στη βάση της έντασής τους και όχι του νοήματος των λεγομένων τους. Ο δρόμος όμως είναι φανερά αδιέξοδος και επικίνδυνος: δεν εισακούγονται όσοι σκέφτονται αλλά επικρατούν όσοι φωνάζουν (ή δέρνουν ή μαχαιρώνουν) περισσότερο. Το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται πλέον να υπάρχει περιθώριο αλλαγής, γιατί για άλλη μία φορά (και σίγουρα όχι τελευταία) τρέχουμε πίσω από καταστάσεις αντί να προλάβουμε τη δημιουργία τους. Είναι ένα downward spiral χωρίς τελειωμό, πλέον δεν εκπλησσόμαστε από τίποτα και περιμένουμε να δούμε και να ακούσουμε τα πάντα. Δυστυχώς, και σε αυτή τη μάχη επικράτησης ο επιστημονικός λόγος δεν ακούγεται όσο θα έπρεπε, ίσως γιατί από τη φύση του δεν είναι αμετροεπής και άρα χάνει με τα χέρια κατεβασμένα από όσους χρησιμοποιούν τα δυνατά λαρύγγια και πνευμόνια τους, με τη βοήθεια γκλομπ και παλουκιών, αντί για το μυαλό τους.

Το όνομα αυτού του μπλογκ το εμπνεύστηκα από ένα ρητό που περικλείει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία στις λίγες λέξεις του (και που αργότερα έμαθα ότι προέρχεται από το Πακιστάν): "Your loud voice is not proof of the depth of your knowledge, for an empty utensil makes more noise than a full one". Όσο οι λέξεις και οι πράξεις θα συνεχίσουν να είναι κενές περιεχομένου και λογικής, όσο δηλαδή δεν θα έχουν επαφή με την ουσία των πραγμάτων, τόσο η ένταση με την οποία εκφέρονται θα συνεχίσει να διακρίνει τους πλασματικούς νικητές από τους χαμένους. Στην ουσία, όμως, χαμένοι θα είμαστε όλοι.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

4 Responses to Το τίμημα της αμετροέπειας

  1. Eξαιρετική η ανάρτηση σου. Μέχρι που σκέφτηκα να σπάσω την παράδοση του ιστολογίου μου που θέλει να μην αναδημοσιεύω (όχι προφανώς επειδή δεν υπάρχουν στο διαδίκτυο πολλά-πολλά αξιολογότατα κείμενα και πάντως αξιολογότερα απο τα δικά μου).
    Απλώς κάπου εκεί που το σκεφτόμουνα διάβασα την ομιλία του κ Παπουτσή στις ηγεσίες των Σωμάτων Ασφαλείας και κάπου εκεί έχασα την ψυχραιμία που απαιτεί μια ανάρτηση σαν τη δική σου.
    Και πάλι συγχαρητήρια για το κείμενο σου.

  2. xtsanos says:

    Να'σαι καλά :-) Αναδημοσίευσε ελέυθερα when you feel like it, μήπως τα διαβάσει κανένα ζευγάρια μάτια ακόμη :-p

  3. Συμφωνώ απολύτως με όσα γράφεις. Και βλέπεις ότι η ίδια νοοτροπία είναι που προκαλεί τα προβλήματα παντού, το γεγονός ότι δεν ζούμε την πραγματικότητα, αλλά σε ένα κατασκευασμένο περιβάλλον. Και μετά η έκπληξη -δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό από αυτή την έκπληξη!

    Αυτή τη νοοτροπία που τόσο καλά περιγράφεις στην πρώτη παράγραφο, θυμάσαι που 10 χρόνια πριν, την παρουσίαζαν σαν προτέρημα; Ότι τι σπουδαίοι είμαστε εμείς που λειτουργούμε καλλίτερα υπό πίεση και την τελευταία στιγμή;..

  4. xtsanos says:

    Θυμάμαι. Και στους ΟΑ το ίδιο, και, και, και... Και η αμετροέπεια ζει και βασιλεύει.

Από το Blogger.