Archive for Φεβρουαρίου 2011

Το σύστημα που αποδίδει

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα σε Τυνησία, Αίγυπτο, Μπαχρέιν, Λιβύη κλπ. υπάρχει μια ανησυχία στον πολιτικό κόσμο ότι το κλίμα γενικευμένης εξέγερσης μπορεί να μεταφερθεί και στην Ελλάδα. Νομίζω ότι μια ειδοποιός διαφορά είναι ότι το σύστημα εξουσίας σε αυτές τις χώρες πιάστηκε στον ύπνο, δεν περίμενε ποτέ ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, και γιαυτό αντέδρασε με τον πιο ακραίο τρόπο: σφάζοντας το λαό που υποτίθεται ότι υπηρετούσε. Ειδικά στην περίπτωση της Λιβύης, η αντίδραση του μεγαλομανούς και παρανοϊκού Καντάφι ήταν σοκαριστική πέρα από κάθε φαντασία. Από την άλλη, εδώ στο Ελλαδιστάν το σύστημα είναι πιο sophisticated και elaborate (που λέμε και στο χωριό μου) κι έχει δημιουργήσει έμμεσους τρόπους καταστολής - όχι με την επαναστατική έννοια αλλά με την ιατρική - που λειτουργούν σε αγαστή σύμπνοια με τους σκοπούς του.

Για παράδειγμα, ένας από αυτούς είναι η εργολαβική αντίληψη της λαϊκής διαμαρτυρίας από όσους θεωρούν εαυτούς de facto εκφραστές της λαϊκής δυσαρέσκειας. Δε θεωρώ τυχαίο ότι οι εκατοντάδες πορείες και διαμαρτυρίες υπό τη σκέπη κομμάτων, οργανώσεων και γκρουπούσκουλων έχουν καταφέρει ελάχιστα πράγματα για τον λαό που υποτίθεται ότι εκφράζουν, κι αυτά τα ελάχιστα (γιατί δε θέλω να γίνομαι μηδενιστής) είναι σαφώς μη μετρήσιμα. Επίσης, είναι τραγικά οξύμωρο ότι τελικά ο λαός είναι ο μόνος που δε συμμετέχει σε τέτοιες εκδηλώσεις επειδή δεν θεωρεί ότι τον εκπροσωπούν αυτοί που θεωρούν ότι τον εκπροσωπούν! Κι αυτή είναι μια τεράστια διαφοροποίηση ανάμεσα στα εκατομμύρια που διαδηλώνουν και δολοφονούνται στην Πλατεία Ταχρίρ, στην Πλατεία Μαργαριταριού, στη Βεγγάζη και την Τρίπολη, και στις μερικές χιλιάδες συνδικαλιστών και μελών διαφόρων μετώπων που δε μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα μεταξύ Συντάγματος και Ομόνοιας, διοργανώνοντας κάθε φορά διαφορετικές συγκεντρώσεις: η απουσία του λαού.

Βέβαια, στην τελική και εφόσον τα πράγματα φτάσουν σε αδιέξοδο, το σύστημα διαθέτει το υπέρτατο όπλο: τη μαγική κίνηση των εκλογών. Η ευθύνη στο λαό, η φρέσκια λαϊκή εντολή, ο ενθουσιασμός του "νέου ξεκινήματος", η ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο του λαού, τα "σηκωμένα μανίκια", που ουσιαστικά αποτελεί τη νομιμοποίηση του βιασμού για μερικά ακόμα χρόνια μέχρι ο κύκλος να ξαναφτάσει στο ίδιο σημείο και να πάμε πάλι από την αρχή. Είναι μελετημένα τα πράγματα. Ίσως μάλιστα αυτό είναι το μόνο σύστημα στην Ελλάδα που λειτουργεί σωστά και αποδοτικά.

Posted in | 2 Comments

Της επιστροφής

Πάει κάμποσος καιρός που έχω να γράψω εδώ μέσα, πάνω από τρεις βδομάδες. Έχουν γίνει τόσα πολλά που ήθελα να σχολιάσω αλλά κάτι με κράταγε πίσω. Τον τελευταίο καιρό διάφορα άγχη έχουν μεγαλώσει, καταπιέζοντας την όρεξη για γράψιμο έστω και μερικών αράδων, έτσι για να λέω ότι το blog παραμένει σταθερά ενεργό. Κι επειδή δεν είμαι από κείνους που κάθε φευγαλέα ιδέα ή σκέψη την κάνουν post ούτε έχω υλικό έτοιμο που περιμένει να δημοσιευτεί, αλλά προσπαθώ να αφιερώνω λίγο χρόνο για να επεξεργαστώ αυτό που έχω στο μυαλό μου, η κατάληξη είναι μάλλον αναμενόμενη.

Το αστείο είναι ότι κάθε φορά που δημοσιεύω ένα post αισθάνομαι όμορφα, κι ακόμα πιο όμορφα νιώθω όταν το post δημιουργεί ερεθίσματα κι αντιδράσεις υπό τη μορφή σχολίων. Γιατί λοιπόν δεν το κάνω συχνότερα; Νομίζω ότι ορισμένες φορές η διαδικασία να διαμορφώσεις ένα post, με τα επιχειρήματα, τη λογική συνέχεια των γραφομένων, τα συμπεράσματά του είναι δυσκολότερη όταν γενικότερα στη ζωή σου χρειάζεσαι απτά αποτελέσματα και μάλιστα άμεσα. Είναι, δηλαδή, δύσκολο να θεωρητικολογείς και να ασχολείσαι με λογικές ασκήσεις επί χάρτου όταν πρέπει και έχεις ανάγκη να δεις ουσιαστική πρόοδο και αλλαγή σε ζητήματα που αφορούν τα επόμενα βήματα της ζωής σου. Γιαυτό και κάθε ιδέα που απαιτεί επεξεργασία για να μεταμορφωθεί σε κείμενο τούτες τις περιόδους μπαίνει στο ψυγείο.

Ονόμασα αυτό το post "της επιστροφής", αφενός γιατί είναι ακριβώς αυτό (μια επιστροφή μετά από ένα διάστημα αδράνειας), αφετέρου γιατί θεωρώ ότι πρέπει να επιστρέψω στη διαδικασία της επεξεργασίας των σκέψεών μου. Αυτή τη φορά, όμως, η προσέγγιση θα βασίζεται και στη συναισθηματική επεξεργασία πέρα από την εκλογίκευση. Αν μου βγει, περισσότερο στο θυμικό παρά στη λογική. Κι αυτό είναι κάτι που μου λείπει πολύ και παντού.

Τούτο post μου πήρε γύρω στα 10 λεπτά για να γραφτεί. Ίσως τελικά είναι καλύτερα έτσι.

Posted in | Leave a comment
Από το Blogger.