El Sol que nos alumbra

Κάποιος έγραψε στο Twitter ότι υπάρχει κόσμος που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Puerta del Sol στη Μαδρίτη και σε περίπου 400 ακόμα ισπανικές πόλεις και φαντασιώνεται επανάληψη στην Αθήνα. Πολλοί (π.χ. εδώ) το αποκηρύττουν, άλλοι δίνουν τη γραμμή για να συνεχιστεί η εργολαβία της διαμαρτυρίας. Δεν κρύβω ότι η εικόνα μιας Πλατείας Συντάγματος ειρηνικά κατειλημμένης επί μέρες από αχρωμάτιστο και ακομμάτιστο κόσμο με εξιτάρει. Και πιο πολύ ακόμα με ενθουσιάζει η ιδέα μιας (επιτέλους) πρωτοβουλίας από και για τη σιωπηλή πλειοψηφία του λαού. Αυτής που χαρακτηρίζεται ως "απολιτίκ" και ως "μάζα" επειδή δε γουστάρει να ακολουθεί κελεύσματα πολιτικού περιεχομένου για διαμαρτυρία, να βλέπει τα ίδια και τους ίδιους σε κάθε πορεία και κάθε απεργία, να ακούει τις ίδιες και απαράλλαχτες ρητορικές και συνθήματα.



Free live streaming by Ustream

Το να εξαπλωθεί ένα κίνημα με τέτοια ταχύτητα σε εκατοντάδες πόλεις εντός Ισπανίας και σε δεκάδες ακόμα εκτός Ισπανίας δεν είναι μαϊμουδισμός όπως αναφέρει ο Old Boy, που τον εκτιμώ αφάνταστα. Αντίθετα, δείχνει μια τρομερή δυναμική που αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να μελετηθεί αλλά απλά να μεταδοθεί σε όσο το δυνατόν ευρύτερο γεωγραφικό και κοινωνικό χώρο γίνεται. Κι εδώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν δείξει ότι μπορούν να αναλάβουν το ρόλο του "ξενιστή", ας το πούμε. Αυτό που είναι επίσης απαιτούμενο και ίσως λείπει από την ελληνική πραγματικότητα είναι ο αυθορμητισμός και η έλλειψη καχυποψίας απέναντι σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα πάντοτε υπάρχει υστεροβουλία σε κάθε πράξη - κι αν δεν υπάρχει θα πρέπει να την εφεύρουμε - ή πάντοτε η πράξη δεν θα ταιριάζει με τα πολύπλοκα θεωρητικά μοντέλα που κατασκευάζουμε ακριβώς για να περιορίσουμε τη δράση. Εδώ, το ζητούμενο είναι άμεσα να πειστεί να βγει και να μείνει ο κόσμος στο δρόμο, έστω και με τα ίδια αιτήματα των Ισπανών, τα οποία επειδή είναι απλά και κατανοητά μπορούν να είναι και εφαρμόσιμα παντού.

Το έχω ξαναπεί και θα το ξαναφέρω ως παράδειγμα όσες φορές χρειαστεί, ότι η μοναδική πραγματικά αυθόρμητη συγκέντρωση πολιτών που υποβοηθήθηκε από το διαδίκτυο ήταν οι συγκεντρώσεις του 2007 για την Πάρνηθα. O exitmusician (καλή του ώρα) έγραφε τότε "ότι η παρακαταθήκη που πρέπει να μείνει από τη σημερινή εκδήλωση δεν σχετίζεται με νούμερα, αν ήταν τρεις ή πέντε χιλιάδες, αλλά με την ουσία. Και η ουσία λέει ότι ήταν μια εκδήλωση διαμαρτυρίας που δεν είχε κεντρική οργάνωση και καθοδήγηση, δεν είχε πολιτικό ή στενό οικονομικό συμφέρον, δεν οργανώθηκε από συγκεκριμένο interest group που προσπαθούσε να προωθήσει τα δικά του αιτήματα, παρά μόνον μέσω blogs, SMS και e-mail". Κάποτε, εμείς εδώ οι Έλληνες το κάναμε. Αυθόρμητα, με ανιδιοτέλεια, ίσως με αφέλεια, και σχεδόν χωρίς την ύπαρξη των social media - αλλά το κάναμε. Αν δεν τα έχουμε χάσει αυτά τα χαρακτηριστικά, θα έπρεπε ήδη να βρισκόμασταν εκεί, γιατί η Ισπανία απέδειξε ότι "νέες πλατείες Ταχρίρ" δε δημιουργούνται κατ' εντολή κανενός παρά μόνο των πολιτών που δεν καθοδηγούνται. Πολλώ δε μάλλον, δε δημιουργούνται από πολιτικούς και εκφραστές πολιτικών με οριακή επιρροή.

Η σκέψη ορισμένες φορές είναι ο εχθρός της πράξης και η πράξη είναι ο εχθρός της αδράνειας. Παρότι φαντάζομαι ότι η μεταφορά του σκηνικού της Puerta del Sol στην Πλατεία Συντάγματος πιθανότατα δε θα άλλαζε πολλά πράγματα στη μνημονιακή μας πραγματικότητα, εντούτοις θα συνιστούσε ένα ηχηρό μήνυμα που θα εξέπεμπε στα αυτιά των Ελλήνων πολιτικών τα κοινά, δίκαια και μεταφέρσιμα αιτήματα των Ισπανών και την ανάγκη μιας πραγματικής και όχι στα λόγια ηθικής επανάστασης.

Αλλά το ζήτημα, όπως προείπα, είναι ένα: μπορούμε να αφήσουμε τον ήλιο της Sol να μας φωτίσει;

Υ.Γ. Εδώ μια ανταπόκριση (μέσω του blog του Πιτσιρίκου) για την αντίστοιχη συγκέντρωση στην Plaça Catalunya στη Βαρκελώνη. Τόσο απλά κι όμως τόσο μα τόσο αυθόρμητα και δημοκρατικά.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

8 Responses to El Sol que nos alumbra

  1. Old Boy says:

    Παρεξήγηση :) Ειρωνικά το γράφω αυτό για τον μαϊμουδισμό. Υπέρ είμαι και αν δεις και στα σχόλια εξηγώ γιατί είμαι υπέρ.

  2. To ερώτημα είναι αν θα ξεκουνηθούμε. Γιατί αυτό δεν πρέπει να το κάνουν οι "άλλοι", πρέπει να κάνουμε εμείς.

  3. xtsanos says:

    @Old Boy

    Παρεξήγησις; Κι εγώ τώρα πρέπει να ανασκευάσω όλο το post μου; :-p

    @Κατερίνα

    Λείπουν βασικές δυνάμεις για να ξεκουνηθούμε. Κάθε λαός αντέχει μέχρι συγκεκριμένο σημείο πίεσης. Εμείς φαίνεται ότι είμαστε από αυτούς που αντέχουν κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο...

  4. Ωραία και αντικομφορμιστικά ακούγονται όλα αυτά . Μια ειρηνική συγκέντρωση στο Σύνταγμα χωρίς κομματικές σημαίες (καμμία σχέση βέβαια με "πλατεία Ταχριρ" και φυσικά οι Αιγύπτιοι μπορεί να ξέμπλεξαν με τον Μουμπάρακ μετά 30 χρόνια αλλά δεν ξέρουμε αν και πως θα ξεμπλέξουν γενικώς).
    Μόνο που μια συγκέντρωση εκτός από μια διαμαρτυρία ,ένα "Οχι!" , πρέπει να έχει και ένα "Ναι!", μια πρόταση. Και σ΄ αυτή είναι πολύ δύσκολο να συμπέσουμε όλοι όσοι ίσως θα μας άρεσε μια τέτοια κίνηση. Κι αν δεν υπάρχει μια πρόταση η όλη ιστορία φοβάμαι ότι περιορίζεται σε ένα συμπαθές happening.

  5. xtsanos says:

    Να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Αυτό νομίζω ότι είναι το ζήτημα αυτή τη στιγμή που το σίδερο κολλάει στη βράση. Τα μανιφέστα και οι ιδεολογικές προσεγγίσεις θα έρθουν. Αλίμονο, Ελλάδα είμαστε, με τόσους θεωρητικούς απο όλες τις πλευρές. Η δράση μας λείπει, κι αυτό είναι το σημερινό στοίχημα. Εξάλλου, καθένας έχει πάρα, μα πάρα πολλά από μόνος του για να διαμαρτυρηθεί και όλοι έχουμε πολλά κοινά που είτε ξέρουμε είτε όχι.

  6. Πιστεύω πως έχει πρόταση και είναι αυτονόητη, η κίνηση αυτή των πολιτών. Επιστροφή στην αξιοκρατία, στην ισονομία, στην απονομή δικαιοσύνης στην ηθική της πολιτικής, της δημόσιας ζωής. Δεν ακούγεται αλλά το ακούω στα αυτιά μου.. ίσως ακούω φωνές πια.. :)

  7. Και οπως ειδες, ειδα, ειδαμε καλο μου, τοσες βδομαδες, η ευχη σου έπιασε...

  8. Ένα μήνα και μετά, πως φαίνεται πλέον η κατάσταση;

Από το Blogger.