Archive for Αυγούστου 2011

Μερικές καινούριες νότες και τη βγάζουμε για λίγο καιρό ακόμα

Πριν το "Επτά εβδομάδες μετά" είχα ξεκινήσει ένα post με τον τίτλο "Έξι εβδομάδες μετά" και πριν από αυτό ένα άλλο με τίτλο "17 μέρες μετά". Και τα δύο προηγούμενα posts υπάρχουν μαζί με καμιά δεκαριά ακόμα στα Πρόχειρα - κάτι σαν demo ή μισοτελειωμένα ακυκλοφόρητα τραγούδια που η ανακάλυψή τους σε κάποια σκονισμένη μπομπίνα στα κατάβαθα ενός σκοτεινού αρχείου φέρνει ρίγη και απανωτούς οργασμούς στους οπαδούς του καλλιτέχνη. Με τη μόνη διαφορά ότι δεν περιμένω τα δικά μου ημιτελή post να φέρουν καμιά ρίγη (πόσο μάλλον οργασμό) σε κανέναν - κάνα χασμουρητό και πολύ είναι. Αλλά η αναζήτηση ακυκλοφόρητων μουσικών κομματιών φέρνει σίγουρα κάμποσες συγκινήσεις στον οπαδό, ενδεχομένως και οργασμούς (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα).

Μπορείς να πεις ότι η αναζήτηση για ακυκλοφόρητα κομμάτια των αγαπημένων καλλιτεχνών είναι ενασχόληση κυρίως των συλλεκτών, όμως αυτή η άποψη δεν είναι απόλυτα σωστή. Οι συλλέκτες ενδιαφέρονται για ό,τι έχει κυκλοφορήσει οπουδήποτε στον κόσμο (έστω κι αν πρόκειται π.χ. για το ίδιο single με τα ίδια ακριβώς κομμάτια, εξώφυλλο, χρώμα βινυλίου κλπ., αρκεί να έχει τυπωθεί σε διαφορετική χώρα) ή/και δεν έχει κυκλοφορήσει. Στην τελευταία περίπτωση οι μέθοδοι προσπορισμού μπορεί να είναι, ας πούμε, "σκιώδεις", μπορεί όμως να είναι και αθώες (κάποια ξεχασμένη ή χαμένη κόπια ενός demo που βρέθηκε στα χέρια τους). Οι φανατικοί οπαδοί ενδεχομένως δεν ενδιαφέρονται για το 57326o remix ενός κομματιού και ίσως δεν θα αδειάσουν τις τσέπες τους για να αγοράσουν το ένα και μοναδικό acetate με το Άγιο Δισκοπότηρο των ακυκλοφόρητων κομματιών που θα κλειδώσουν σε κάποια θυρίδα, προφυλαγμένο από βελόνες, πικάπ και αυτιά. Αλλά αμφότεροι θα σκότωναν για ακόμα μερικές καινούριες νότες από τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη, ειδικά όταν αυτός για αντικειμενικούς λόγους (θάνατος, διάλυση) δε μπορεί να παράγει άλλες.

Όλα τα παραπάνω τα έχω δει να γίνονται (ή τουλάχιστον να περιγράφονται), καθότι κι εγώ έχω ένα μεγάλο κόλλημα ήδη από το σχολείο με τους Queen. Ξεκίνησε κλασικά από μια κασέτα με το Greatest Hits Ι που μου έγραψε συμμαθητής ισάξια κολλημένος, συνεχίστηκε με τη φάση της πώρωσης όπου όλα τα ακούσματά μου ήταν ο Mercury και η παρέα του και έφτασε σε ένα σημείο που δεν θα το χαρακτήριζα ως σημείο κορεσμού αλλά περισσότερο επιλεκτικής και κριτικής ακρόασης. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, όταν έχεις ακούσει το Somebody to Love και το Stone Cold Crazy καμιά δεκαριά χιλιάδες φορές έκαστο να ψάχνεις για κάποιο καινούριο άκουσμα από το συγκρότημα αυτό, έστω κι αν δεν υπάρχει πια.

Με δεδομένες τις ελάχιστες προ Internet πηγές (βιβλία - ειδικά το εκπληκτικά λεπτομερές αν και μη αντικειμενικό "As It Began" -, περιοδικά και ανταλλαγή απόψεων με άλλους ομοιοπαθείς) και το γεγονός ότι δε ζούμε στο Νησί αλλά στην Ελλάδα, οι πιθανότητες να βρεις και να μπορέσεις με το μαθητικό σου χαρτζηλίκι να αγοράσεις bootlegs ή συλλογές με ακυκλοφόρητα κομμάτια είναι ελάχιστες. Όμως τέτοιες ευκαιρίες υπήρξαν και τις θυμάμαι πολύ καλά: για παράδειγμα, στο παλιό Metropolis είχα βρει στα βινύλια ένα διπλό LP που περιείχε κομμάτια που μέχρι τότε ανήκαν στη σφαίρα του μύθου: μεταξύ άλλων μια live εκτέλεση του πολυθρύλητου "Hangman" (κομμάτι που φέρονται να ηχογράφησαν το 1972-3 αλλά δεν έχει εμφανιστεί ποτέ σε studio εκτέλεση) με άθλιο ήχο, μια εκτέλεση του "Cool Cat" με β' φωνητικά από τον David Bowie και το διαμάντι αυτής της συλλογής: τα δύο κομμάτια που οι τρεις από τους τέσσερις Queen με το όνομα Larry Lurex είχαν ηχογραφήσει το 1972, όταν, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, έψαχναν για λίγο ελεύθερο χρόνο στα Trident Studios για να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο: το I Can Hear Music των Barry/Greenwich/Spector και το Goin' Back των Goffin/King, που έχει τραγουδήσει μεταξύ άλλων η θεά Dusty Springfield. Αυτά τα τέσσερα κομμάτια και κάνα δυο ακόμα ήταν εντελώς καινούρια ακούσματα στα αυτιά μου και, όπως ήταν αναμενόμενο, τα έλιωσα στο Walkman, αφού τα αντέγραψα σε κασέτα. Τότε κόλλησα το μικρόβιο του completist.

Όταν το internet άρχισε να διαδίδεται και στην Ελλάδα άρχισα να το ψάχνω διαδικτυακά. To Google δεν ήταν τότε (2001-2) αυτό που είναι σήμερα, υπήρχαν όμως Altavista και Lycos. Φαντάζεσαι λοιπόν την έκπληξή μου όταν μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα ένα site κάποιου τρελαμένου που είχε συγκεντρώσει καμιά 15αριά ακυκλοφόρητα και τα έδινε δωρεάν προς κατέβασμα. Silver Salmon, Feel Like, I Guess We're Falling Out και την ψυχή μου πάρε. Παρασκευή βράδυ, μπροστά στον υπολογιστή, να προσεύχομαι να μην πάρει κανένας τηλέφωνο και μου διακόψει τη dial-up σύνδεση και να κατεβάζω μέχρι το ξημέρωμα. Μιλάμε για τρέλα. Σαν να δίνεις σε ένα παιδί το κλειδί μιας ντουλάπας με ολοκαίνουρια αχρησιμοποίητα παιχνίδια και να του λες "όλα δικά σου". Δεν άκουγα τίποτα άλλο για τους επόμενους 3 μήνες.

Με το ευρυζωνικό internet όλα φαντάζουν πιο εύκολα και οι απαιτήσεις μεγαλώνουν. Δεν αρκεί να έχεις το x bootleg σε mp3 (που από μόνο του είναι ένα τεράστιο βήμα σε σχέση με το CD ή το βινύλιο), αλλά σε FLAC, lossless και δεν ξέρω τι άλλο format. Τα ακυκλοφόρητα κομμάτια όμως είναι καλοδεχούμενα σε ό,τι format κι αν έρθουν, που συνήθως είναι mp3 χαμηλής ποιότητας. Αυτό αρκεί, σημασία έχει η καινούρια μουσική. Η ποιότητα της σύνθεσης είναι συχνά δευτερεύον ζήτημα - θα μπορούσε ο Mercury να έχει βάλει μία από τις πολλές γάτες του να χοροπηδάνε πάνω στο πιάνο κι αυτός να σιγοντάρει κι αυτό αμέσως θα χαρακτηριζόταν ως ακυκλοφόρητο κομμάτι αν είχε διάρκεια πάνω από 1 λεπτό (για κάτι παρόμοιο άκου π.χ. αυτό). Αλλά οι περισσότερες ακυκλοφόρητες συνθέσεις τους είναι πραγματικά διαμάντια που δε μπορείς παρά να αναρωτιέσαι πόσο εκπληκτικά θα ακούγονταν αν είχαν οκολκηρωθεί.

Κατά καιρούς, λοιπόν, αναδύονται στην επιφάνεια ορισμένα demo που ταράζουν τα νερά στα οπαδικά sites και fora. Συνήθως πρόκειται για κομμάτια που για διάφορους λόγους δεν θα έχουν κάποια μελλοντική εμπορική αξία - η σύνθεση είναι τόσο πρωτόλεια που δε θα μπορέσει ποτέ να μετατραπεί σε κανονικό κομμάτι, η ποιότητα της ηχογράφησης είναι κακή κλπ. Τα λεγόμενα του υπεύθυνου για τη διαχείριση του αρχείου των Queen, Greg Brooks, αναφέρουν την ύπαρξη αρκετών κομματιών που με λιγότερη ή περισσότερη επεξεργασία θα μπορούσαν να γίνουν όχι απλά ολοκληρωμένα κομμάτια αλλά τεράστιες επιτυχίες. Το γιατί δεν έχει γίνει αυτή η επεξεργασία είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, αλλά νομίζω ότι είναι κατανοητό ότι δεν πρόκειται να κυκλοφορήσουν στην τρέχουσα μορφή τους πριν εκπληρώσουν τον εμπορικό σκοπό τους.

Ακόμα όμως και η ανακάλυψη ενός ημιτελούς demo (τα Grand Dame, Affairs, Back To Storm είναι τα τρία πιο πρόσφατα τέτοια παραδείγματα σε ό,τι αφορά τους Queen) δίνει στον αφοσιωμένο οπαδό ένα fix, μερικές νότες που θα τον βγάλουν για λίγο καιρό ακόμα μέχρι να ανακαλυφτεί το επόμενο μισοτελειωμένο demo και so on so forth. Με δεδομένο τον προφανώς πεπερασμένο αριθμό των κομματιών που έχουν αφήσει πίσω τους συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που δεν υφίστανται πλέον, καθετί που εμφανίζεται παίρνει σχεδόν μυθική διάσταση, όσο μικρό ή ποταπό κι αν είναι. Το ότι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τα θεωρούσαν ανάξια κυκλοφορίας δεν έχει και τόση σημασία - ο οπαδός είναι μυστήριο τρένο και τα θέλει όλα. Κι όταν του τα δώσουν όλα, θα φανταστεί με το μυαλό του διάφορα και θα ψάχνει κι άλλα. Ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ.

Posted in | 1 Comment
Από το Blogger.