Archive for 2012

Heavenly pop hit: μια απόλυτα υποκειμενική προσέγγιση

Στην προ-Internet εποχή, εκεί στις αρχές και τα μέσα των 90s και για περίπου τέσσερα χρόνια, περίμενα στωικά κάθε μήνα να βγει το καινούριο Ποπ + Ροκ για να (λέω ότι) είμαι μουσικά ενήμερος. Μαζί με κάτι fanzines, το αγγλικό MTV (όταν το Μ όντως σήμαινε Μusic) και το word of mouth φίλων, η πληροφορία ήταν πολύτιμη και γιαυτό αποτυπωνόταν ανεξίτηλα στη μνήμη. Έτσι, θυμάμαι ακόμα π.χ. μια συνέντευξη του Dave Rowntree των Blur σε κάποιον συντάκτη του περιοδικού, την επανακυκλοφορία του "Peter Pan Hits the Suburbs" των Astronauts και το δίλημμά μου αν ήθελα να το αγοράσω ή όχι, ότι δίσκος κάποιου μήνα το '94 ήταν κάποιο "Souldier" κάποιων Kastrierte Philosophen (το πρώτο #wtf που πρέπει να αναφώνησα), η βαθμολογία 9/10 του Άκη Λαδικού στο 7ιντσο "Some Might Say / Talk Tonight" των Oasis, την απογοήτευση που ο Σπήλιος Λαμπρόπουλος δεν είχε βαθμολογήσει το "Made In Heaven" των Queen. Πολλά άρθρα είναι επίσης που θυμάμαι αποσπασματικά, χωρίς ελπίδα ανάκτησης από τη μνήμη μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Ένα από αυτά ήταν για το τέλειο ποπ τραγούδι.

Απο εκείνο το άρθρο ούτε το όνομα του συντάκτη θυμάμαι, ούτε πότε δημοσιεύτηκε. Θυμάμαι μόνο ότι περιέγραφε τα κριτήρια του συντάκτη για το τι συνιστά ένα τέλειο ποπ τραγούδι και στη βάση αυτών κατέληγε στο ότι το τέλειο ποπ τραγούδι είναι το "God Only Knows" των Beach Boys. Επηρεασμένος, θυμάμαι ότι είχα αρχίσει να φτιάχνω μια λίστα με τις δικές μου επιλογές αλλά μην έχοντας αρκετά ακούσματα προσπαθούσα να επιλέξω με βάση "αντικειμενικά" κριτήρια όπως το καλλιτεχνικό μέγεθος, η επίδραση, η αποδοχή του καλλιτέχνη. Το λάθος ήταν ακριβώς εκεί: τα όποια κριτήρια είναι απόλυτα υποκειμενικά και εμπεριέχουν πολύ συναίσθημα. Η επιλογή προϋποθέτει επίσης ότι είσαι αρκετά απενοχοποιημένος να παραδεχτείς "guilty pleasures" χωρίς να ντρέπεσαι, κάτι που δεν είναι εύκολο όταν είσαι 16 χρονών και ξέρεις ότι τα ακούσματά σου είναι περιορισμένα για τέτοιες ασκήσεις.

Τα πράγματα αλλάζουν όταν πατάς τα 35. Δε θέλει πολλή σκέψη, γιατί τα διαμάντια τα έχεις επιλέξει δια της φυσικής επιλογής - είναι αυτά που μετά από δεκάδες χιλιάδες ακούσματα μπορείς να τα αναφέρεις μέσα σε ένα λεπτό και να αιτιολογήσεις την επιλογή τους. Για εμένα λοιπόν, το τέλειο ποπ τραγούδι έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

1. Έχει διάρκεια γύρω στα τρία λεπτά - η ιδανική διάρκεια για την ιδανική δομή.
2. Έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου - δε μπορεί να είναι τέλειο π.χ. το "Call Me Maybe" που έχουν λυσσάξει όλοι, όταν δεν ξέρεις αν θα το θυμάσαι σε πέντε μήνες.
3. Έχει άμεση ή έμμεση σύνδεση και επιρροές από το ένδοξο παρελθόν. Γιατί, κακά τα ψέματα, δε μπορεί ένα τέλειο pop τραγούδι να αναφέρεται στη Rihanna και τους One Direction, μπορεί όμως κάλλιστα να αναφέρεται στην Aretha Franklin και τους Bee Gees. Στην πρωτότυπη έκδοση, δηλαδή, και όχι σε δεύτερης ή τρίτης γενιάς κόπια.
4. Στο τέλος σε αφήνει να θες κι άλλο, να λες "γαμώτο, να είχε μια στροφή ακόμα / να ήταν η coda λίγο μεγαλύτερη / να υπήρχε extended version".
5. Στέκεται μόνο του και όχι ως μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Κοινώς, απαντάς καταφατικά στην ερώτηση αν θα μπορούσε να είναι στα τρία/πέντε/δέκα τραγούδια που θα ήθελες να έχεις μαζί σου αν ήσουν ναυαγός σε ένα απομονωμένο νησί.
6. Όσες φορές κι αν το ακούσεις, δεν το βαριέσαι.
7. Όσες φορές κι αν το ακούσεις, σου φέρνει στο μυαλό και στην καρδιά εκείνες τις μοναδικές στιγμές που έχεις περάσει μαζί του ή την υπέροχη εποχή με την οποία το έχεις συνδέσει. Το πιο υποκειμενικό κριτήριο όλων.

Με βάση τα παραπάνω χαλαρά καθορισμένα κριτήρια, τα πέντε τραγούδια που επιλέγω ως τέλεια μέσα σε ένα λεπτό και χωρίς σκέψη είναι τα εξής:

1. Beach Boys - God Only Knows (1966) / είχε δίκιο ο άγνωστος συντάκτης



2. The Beatles - Penny Lane (1967) / δεν ξέρω ποιο λατρεύω περισσότερο, αυτό ή το πρώτο



3. The Smiths - The Boy With The Thorn In His Side (1985) / προσωπική προτίμηση μεταξύ αυτού και του "There Is A Light That Never Goes Out"



4. The La's - There She Goes (1990) / ακόμα θυμάμαι όταν είδα πρώτη φορά το video clip στο MTV



5. Teenage Fanclub - Sparky's Dream (1995) / μαγεία συμπυκνωμένη σε τρία λεπτά



Μετά το πρώτο λεπτό έρχονται βέβαια κι άλλα στο μυαλό: το "Waterloo" των ABBA, το "Itchycoo Park" των Small Faces, το "Here Comes Your Man" των Pixies, το "Teenage Kicks" των Undertones, το "Son of a Preacher Man" της Dusty Springfield, και, και, και... Όπως όμως γράφει το blog "Retrospace", δεν έχει νόημα να αραδιάσεις 179 τέλεια τραγούδια γιατί μετά από ένα σημείο απλά αναπαράγεις τα charts των τελευταίων δεκαετιών. Λίγα και καλά. Ή μάλλον όχι απλά καλά, αλλά τέλεια.

Υ.Γ. Ο τίτλος του post κάνει αναφορά στο ομώνυμο κομμάτι των νεοζηλανδών The Chills από το 1990, το οποίο παρότι πανέμορφο δεν είναι "τέλειο" για μένα.

Υ.Γ. 2 To post αυτό το έγραψα μέσα στα 22 λεπτά που διαρκεί η δεύτερη πλευρά του "Abbey Road", που είναι όχι απλά ο καλύτερος δίσκος αλλά η καλύτερη ανθρώπινη pop δημιουργία όλων των εποχών. Και γι'αυτή την απόλυτα υπoκειμενική άποψη δε σηκώνω αντίρρηση :-)

Posted in | 1 Comment

Five songs to make you happy



'Sometimes you just know that it's your time / it all seems right'




'With every warm touch of kindness / I'm the blindest man here'



'Grant me this wish and you're welcome to my soul'




'Where there are pixels / Oh there is life'




'Somewhere in the world / someone's got my girl'


Τη Δευτέρα κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Martin Rossiter, τραγουδιστή των πάλαι ποτέ Gene. Για τους Gene έχω γράψει εδώ, είναι η αγαπημένη μου μπάντα από το 1995 όταν, με αρκετή περιέργεια και κάποιες αμφιβολίες, κρατούσα στα χέρια μου το δεύτερο δίσκο τους, έχοντας τον μόλις αγοράσει από το τότε Happening στη Χαριλάου Τρικούπη - πήγα σπίτι, τον άκουσα και μετά από μιάμιση ώρα ξανακατέβηκα τρέχοντας στο ίδιο δισκάδικο για να αγοράσω και τον πρώτο. Δεν ήταν ποτέ από τα μεγάλα ονόματα και σταμάτησαν το 2004, έχοντας όμως φανατικό κοινό που παραμένει ακόμα και σήμερα.

Αυτά τα πέντε τραγούδια (τρία solo και δύο των Gene) ίσως σε κάνουν πιο χαρούμενο, ίσως φέρουν δάκρυα στα μάτια και κόμπο στο λαιμό σου, αλλά σίγουρα θ'αγγίξουν κάτι μέσα σου.

Αν θες να αγοράσεις το δίσκο πήγαινε εδώ και με 8 λίρες είναι δικός σου για να τον κατεβάσεις. 1% από τα έσοδα και 3% από τα όποια κέρδη θα δοθούν στον οργανισμό League Against Cruel Sports.

Posted in | Leave a comment

Forever delayed

Περιμένοντας ένα σημαντικό έλεγχο σε έργο που διαχειρίζεσαι και με ένα ταξίδι την ίδια μέρα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια να νιώθεις χαλαρός. Παρότι στα 10+ χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά το έχω περάσει άπειρες φορές το άγχος πριν το meeting (όσες και τα ταξίδια που έχω κάνει) κι ιδιαίτερα όταν θα δω τους υπόλοιπους συνεργάτες και θα με δουν για πρώτη φορά, πάντα υπάρχει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ο δε έλεγχος είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία που έχω ξαναπεράσει και γνωρίζω εξίσου καλά πώς να αντιμετωπίσω. Αυτά τα δύο θα έπρεπε λογικά να μου έχουν δημιουργήσει ένα επίπεδο άγχους σημαντικό αλλά, εντάξει, διαχειρίσιμο. Όμως αυτό που έπαθα την προηγούμενη εβδομάδα κι από το οποίο μόλις σήμερα αρχίζω να συνέρχομαι δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.

Με λίγα λόγια, το άγχος όχι απλά χτύπησε κόκκινο αλλά κι όλες τις αποχρώσεις του μαζί. Μετρούσα τις ώρες, τα λεπτά, μέχρι το κάθε milestone: την άφιξη του ελεγκτή, την αναχώρηση για το αεροδρόμιο, την άφιξη στον προορισμό, το check-in στο ξενοδοχείο, τις ώρες ύπνου, σαν να είχε ενσωματωθεί στο κεφάλι μου ένα doomsday clock που πορευόταν ασταμάτητο προς τα μεσάνυχτα και την ολική καταστροφή. Από όρεξη μηδέν, ένα σάντουιτς κι ένα γιαούρτι (γιαούρτι ρε φίλε) στο αεροπλάνο, ένας τριπλός εσπρέσο κι ένας χυμός το επόμενο πρωί, και τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Και μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής, ακόμα κι όταν τα ορόσημα περνούσαν ένα-ένα και η καταστροφή δεν ερχόταν - κάθε άλλο μάλιστα μιας και όλα πήγαιναν κατ' ευχή και ακόμα καλύτερα.

Προσπάθησα να το σκεφτώ λογικά. Περπατώντας ένα ζεστό και πανέμορφο βραδάκι στην παραλία της πόλης που επισκέφτηκα, πηγαίνοντας προς το καθιερωμένο δείπνο (όπου συζητήθηκαν μεταξύ άλλων η ετυμολογία της λέξης "φέτα", οι ομοιότητες και διαφορές ΧΑ-BNP και αν ο Ed Miliband είναι καλύτερος πολιτικός από Cameron και Clegg), στο αεροδρόμιο επιστρέφοντας την επόμενη μέρα, όλες οι προσεγγίσεις με βάση τη λογική έπεφταν σε τοίχο: με βάση τα δεδομένα των ημερών δεν υπήρχε λόγος άγχους κι αυτό αποδείχτηκε ξεκάθαρα. Κι όμως δε θυμάμαι να έχω αισθανθεί τόσο "stranded helpless, endlessly" τα τελευταία χρόνια.

Είναι οι αντοχές που τελειώνουν, είναι οι απαιτήσεις που αυξάνονται, είναι το συναίσθημα ότι κλωθωγυρίζω στα ίδια και τα ίδια εδώ και χρόνια, είναι ο φόβος της αποτυχίας και το βάρος των απαιτήσεων, είναι η απελπισία και η τρικυμία που προκαλεί η επανεμφάνιση της έλλειψης ενός σημείου αναφοράς. Χωρίς προσωπική προοπτική, χωρίς προοπτική ως κοινωνία και ως χώρα, χωρίς το κουράγιο να αποφασίσω τη μεγάλη αλλαγή γιατί δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω, χωρίς πυξίδα. Λέξεις, πράξεις, συναισθήματα σκορπισμένα από δω κι από κει, χωρίς ειρμό, χωρίς πλάνο, ασύνδετα κι αποσπασματικά και καθυστερημένα. Νομίζω ότι ποτέ ξανά οι δυο λέξεις που φτιάχνουν το όνομα αυτού του μπλογκ δεν είχαν μεγαλύτερη ισχύ από σήμερα, όχι μόνο για μένα. Αισθάνομαι ότι forever delayed είμαστε όλοι, μοιραζόμενοι κάποιους κοινούς λόγους πέρα από τους προσωπικούς μας.

Τώρα που κάθομαι στο μπαλκόνι, αυτό το υπέροχο Σαββατόβραδο, προφυλαγμένος από το Sunday night blues κι έχοντας αφήσει την προηγούμενη βδομάδα πίσω, αυτές οι αράδες βγαίνουν σα νερό. Το Σαββατόβραδο είναι η μοναδική στιγμή της βδομάδας που μπορώ να μαζέψω τις σκέψεις μου και να προσπαθήσω να καταγράψω μερικές από αυτές εδώ μέσα, και να αισθανθώ για μερικές στιγμές λίγο λιγότερο "stranded helpless, endlessly".



Posted in | 1 Comment

Ένα άχαρο déjà vu

Το παρακάτω κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι δημοσιεύτηκε στη συλλογή "Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι" (Ίκαρος, Αθήνα, 1988). Πρέπει να γράφτηκε στα τέλη του '85 - αρχές του '86, "στην αρχή της δεύτερης τετραετίας" των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.




Κανείς μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το περιεχόμενο, όμως δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή η ίδια ρητορική χρησιμοποιείται από τότε που γράφτηκε το κείμενο μέχρι σήμερα για να στηλιτεύσει τη λανθασμένη πορεία προηγούμενων κυβερνήσεων και να αναδείξει την ανάγκη σύμπνοιας και συνεργασίας των πολιτών. Κι αν τότε συνιστούσε μια θεμιτή προσέγγιση, μετά από 27 χρόνια είναι ένα άχαρο déjà vu, μια ανεπιθύμητη επιστροφή, ξανά και ξανά, στην ίδια επαναληπτική και μονότονη ρητορεία περί ομοψυχίας και συλλογικής ευθύνης. Αλλά η ουσία αυτής της επανάληψης έγκειται στην αλήθεια των λεγομένων: ποτέ καμία προσπάθεια δεν υποστηρίχτηκε, δε μπολιάστηκε με το αίσθημα της συλλογικής ευθύνης πολιτών και κυβερνώντων. "Η ομοψυχία, η απαραίτητη" δεν επιτελέστηκε ποτέ. Διχασμός πάντοτε υπήρχε αλλά ήταν καλά κρυμμένος κάτω από μια επίπλαστη ευμάρεια που έδινε σε όλους από κάτι (και πολλά σε λίγους), ίσα για να μη φανεί το ρήγμα που έχασκε κάτω από τα ακριβά χαλιά.

Ίσως το μόνο που έχει αλλάξει από τότε είναι ότι "οι Έλληνες κάποτε, για λίγο έστω, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως". Η εποχή του συλλογικού βαθέως ύπνου τελείωσε βίαια. Οι ξυπνημένοι από το λήθαργο παραπατάνε ζαλισμένοι, ψάχνοντας ένα ιδεολογικό αποκούμπι για να συνεχίσουν να ονειρεύονται ανάπτυξη και εισροή χρημάτων, οι μεν με νέα μοντέλα λειτουργίας της οικονομίας, οι δε με επιστροφή στα παλιά πρότυπα. Εντωμεταξύ οι εξελίξεις οδηγούν ακριβώς στο αντίθετο και "το βάρος των ανησυχιών μας ξεπερνάει", εξακολουθεί να ξεπερνά "τα ανεκτά όρια κινδύνου", παρά το διαφαινόμενο ξύπνημα.

Posted in , | Leave a comment

Watermark

Το πρώτο μου μπλογκ το ξεκίνησα στις αρχές του 2007, όταν ήμουν μόλις 28. Μετά από σχεδόν διακόσια posts και πολύ σκέψη, το έκλεισα πριν σχεδόν τρία χρόνια, για ν'ανοίξω τούτο εδώ, με το πραγματικό μου όνομα και χωρίς φόβο για ο,τιδήποτε γράφω. Ακόμα και τούτο το μπλογκ, μετά από αρκετές αλλαγές και άβολες στιγμές, πήρε τον τίτλο που πάντα ήθελα: Forever Delayed, για να μου θυμίζει ότι ακόμα είμαι "stranded helpless, endlessly" και προσπαθώ να βγω απ'τους βάλτους από τους οποίους νόμιζα ότι θα ξέφευγα υιοθετώντας μια πιο ανώδυνη και "απρόσωπη" θεματολογία στην αρχή.

Τα 110 post του πρώτου χρόνου στο παλιό μπλογκ δε μπορώ ούτε γι'αστείο να σκεφτώ ότι θα μπορέσω να τα παράγω ξανά, ούτε ως ποσότητα, ούτε (πολύ περισσότερο) ως τρόπο γραφής. Και πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο όταν από τα 28 στα 34 νιώθω ότι έχω γεράσει δυο ζωές κι ότι έχω κουραστεί γι'άλλες τόσες. Αυτά που τότε έγραφα και που διαβάζω τώρα δείχνουν έναν άλλο άνθρωπο, τόσο ξένο που είναι σαν να διαβάζω για τη ζωή ενός τρίτου και τόσο γνώριμο που σχεδόν θυμάμαι πότε έγραψα κάθε post: στο internet cafe στη Χίο σε κάποια έξοδο στο στρατό, καλοκαιρινά Σαββατόβραδα τρώγοντας καρπούζι κι ακούγοντας Suede, Κυριακές πρωί στο μπαλκόνι με καφέ και τσιγάρο, αργά το βράδυ στο γραφείο προσπαθώντας να ηρεμήσω από την πίεση της μέρας.

Το πρώτο μου μπλογκ ήταν το http://exitmusician.blogspot.com. Αρκετοί ίσως είχατε πέσει πάνω σε κάποια ανάρτηση που διαδόθηκε ελαφρώς (ανάμεσα στα τόσα εκπληκτικά blogs εκείνης της εποχής), μερικοί το γνωρίζατε, λίγοι ενημερωθήκατε για τη μετάβαση. That was me then and this is me now. 6 χρόνια και καμιά 300αρια posts μετά, ακόμα κι αν όλα έχουν αλλάξει, ακόμα κι αν σέρνομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο, ακόμα κι αν έχω καμιά 50αριά drafts που δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρώσω και να δημοσιεύσω, ακόμα κι αν κάνω 2,5 μήνες να γράψω (καλή ώρα), ακόμη κι αν με έχει απορροφήσει το twitter, το watermark του μπλόγκερ παραμένει και μόνο η μορφή του αλλάζει. Μη με ρωτήσεις τι έδειχνε τότε και τι δείχνει τώρα, δε μπορώ να διακρίνω τίποτ'άλλο παρά μόνο ότι δείχνει εμένα.

Posted in | 3 Comments

This is a high

Γυρίζεις στο σπίτι, κατάκοπος, κακόκεφος, πεινασμένος και σκεπτικός, ανοίγεις το τουίτερ, βλέπεις worldwide trending topic τους Blur, αναθαρρείς, κλικάρεις και πέφτεις σε δύο ολοκαίνουρια τραγούδια με βίντεο που αναρτήθηκαν στο Youtube μόλις μισή ώρα πριν. Τι άλλο να ζητήσεις για να φτιάξει το βράδυ σου;



Το "Under the Westway" φαίνεται να είναι από τα πιο μελωδικά τους κομμάτια, εκεί δίπλα στο "Tender", το "The Universal" και το "End of a Century". Από τα κομμάτια που κολλάς με το πρώτο άκουσμα. Συγκινητικό.



Το "The Puritan" φέρνει σε "On Your Own", "Gene by Gene" και τα πιο τελευταία, περισσότερο πειραματικά και λιγότερο εμπορικά κομμάτια εποχής "Think Tank". Είναι ακριβώς εκεί που τους αφήσαμε όταν το 2003 αποφάσιζαν να χωρίσουν τους δρόμους τους και να μας προσφέρουν τους Gorillaz, τους The Good, The Bad and the Queen, τις solo απόπειρες του Graham Coxon...

Αν αυτό είναι απλά ένα ορεκτικό, δε μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι το κυρίως πιάτο. Damon & co., this is a high.

Posted in | Leave a comment

Σημείο αναφοράς

Έχω βάλει παγωμένο τσάι, homemade παρακαλώ, κάθομαι στο αγαπημένο μου μπαλκόνι και ακούω ραδιόφωνο στο laptop - το playlist έχει τώρα Tricky και μετά Air και Massive Attack. Κι είναι η πρώτη φορά που μετά από ούτε θυμάμαι πόσο καιρό αισθάνομαι μια σχετική γαλήνη κι ένα καταλάγιασμα της έντασης των τελευταίων δυόμισι μηνών, από τότε δηλαδή που προκηρύχτηκαν οι εκλογές του Μαΐου μέχρι τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Για να εξηγούμαι από την αρχή, δεν είναι κάτι που έχει σχέση με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα και τη λύση που δόθηκε αλλά με το ότι υπάρχει επιτέλους λύση, υπάρχει ένα δεδομένο με το οποίο πορευόμαστε όλοι προς το μέλλον, όποιο είναι κι αυτό.

Ένα πράγμα που συνειδητοποίησα σε όλο του το μεγαλείο αυτούς τους μήνες είναι ότι η συμπεριφορά ενός λαού που δε διαθέτει το ελάχιστο προσφερόμενο "προϊόν" της δημοκρατίας, δηλαδή μια σταθερή κυβέρνηση, με τουλάχιστον μεσοπρόθεσμη διάρκεια ζωής, είναι συμπεριφορά αγελαία, ποτισμένη από το συλλογικό φόβο της έλλειψης ενός σταθερού σημείου αναφοράς. Καθένας προσπαθεί να δημιουργήσει (ή να γίνει ο ίδιος) αυτό το σταθερό σημείο, προωθώντας με ολοένα και πιο έντονους, μέχρι και βίαιους τρόπους τη δική του εκδοχή της σταθερότητας, προσπαθώντας να πατήσει πάνω στον "αντίπαλο". Όμως το σημείο αναφοράς ισχύει για όλους και ομαλοποιεί τη συμπεριφορά όλων, είτε κανείς το υποστηρίζει είτε όχι, και γιαυτό είναι τόσο σημαντικό. Ακόμα και τα ακραία χαρακτηριστικά του - όπως η εδραίωση του νεοναζισμού στην καρδιά της δημοκρατίας - είναι σημαντικά επειδή είναι πλέον γνωστά και σταθερά.

Κι επειδή τα social media είχαν την τιμητική τους αυτό τον καιρό, έχω να πω πως σχεδόν τα σιχάθηκα. Λένε πως οι μετέχοντες στα social media έχουν (έχουμε) ενισχυμένη κριτική αντίληψη εξαιτίας της συναναστροφής με εκατοντάδες διαφορετικές απόψεις. Σε αυτό το πολωτικό κλίμα δεν περίμενα να δω μεγάλο βαθμό προσέγγισης και σύνθεσης απόψεων, ούτε όμως περίμενα να δω έναν "ιδεολογικό" (ο θεός να τον κάνει) πόλεμο από 3-4 αντίπαλα στρατόπεδα να μάχονται το ένα το άλλο με οπλοστάσια από τσιτάτα, κατηγορίες, πάμπολλες προσωπικές αντιδικίες και προσβολές, πασπαλισμένα με την απαραίτητη δόση έπαρσης του κατέχοντα το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. Ειδικά το Twitter ώρες-ώρες γινόταν αβάσταχτο. Αυτή η μαζική, παρανοϊκή συμπεριφορά εύκολα σε συμπαρασύρει. Ούτε εγώ θα μπορούσα να είμαι εξαίρεση: τσαντίζομαι με τον εαυτό μου που αφέθηκε να συμμετάσχει σε αυτό τον παραλογισμό.

Φυσικά, οι καταστάσεις δεν έγιναν ευκολότερες επειδή επιτέλους προέκυψε σταθερή (;) κυβέρνηση, ούτε τα προβλήματα αμβλύνθηκαν. Αλλά τα αποτελέσματα του να ζεις επί μακρόν στην αβεβαιότητα έγιναν φανερότερα από ποτέ. Και για ανθρώπους όπως εγώ, λίγο αναβλητικούς και λίγο επιρρεπείς στην αστάθεια, αυτή η αβεβαιότητα ήταν ψυχοφθόρα και σε προσωπικό επίπεδο. Από τη Δευτέρα μέχρι χτες τακτοποίησα μια σειρά από μικρές υποθέσεις που εκκρεμούσαν και μου δημιουργούσαν μικρά άγχη που με βάραιναν χωρίς λόγο. Υποθέσεις του ενός τηλεφωνήματος, της μιας συνεννόησης που δε μπορούσα να βρω το κουράγιο να κλείσω βιώνοντας τον παραλογισμό της συλλογικής αβεβαιότητας.

Προφανώς αυτή η ηρεμία θα είναι πρόσκαιρη. Μόλις φανούν τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης θα ξαναρχίσει το νερό να πέφτει στο μύλο και η αποδόμηση θα ξεκινήσει. Μόνο που πλέον υπάρχει το σημείο αναφοράς, το σταθερό έδαφος αντί για τον λεπτό πάγο που υπήρχε μέχρι τώρα.

Posted in , | 2 Comments

"θα κουβαλήσεις χιλιάδες δέντρα κομμένα σε 70x100"

Για την παράνομη αφισοκόλληση στη διάρκεια προεκλογικών περίοδων (και όχι μόνο) έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Για παράδειγμα ο e-lawyer συνοψίζει τη σχετική νομοθεσία εδώ. Ο εκλογικός νόμος προβλέπει ειδικούς χώρους για την προβολή των παρατάξεων και απαγορεύει ρητά την ανάρτηση αφισών εκτός αυτών των χώρων. Δεν είναι όμως η νομική πλευρά που θέλω να αναφέρω, ούτε η οδική ασφάλεια, ούτε η προσβολή της αισθητικής και η κατάληψη του δημόσιου χώρου.

Προσωπικά όποτε βλέπω αφισοκολλητές (ή μάλλον αφισοσυρράπτες γιατί πλέον κατά πλειοψηφία τις συρράπτουν γύρω από κολώνες), θυμάμαι αυτή τη φράση που είχε γράψει ο @athensville: "θα κουβαλήσεις χιλιάδες δέντρα κομμένα σε 70x100". Μόνο αυτό αρκεί. Όποιος αισθάνεται εντάξει με τον εαυτό του μέσα σ'αυτή την εικόνα και με το γεγονός ότι έχει συμμετάσχει σ'αυτό τον κύκλο είναι για μένα ξεγραμμένος. Ακόμα περισσότερο, μάλιστα, όταν αποκαλείται και οικολόγος.


Αυτές οι τρεις φωτογραφίες είναι από μία μόνο διασταύρωση, στη Λ. Αλεξάνδρας και Μουστοξύδη. Σε αυτή τη διασταύρωση είναι τοποθετημένες πάνω από 10 αφίσες, ενώ όλη η Λ. Αλεξάνδρας είναι "στολισμένη" από την αρχή μέχρι το τέλος. Κι είναι μόνο μία από τις εκατοντάδες κύριες οδικές αρτηρίες της Αθήνας. Ντροπή.

Υ.Γ. 1: Το χαρτί δεν είναι ανακυκλωμένο, just in case που κάποιος το σκεφτεί
Υ.Γ. 2: Διάβασα ότι και οι ΑνεξΈλληνες έχουν τέτοιες ομορφιές. Επειδή φαντάζομαι ότι είναι σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι, αν κανείς καταφέρει να φωτογραφίσει αφίσα Καμμένου ας στείλει καμιά φωτογραφία για να συμπληρωθεί το καρέ.

Update: Αλεξάνδρας και πάλι, στην πρώτη φωτο ένα σπάνιο φαινόμενο, ΝΔ και Καμμένος μαζί, ευτυχώς που άφησαν το φανάρι ακάλυπτο. Στη δευτερη, ο Βαγγέλης πάνω απ' όλους και όλα, για να συνάδει με το τεράστιο εγώ του. Περαστικά μας.


Posted in | 2 Comments

Franzen, γυμνός και πιστός

Έχω ξαναπεί ότι δε μου αρέσει σε αυτό το μπλογκ να παραθέτω άρθρα τρίτων αλλά όταν πρόκειται για πόνημα του Jonathan Franzen η ανάγκη για εξαίρεση είναι προφανής :-)

Σε αυτό το άρθρο για λογαριασμό του Guardian, o Franzen ξεγυμνώνεται μπροστά σου και μιλάει με παρρησία για τις μη-επιρροές του, τον Κάφκα, τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα που δεν έχουν τα βιβλία του, τον πρώτο του γάμο, πώς προέκυψε το "The Corrections" και τόσα πολλά ακόμα που δεν έχει νόημα να αναφέρω γιατί αν λατρεύεις Franzen θα έχεις ήδη παρατήσει αυτό το post και θα καταβροχθίζεις το άρθρο. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχεις διαβάσει Franzen (και για να μη θεωρηθεί ελιτίστικο αυτό το post, μήπως και πάρει μερικά views παραπάνω :-) ), δεν πειράζει: οι πτυχές της ζωής του, οι φόβοι και οι ενοχές του είναι τόσο δυνατές που σε αγγίζουν ακόμα κι αν δεν έχεις ξανακούσει τ' όνομά του.

Μεταξύ άλλων δίνει κι ένα ερμηνευτικό κλειδί για το "Strong Motion" στο οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο post, ένα κλειδί ικανό να σε κάνει να δεις το βιβλίο από διαφορετικό πρίσμα: την ενοχή του όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο ενώ η πρώην συζυγός του (συγγραφέας κι αυτή, και κατά τα λεγόμενά του, με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας) δεν είχε την ίδια τύχη με το δικό της:

Looking back, although I'm still proud of that novel, I can now see the ways in which its ending was deformed by my wishful thinking about my marriage: by my loyalty. And it only made me feel guiltier that my wife didn't see it this way herself. She once claimed, memorably, that I had stolen from her soul to write it. She also asked me, fairly enough, why my main female characters kept getting killed or severely wounded by gunfire.

Κι όταν γράφει ότι τον ανησυχεί η αντίδραση των δικών του (και ιδιαίτερα του αδερφού του) όταν διαβάζουν τα τμήματα των βιβλίων του που έχουν επηρεαστεί από αυτούς, ξεπερνάει τις ενοχές του ζητώντας τους να τον εκτιμήσουν γι'αυτό που είναι: ένας εκκεντρικός αλλά πιστός στον εαυτό του συγγραφέας.

[...] what I've learned is that there's potential value, not only for your writing but also for your relationships, in taking autobiographical risks: that you may, in fact, be doing your brother or your mother or your best friend a favour by giving them the opportunity to rise to the occasion of being written about – by trusting them to love the whole you, including the writer part. What turns out to matter most is that you write as truthfully as possible. If you really love the person whose material you're writing about, the writing has to reflect that love. There's still always a risk that the person won't be able to see the love, and that your relationship may suffer, but you've done what all writers finally reach the point of having to do, which is to be loyal to themselves.


Είναι προφανώς τυχαίο, αλλά το αμέσως προηγούμενο post που ανέβασα λίγες μέρες πριν τη δημοσίευση αυτού του άρθρου αναφέρεται στο "Strong Motion", για το οποίο ο Franzen προσφέρει  ένα ολόφρεσκο βοήθημα για την ανάγνωσή του. Αν και δεν πιστεύω στα σημάδια, θα το θεωρήσω ως τέτοιο και θα βάλω για λίγο το "The Bonfire of the Vanities" στο ράφι για χάρη του "Strong Motion" - and we'll see where it gets me.

Posted in | Leave a comment

Δυο σεισμοί, ένα βιβλίο στο Μετρό κι ένα στον πάγο

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post στο Μετρό (και πιθανότατα θα το τελειώσω στο σπίτι εκτός κι αν το τρένο χρειαστεί ένα μισάωρο για τέσσερις σταθμούς) με δύο αφορμές. Η πρώτη είναι ότι δίπλα μου μια κοπέλα διαβάζει τη "Γυναίκα του Πόρτο Πιμ" του Αντόνιο Ταμπούκι, θυμίζοντάς μου ότι ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία που είχα αγοράσει όταν ξεκίνησα να διαβάζω (ως φοιτητής ναυτιλιακών σπουδών) λογοτεχνία με θέμα τη ναυτιλία. Εκτός από τη μίνι-έκπληξη, καθώς δε νομίζω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που έχει διαβάσει αυτό το βιβλίο, μου θύμισε ότι σήμερα είναι #booktuesday κι ότι έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ για βιβλίο και διάβασμα. Ο δεύτερος είναι ότι σήμερα μιλούσα με μια συνάδελφο από τη Σόφια, που προχτές ταρακουνήθηκε από τον ισχυρότερο σεισμό που έγινε στη Βουλγαρία από το 1917, και χτες με άλλη συνάδελφο από τη Φλωρεντία που μου έγραφε ότι αισθάνθηκε τον σεισμό της Παρασκευής, 80 χιλιόμετρα μακριά, και την τρόμαξε πολύ, άμαθη καθώς είναι σε τέτοια φαινόμενα. Αυτά τα δύο ανεπιθύμητα, μακριά-από-εμάς γεγονότα μου θύμισαν καθώς πήγαινα προς το Μετρό ότι διάβαζα κι εγώ ένα βιβλίο που το underlying theme ήταν ο σεισμός και που προς το παρόν το έβαλα στον πάγο.

Εντάξει, το παραδέχομαι: παρότι το προσπάθησα από δω, το πάλεψα από κει, δεν κατάφερα να διαβάσω περισσότερες από 130 σελίδες του "Strong Motion" (1992) του Jonathan Franzen. Στα γρήγορα, ο Λούις Χόλαντ φτάνει στη Βοστώνη και ανακαλύπτει ότι ο πρώτος από μια αλληλουχία μικρών σεισμών έχει οδηγήσει στο θάνατο της γιαγιάς του που διαθέτει περιουσία 22 εκατομμυρίων δολαρίων, κάτι που προξενεί τριβές στην ήδη δυσλειτουργική οικογένειά του. Εντωμεταξύ γνωρίζει μια σεισμολόγο από το Χάρβαρντ που ερευνά το φαινόμενο, αρχίζει να την ερωτεύεται και... μέχρι εκεί. Δεν περίμενα ένα ακόμα "Corrections" ή "Freedom" (αν και το Strong Motion ήταν αυτού του επιπέδου, ο Franzen θα έπρεπε να έχει ήδη το Νόμπελ) αλλά για πρώτη φορά δεν άντεξα να συνεχίσω. Δε λέω ότι το βιβλίο ήταν κακό (κάθε άλλο) αλλά ο βερμπαλισμός του Franzen και τα πολλά sub-themes στην πλοκή με μπέρδεψαν και με αποθάρρυναν. Ίσως δεν ήταν αυτό που ήθελα να διαβάσω στη συγκεκριμένη, δύσκολη περίοδο, προφανώς δεν είχε την πολύπλοκη αλλά στρωτή δομή του "Freedom" που μπορείς να ακολουθήσεις άνετα - τόσο άνετα που οι 10 σελίδες που διάβαζα κάθε βράδυ ήταν υπεραρκετές για να με γεμίσουν σκέψεις και ανυπομονησία για τις επόμενες. Το "Strong Motion" είναι σαν ένα draft πριν το μεγάλο πόνημα, σαν εξάσκηση πάνω σε μια τυπολογία μυθιστορήματος που μέσα στα 9 χρόνια μέχρι το "Corrections" (2001) εξελίχθηκε σε απίστευτο βαθμό και τελειοποιήθηκε στα επόμενα 9 χρόνια μέχρι το "Freedom" (2010). Αλλά δεν είναι κακό βιβλίο σε καμία περίπτωση, γιαυτό και απλά μπήκε στον πάγο και είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βγει.

Το βιβλίο που ξεκίνησα μετά (και εξακολουθώ να διαβάζω τώρα) είναι το "The Bonfire of the Vanities" του Tom Wolfe, ένα ακόμα Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα που αγγίζει ζητήματα κοινωνικού και ταξικού ρατσισμού, φιλοδοξίας και πολιτικής στη Νέα Υόρκη των 80s. Εδώ η ανάγνωση πάει πολύ πιο στρωτά παρά το εξίσου απαιτητικό θέμα του βιβλίου, ενισχύοντάς μου την άποψη ότι το "Strong Motion" ήταν απλά το λάθος βιβλίο τη λάθος εποχή. Αλλά επειδή ο Franzen είναι Franzen, δε χάνω την πίστη μου, κάποια στιγμή θα το ξαναπιάσω και θα το απολαύσω. Παρεμπιπτόντως, καιρό δεν έχει να κάνει σοβαρό σεισμό στην Ελλάδα;

Posted in | Leave a comment

Η χαμένη έκλειψη

Με αφορμή τη χτεσινή δακτυλιοειδή έκλειψη ηλίου, που ήταν ορατή στην Κίνα, την Ιαπωνία και τις Δυτικές ΗΠΑ, ήθελα να πω ότι το 1999 έχασα μια μοναδική ευκαιρία που τη σκέφτομαι και πονάω ακόμα. Η ολική έκλειψη, που έγινε στις 11 Αυγούστου 1999, ήταν ορατή στο μεγαλύτερο μέρους της ηπειρωτικής Ευρώπης, περνώντας από Μ. Βρετανία (Κορνουάλη), Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία, Αυστρία, Σλοβενία, Κροατία, πέρασε πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα και συνέχισε προς Τουρκία, Ιράν, Πακιστάν και Ινδία. Η επόμενη έκλειψη που ήταν ολικά ορατή από μέρος της Ελλάδας (Καστελόριζο) έγινε στις 29 Μαρτίου 2006. Δεν έχω καταφέρει να βρω πότε θα είναι η επόμενη ολική έκλειψη που θα είναι πλήρως ορατή από την ηπειρωτική Ελλάδα.

Εκείνη τη μέρα βρισκόμουν, μαζί με έναν συμφοιτητή και καλό φίλο, πάνω σε ένα ποντοπόρο πλοίο (ως φοιτητές ναυτιλιακών σπουδών) καταμεσής της Μαύρης Θάλασσας, γυρίζοντας από Νοβοροσίσκ με προορισμό Μασσαλία. Η έκλειψη πέρασε κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας, καθώς βρισκόμασταν ακριβώς πάνω στην πορεία της σκιάς της Σελήνης. Φαντάζομαι ότι το σκοτάδι θα σκέπασε τον κατακάθαρο ουρανό (beat that, England) και σκοτείνιασε τον ορίζοντα και τη θάλασσα, που έτσι κι αλλιώς ήταν το μόνο που μπορούσες να δεις τριγύρω. Φαντάζομαι επίσης ότι για αρκετά λεπτά το πλοίο θα έπλεε στο απόκοσμο ημίφως του στέμματος του ήλιου πίσω από το δίσκο της Σελήνης. Θα μπορούσες επίσης, αν ήξερες πού να κοιτάξεις, να δεις την Αφροδίτη που θα ξεπρόβαλε για να κλέψει για λίγα λεπτά την ιδιότητα του λαμπρότερου ουράνιου σώματος. Και λέω φαντάζομαι γιατί δεν είδα τίποτα απ'όλα αυτά, μιας και ήμουν κλεισμένος μέσα σ' ένα δωμάτιο με χάρτες μαζί με τον β' μηχανικό και το συμφοιτητή μου, που το είχε ξεχάσει κι αυτός. Την υπόλοιπη μέρα ο Ουκρανός υποπλοίαρχος μας έκραζε κυκλοφορώντας με τα γυαλιά ηλίου όποτε ανέβαινα στη γέφυρα του πλοίου, και κάνοντας ότι κοιτάει τον ουρανό.

Αυτό που έχασα τότε το κατέγραψαν πολλοί άλλοι και με τη βοήθεια του Youtube το έχω δει πολλές φορές. Τίποτα όμως δε θα μπορέσει να αντικαταστήσει τη χαμένη ευκαιρία του μοναδικού θεάματος μιας ολικής έκλειψης ηλίου στο μέσο της απέραντης θάλασσας.

Παρακάτω έχω επιλέξει μερικά από τα καλύτερα βίντεο εκείνης της έκλειψης. To τελευταίο είναι η τηλεοπτική κάλυψη από το BBC με το σχολιασμό του μεγάλου σύγχρονου αστρονόμου Sir Patrick Moore.






Posted in | Leave a comment

Κλίμα

Κρίμα που το Twitter επιτρέπει την αναζήτηση μόνο στα τελευταία 3200 τουίτ ενός χρήστη. Διαφορετικά θα έψαχνα και θα έβρισκα ένα ή δύο τουίτ που είχα ρίξει το καλοκαίρι του 2010, που με περίσσιο θάρρος ανακοίνωνα ότι κόντρα στο κύμα φυγής των νέων Ελλήνων προς το εξωτερικό που είχε αρχίσει να παρατηρείται, εγώ θα έμενα εδώ για να συμμετάσχω στην προσπαθεια να δημιουργηθεί η Ελλάδα ξανά από την αρχή, μαζί με όσους θεωρούν (ή θεωρούσαν) ότι η φυγή δεν είναι λύση. Ήταν η περίοδος της αισιοδοξίας που, παρά τα μνημόνια και την τρόικα, προερχόταν από την τότε φανερή συνειδητοποίηση ότι τίποτε δε μπορούσε να μείνει ίδιο, ότι οι αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στο κράτος και στη νοοτροπία του Έλληνα δε μπορούσαν να κρατήσουν τίποτα όρθιο. Ότι ο δρόμος ήταν μακρύς και δύσκολος αλλά, διάολε, ήμασταν για πρώτη, για μία και μοναδική φορά αποφασισμένοι να τον διαβούμε και να βγούμε στο τέλος τσαλακωμένοι, τραυματισμένοι, βρώμικοι αλλά όρθιοι.

Ειλικρινά εξακολουθώ να πιστεύω αυτή η χώρα θα ξαναφτιαχτεί μόνο από όσους μπορούμε και θέλουμε να παλέψουμε για τα αυτονόητα, από όποιο πόστο και με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας. Θα ήθελα να μπορώ να ξαναπώ με το ίδιο θάρρος ότι θα μείνω εδώ για να παλέψω με τις δικές μου ικανότητες, αυτές ενός επιχειρησιακού ερευνητή που πασχίζει να πραγματοποιήσει έρευνα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ειλικρινά θα ήθελα, αλλά γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο, καταντάει σχεδόν αβάσταχτο. Δεν επικεντρώνομαι στα του πανεπιστημίου, αν δηλαδή οι πόροι επαρκούν για να καλύψουν έξοδα συμμετοχής σε συνέδρια, αν θα έχεις αύριο πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες επειδή τα σχετικά κονδύλια κόπηκαν, αν οι υποδομές επαρκούν και τέτοια. Με αυτά ευτυχώς ή δυστυχώς μαθαίνεις να επιβιώνεις. Αναφέρομαι στο κλίμα που με περιτριγυρίζει και με πνίγει, ένα κλίμα άρρωστο, δυσώδες και μισάνθρωπο. Αυτό το κλίμα στέλνει νεοναζί στη Βουλή, αυτό το κλίμα τσακίζει οροθετικούς και εξαρτημένους ανθρώπους αντί να τους προστατεύει, στέλνει κόσμο να ψάχνει φαγητό στους κάδους σκουπιδιών και κατάλυμα σε κόγχες παρατημένων και άδειων μαγαζιών, σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις που ακόμα μπορείς και καταφέρνεις τουλάχιστον να μικρο-διαχειρίζεσαι τη ζωή σου και να τα φέρνεις βόλτα έστω και δύσκολα, έστω και με απώλειες.

"Καλώς ήρθες στην πραγματική ζωή" θα μου 'λεγε φαντάζομαι ο συγχωρεμένος πατέρας μου. Ναι, καλώς ήρθα στην πραγματική ζωή μιας χώρας σε ελεύθερη πτώση, χωρίς παρόν και μέλλον και χωρίς κανένα ανάχωμα. Στη ζωή μιας χώρας που καθώς βουλιάζει σε κινούμενη άμμο αντί να προσπαθήσει να πιαστεί από κάπου, κοιτάζει να είναι "λεύτερη" και "ανεξάρτητη" για να μην ξεψυχήσει με δεσμά στα πόδια - λες κι ο ελεύθερος θάνατος είναι λιγότερο θάνατος από τον "δεσμευμένο". Πεθαίνει η Ελλάδα και ποτέ δεν έκανε προσπάθεια να ζωντανέψει. Κι αυτό σιγά-σιγά σκοτώνει κι εμάς που νιώθουμε ακόμα ζωντανοί, ότι έχουμε να προσφέρουμε και που ξέρουμε ότι υπάρχει κάποιος, σε κάποια άλλη χώρα που αυτό το συναίσθημα θα το εκτιμήσει, θα το ανταμείψει και θα το βοηθήσει να μεγαλώσει.

Σκέφτομαι ολοένα και πιο συχνά ότι καλύτερα αυτή η χώρα να αφεθεί να πεθάνει, και μάλιστα με το μεγαλύτερο βρόντο που μπορεί, μόνη, in pain and agony. Μόνο αν σβήσει κάθε ίχνος του παλιού θα μπορέσει το καινούριο να αναδυθεί και να στεριώσει, με τη βοήθεια των ανθρώπων που θέλουν να προσπαθήσουν γι'αυτό. Εγώ ελπίζω να είμαι κάπου που θα τους βλέπω και θα τους καμαρώνω, κι ας ζηλεύω που δεν θα έχω βάλει το δικό μου πετραδάκι στο καινούριο οικοδόμημα. Αλλά δεν αντέχουμε όλοι το ίδιο στο άρρωστο τούτο κλίμα. Κάποιοι έφυγαν νωρίς, κάποιοι δε θα φύγουν καθόλου κι εμένα οι αντοχές μου έχουν σχεδόν εξαντληθεί.

Posted in | 3 Comments

Όπως είναι

Χτες βγήκα από το εκλογικό τμήμα, στο ιστορικό σχολείο που πήγα δημοτικό, ανακουφισμένος και για πρώτη φορά απόλυτα συνειδητοποιημένος για την ψήφο μου. Διάλεξα ένα μικρό κόμμα με νέους ανθρώπους και τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες, αδιαφορώντας για τακτικισμούς που συνδέονται με την εκλογική του προοπτική και την επιρροή της στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό (αν και μέσα μου περίμενα ότι θα τα κατάφερνε να εκλεγεί). Ήταν η απόλυτα δική μου, προσωπική επιλογή, πέρα και πάνω από διλήμματα και οικογενειακές παραδόσεις, κι ήμουν πολύ χαρούμενος γι'αυτή.

Φαντάζομαι ότι με κάποια παρόμοια νοοτροπία ψήφισε και η πλειονότητα των πολιτών, όσων δηλαδή καταδέχτηκαν να πάνε ως τις κάλπες. Απαλλαγμένοι από το δίπολο ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και αντιμέτωποι οι περισσότεροι με το δίλημμα "μνημόνιο ή όχι" διάλεξαν αυτό που προέκυψε από μια συστηματική διαδικασία επιλογής ή αυτό που μίλησε στην καρδιά τους (παρότι διαφωνώ στη συναισθηματική αντιμετώπιση σε θέματα ψήφου) ή, τελικά, αυτό που παρορμητικά τους έκλεισε το μάτι πάνω από την κάλπη. Σε κάθε περίπτωση, θέλω να πιστεύω ότι χτες ο Έλληνας ψήφισε πιο ελεύθερος από κάθε άλλη φορά.

Και έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα.

Αυτό το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει τον Έλληνα όπως πραγματικά είναι αυτή τη στιγμή. Δίχως τα άλλοθι της "χούντας" και της "μη δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης", δίχως το δέλεαρ διορισμών και θέσεων κρατικοδίαιτης οκνηρίας, δίχως την ποδηγεσία μεγάλων ρητόρων, κατάφερε να φέρει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό σε ένα απόλυτο standstill και την Ευρώπη στην αρχή μιας ακόμα νευρικής κρίσης. Επίσης, ίσως βάζει μπροστά τη μηχανή που θα οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Αλλά για πρώτη φορά η κάλπη έβγαλε τη μέση εικόνα του μέσου Έλληνα ακριβώς όπως είναι: απαιτεί αλλά δεν ξέρει τι, φοβάται αλλά απευθύνεται σε αυτούς που του ενισχύουν το φόβο, μισεί αλλά κατά βάθος αγαπάει αυτό που μισεί, δεν ξέρει που πατάει και πού πηγαίνει αλλά καμώνεται ότι καταλαβαίνει και ότι έχει πρόγραμμα και σαφείς στόχους, κοιτάει μόνο το δέντρο του μέχρι να καταλάβει ότι αν καεί το δάσος δε σώζεται ούτε κι αυτό.

Ο σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού, καθηγητής Γκίκας Χαρδούβελης, δήλωσε ότι "αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι γιορτή της δημοκρατίας" - και ποιος να του πει ότι έχει άδικο; Είναι η πιο αντιπροσωπευτική εκλογή εκπροσώπων που μπορούσε να υπάρξει. Έδιωξε τους "εντεταλμένους προδότες", ανανέωσε ριζικά τη Βουλή θέτοντας στο περιθώριο τους "κλέφτες" (και βάζοντας μέσα γεροδεμένους Άριους) και έγραψε έναν αλγόριθμο ασυνεννοησίας πετώντας τον στα κόμματα που καλούνται να τον λύσουν με skillz συνεννόησης επιπέδου δημοτικού. Αυτός είναι ο Έλληνας αυτή τη δεδομένη στιγμή και αυτή την εικόνα έχει το κοινοβούλιό του. Και την επόμενη φορά που θα βγει να διαμαρτυρηθεί ή να πανηγυρίσει, καλό θα ήταν τις επευφημίες ή τις μούντζες να τις κρατήσει μόνο για την πάρτη του.

Posted in | 2 Comments

Μια μικρή εκλογική ιστορία








Posted in | Leave a comment

Ο μονόδρομος της συνεργασίας

Το 2009 δόθηκε στον ΓΑΠ ευρεία λαϊκή εντολή για να "τα αλλάξει όλα" στη χώρα. Λίγοι κατάλαβαν τότε ότι αυτή η εντολή ήταν ταυτόχρονα και η τελευταία ευκαιρία προς ένα πολιτικό σύστημα που παρήκμαζε με γοργούς ρυθμούς. Η αδυναμία της κυβέρνησης ΓΑΠ να δημιουργήσει έναν κοινωνικά ομαλό δρόμο για την έξοδο από την κρίση (ο οποίος πιθανότατα δεν ήταν δυνατό να δημιουργηθεί) αλλά ιδιαίτερα η ανισοβαρής κατανομή και η αμφίβολη αποτελεσματικότητα των μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης οδήγησαν στην απόσυρση της εμπιστοσύνης των πολιτών στα δύο μεγάλα κόμματα. Όμως η απόσυρση αυτής της εμπιστοσύνης οδήγησε και στη βίαιη κατάρρευση του παραδοσιακού μοντέλου διακυβέρνησης της μοναρχικής (και μοναχικής) αυτοδυναμίας. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική εποχή που απαιτεί συνεργασία πολιτικών δυνάμεων κι αυτή είναι μια έννοια που ακόμα ορισμένοι εξακολουθούν να την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Το βασικό επιχείρημα που επαναλαμβάνεται είναι ότι οι αντιδιαμετρικά αντίθετες θέσεις των κομμάτων δε μπορούν να οδηγήσουν σε συνεργασία. Είναι προφανές ότι δε μπορούν όλοι να συνεργαστούν με όλους, όμως η συνεργασία μεταξύ σχηματισμών με κοινές πολιτικές θέσεις και επιδιώξεις είναι εφικτή (π.χ. Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία, ΚΚΕ (μ-λ) - Μ-Λ ΚΚΕ, Δημοκρατική Αναγέννηση-ΕΠΑΜ). Από τις προαναφερθείσες συνεργασίες, μου προκαλεί εντύπωση ότι μόνο η πρώτη έχει ελπίδες παρουσίας στην καινούρια Βουλή και θα ήταν σίγουρη αν είχε ευοδωθεί η συνεργασία με τη Δημοκρατική Συμμαχία. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η συνεργασία που δεν οδηγεί σε ουσιαστικό διαφαινόμενο θετικό αποτέλεσμα είναι τελικά πιο εύκολη και πιο "ανώδυνη", αφού δεν ενέχει την υποχρέωση της αμοιβαιότητας και της συνευθύνης στη διαχείριση του μεριδίου της κοινοβουλευτικής "εξουσίας" που μπορεί να προκύψει. Είναι δηλαδή ένα safe play για όλους.

Κάνοντας έναν πρόχειρο παραλληλισμό με την συνεργασία ανάμεσα στους συμμετέχοντες σε μια εφοδιαστική αλυσίδα, χαρακτηριστικά όπως η αμοιβαιότητα στη νομή των ευθυνών και των πλεονεκτημάτων που προκύπτουν από μια επιτυχημένη συνεργασία και η ανταποδοτικότητα της συνεργασίας προϋποθέτουν εμπιστοσύνη και δέσμευση στο χαρακτήρα της συνεργασίας. Αυτές οι προϋποθέσεις δεν είναι δυνατό να προκύψουν εν μία νυκτί με την πρόφαση μιας εκλογικής αναμέτρησης, εκτός κι αν δεν υπάρχει ουσιαστικό διακύβευμα, οπότε η συνεργασία γίνεται πιο εύκολη γιατί είναι αυτοσκοπός και όχι μέσο επίτευξης ενός θετικού αποτελέσματος. Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι όσο τα πιθανά θετικά αποτελέσματα από μια πολιτική συνεργασία θα αυξάνονται, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να ευοδωθεί η συνεργασία - κι αν ευοδωθεί χωρίς την εμπιστοσύνη των μερών και τη δέσμευσή τους, τόσο δυσκολότερο θα είναι να διατηρηθεί μέσα στο χρόνο.

Σε αυτό το πρίσμα, η έλλειψη συνεργασίας είναι πρώτιστα έλλειψη εμπιστοσύνης και απροθυμία δέσμευσης. Αυτό το μεγάλο βαρίδι που έχει προσδέσει στην πολιτική κουλτούρα η επιδίωξη της μοναρχικού τύπου αυτοδυναμίας έχει βολέψει τα κόμματα: η θέση του αρνητή είναι πάντα ευκολότερη από αυτή του συνεργάτη και συνυπεύθυνου. Οι μεγάλες δυσκολίες στο πρώτο δείγμα ουσιαστικής πολιτικής συνεργασίας την περίοδο της Μεταπολίτευσης φάνηκαν με την αδυναμία συμφωνίας και τις συνεχείς παλινωδίες στην επιλογή κοινού πρωθυπουργού, μέχρι την τελική επιλογή Παπαδήμου (και έπειτα από συνεχείς πιέσεις της Ευρώπης προς το δρόμο της συνεργασίας). Όμως αυτό το πρωτοφανές βήμα στην ουσιαστική πολιτική σύνθεση (η κυβέρνηση Ζολώτα αποδείχτηκε ατυχές πυροτέχνημα) πρέπει να διαφυλαχτεί και να καλλιεργηθεί, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι εποχές της κυριαρχίας προσώπων και παρατάξεων φαίνεται να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αφήνοντας ανοιχτό μόνο το δρόμο της συνεργασίας. Κι αυτές οι συνθήκες δεν  προάγονται από την εμμονή σε σχήματα "ενός ανδρός αρχής" ή πλήρους και απόλυτης άρνησης.

Posted in | 1 Comment

Επιλέγοντας την ψήφο

Λίγο πριν τις εκλογές του 2004, φίλος ζήτησε τη συμβουλή μου για την ψήφο του. Το δίλημμα ήταν να ψηφίσει το κόμμα που παραδοσιακά υποστήριζε ή το άλλο κόμμα που (θεωρούσε ότι) θα τον διόριζε σε κάποια θέση στο δημόσιο, στην πραγματικότητα όμως ήταν ένα δίλημμα μεταξύ προσωπικής συνείδησης και προσωπικού συμφέροντος. Χωρίς να ξέρω αν κάνω το σωστό, τον παρότρυνα να ψηφίσει ό,τι τον προστάζει η συνείδησή του, ελπίζοντας ότι αυτή η παρότρυνσή μου θα τον έκανε να υποστηρίξει αυτό τον πολιτικό σχηματισμό που τον αντιπροσωπεύει καλύτερα ως πολίτη και όχι ως πιθανό πελάτη (κάθε ομοιότητα με το σλόγκαν της Δράσης τυχαία).

Οκτώ χρόνια μετά, τρεις φίλοι συζητάμε, συμφωνούμε, αλληλοαντικρουόμαστε, συνθέτουμε και αποδομούμε απόψεις για την ψήφο μας την ερχόμενη Κυριακή. Ακόμα είμαστε σε αρχικό σημείο, ίσως γιατί το ψάχνουμε αρκετά περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται, ίσως γιατί ακόμα προσπαθούμε να απαγκιστρωθούμε από προσωπικές ιδεοληψίες, σίγουρα γιατί οι παράμετροι της επιλογής έχουν αλλάξει. Θεωρώ πλέον ότι το δίλημμα "συνείδηση ή συμφέρον" δεν υφίσταται, τουλάχιστον όσον αφορά το όνειρο κάθε γονιού και ενδεχομένως του βλασταριού του δηλ. την προσλήψη στο δημόσιο, και ότι ό,τι ήταν ο πολίτης να πάρει από το κράτος το πήρε αλλά με λάθος τρόπο. Πιστεύω επίσης ότι η νέα συνείδηση δεν προσδιορίζεται από την τυπική άκριτη ψήφο που συνδέεται με οικογενειακές παραδόσεις, τοπικιστικές πλειοψηφίες και ρεύματα και τυφλή προσωπολατρεία. Γιαυτό χαίρομαι που διαπιστώνω ότι ακόμα και σε αυτό το εξαιρετικά πολωτικό περιβάλλον υπάρχει κόσμος που ψάχνεται επί της ουσίας: μελετά θέσεις κομμάτων, συγκρίνει, κρίνει ως προς την εφαρμοσιμότητα και τις επιπτώσεις τους, απορρίπτει και τελικά σε 10 μέρες από σήμερα θα επιλέξει. Είναι δηλαδή μια διαδικασία προτεραιοποίησης που στόχο έχει να οδηγήσει στην καλύτερη επιλογή ανάμεσα στις υπάρχουσες, κι αυτό είναι κάτι που έλειπε από την ατομική πολιτική μας παιδεία μαζί με τη δυνατότητα να συμβιβαζόμαστε με εκείνα τα χαρακτηριστικά της τελικής επιλογής που πιθανώς δεν μας ικανοποιούν. Αν κρίνω από το ότι λίγο-πολύ στο παρελθόν η επιλογή ήταν παραδοσιακά αυτόματη ή επικίνδυνα αυθόρμητη (πάνω από την κάλπη), το βλέπω ως πρόοδο.

Το σημερινό περιβάλλον ευνοεί την πόλωση, ευνοεί όμως και την ανάλυση και σύνθεση. Το άρθρο του @zivas είναι ένα παράδειγμα αρχικού ελέγχου (initial screening το λέμε στο χωριό μου) και απόρριψης ορισμένων από τις εναλλακτικές επιλογές που είναι διαθέσιμες, στη βάση των κριτηρίων που θέτει ο αρθρογράφος. Διαδικτυακές υποστηρικτικές δράσεις όπως το HelpMeVote ή ο Πολιτικός Χάρτης μπορούν να βοηθήσουν αν όχι την επιλογή, τουλάχιστον τον αρχικό έλεγχο. Η μεγάλη οικογένεια του Twitter δίνει καθημερινά ατελείωτη τροφή για σκέψη και προβληματισμό (άσχετη παρένθεση: κάποια στιγμή κοινωνοί αυτών των προβληματισμών πρέπει να γίνουν και όσοι δεν μετέχουν στα social media). Παρότι ενδόμυχα κάθε άνθρωπος πραγματοποιεί μέσα του αυτή τη διαδικασία προτεραιοποίησης και επιλογής και παρότι για πολλούς είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο που να καταλήγει σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, η αβεβαιότητα των καιρών και η πληθώρα εναλλακτικών επιλογών απαιτεί έναν πιο συστηματικό τρόπο αξιολόγησης. Εξάλλου τα όρια της χωρητικότητας της ανθρώπινης βραχυπρόθεσμης μνήμης δε μπορούν να υποστηρίξουν επεξεργασία πληροφορίας για περισσότερες από 7 εναλλακτικές (σύμφωνα με τη δημοφιλή ερμηνεία της παρατήρησης που είναι γνωστής ως Miller's Law) και πιθανόν ακόμα λιγότερες.

Η πιο εύκολη απόφαση είναι εκείνη που παίρνει κανείς χωρίς να λάβει υπόψη τις συνέπειές της, τις οποίες όμως δυστυχώς θα πρέπει να υποστεί άμεσα ή έμμεσα, στο άμεσο ή το μεσοπρόθεσμο μέλλον. Η σωστή διαδικασία επιλογής προϋποθέτει σκέψη, κρίση, σύγκριση και σύγκρουση με προσωπικά στεγανά. Πιστεύω ότι σε αυτή τη συγκυρία, η διαδικασία της επιλογής έχει μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα γιατί το καθορίζει όχι στη βάση του θυμικού και της παράδοσης αλλά στη βάση της λογικής και της ανάλυσης.

Posted in | 3 Comments

SCM 101

Αντιγράφω από το http://news.pathfinder.gr/greece/news/775935.html

Μέσα σε λίγες ώρες πουλήθηκαν το πρωί του Σαββάτου σε κατοίκους της Πιερίας εικοσιτέσσερις τόνοι πατάτας Νευροκοπίου, κατευθείαν από τον παραγωγό, χωρίς τη μεσολάβηση των μεσαζόντων, με μόλις 25 λεπτά το κιλό.

Οι κάτοικοι της Πιερίας ήρθαν σε απευθείας επαφή με τον παραγωγό μέσω του διαδικτύου, έκλεισαν τη συμφωνία παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες, και έτσι από το χωράφι κατευθείαν στον καταναλωτή, οι πατάτες πουλήθηκαν με 25 λεπτά το κιλό, όταν σούπερ μάρκετ και μανάβικα πωλούν τις πατάτες ακόμη και με 70 λεπτά το κιλό.



Διοίκηση εφοδιαστικής αλυσίδας για αρχάριους, επιτέλους τώρα και στην Ελλάδα - και χωρίς κρατική παρέμβαση, που μέχρι τώρα επικεντρωνόταν στην περιγραφή και το σχολιασμό των ποσοστών κέρδους των διαφόρων μεσαζόντων και της συνήθως εκρηκτικής άυξσης της τελικής τιμής σε επίπεδα πολλαπλάσια της τιμής παραγωγού. Ίσως η οικονομική κρίση να αναγκάσει τους επιχειρηματίες να σκεφτούν με επιχειρηματικά ορθό τρόπο και να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση με τον πελάτη. Η "απομεσαζοντοποίηση", όταν δεν προσφέρει κάποια προστιθέμενη αξία αλλά παρασιτικά εισβάλλει στην εφοδιαστική αλυσίδα και μειώνει την αποδοτικότητά της (στην προκείμενη περίπτωση αυξάνοντας τεχνηέντως το κόστος), είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα. Μακάρι να συνεχιστεί.

Posted in | 2 Comments

Το τέταρτο κορίτσι

Πριν κάτι μήνες είχα κάνει ένα post για μουσικούς που μας έχουν αφήσει χρόνους και για τα ακυκλοφόρητα κομμάτια που αφήνουν πίσω τους. Είχα συζητήσει τι είναι αυτό που κάνει τους ultra-φανατικούς οπαδούς να τα αναζητούν μετά μανίας, ακόμα κι αν πρόκειται για μισοτελειωμένα απομεινάρια που κι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες θα έβρισκαν ανάξια λόγου. Το post εκείνο κατέληγε ως εξής:

Με δεδομένο τον προφανώς πεπερασμένο αριθμό των κομματιών που έχουν αφήσει πίσω τους συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που δεν υφίστανται πλέον, καθετί που εμφανίζεται παίρνει σχεδόν μυθική διάσταση, όσο μικρό ή ποταπό κι αν είναι. Το ότι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τα θεωρούσαν ανάξια κυκλοφορίας δεν έχει και τόση σημασία - ο οπαδός είναι μυστήριο τρένο και τα θέλει όλα. Κι όταν του τα δώσουν όλα, θα φανταστεί με το μυαλό του διάφορα και θα ψάχνει κι άλλα. Ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ.

Η παραπάνω διαπίστωση ισχύει (εν μέρει) και για το τέταρτο βιβλίο στη σειρά Millennium του Stieg Larsson. Η ιστορία λέει ότι ο Larsson πέθανε από ανακοπή καρδιάς το Νοέμβριο του 2004 και αφού είχε στείλει τα τρία βιβλία της σειράς στον εκδότη. Την περίοδο εκείνη εργαζόταν πάνω στο βιβλίο που θα ήταν το πέμπτο της σειράς Millennium - για την οποία είχε φανταστεί ότι θα περιλάμβανε τουλάχιστον 10 βιβλία - αλλά που προφανώς αν εκδοθεί σήμερα θα είναι το τέταρτο. Οι πληροφορίες τόσο για την υπόθεση όσο και για το ποσοστό ολοκλήρωσης είναι συγκεχυμένες: άλλοι λένε ότι το βιβλίο εκτυλίσσεται στον Αρκτικό Κύκλο κι άλλοι στην Ιρλανδία, τις ΗΠΑ και τη Σουηδία, άλλοι λένε ότι το είχε σχεδόν τελειώσει κι άλλοι ότι ήταν 70% έτοιμο (320 από 440 σελίδες), η σύντροφός του από τη μία λέει ότι ο Larsson είχε γράψει καμιά 200αριά σελίδες που δε μπορούν να εκδοθούν αυτόνομα κι από την άλλη ότι μπορεί η ίδια να το τελειώσει καθώς έγραφαν συχνά μαζί και γνώριζε πώς ο Larsson θα το προχωρούσε. Μύλος. Τελικά μετά το θάνατο του Larsson, το μοναδικό ηλεκτρονικό αντίτυπο βρίσκεται στον υπολογιστή του που έχει η σύντροφός του και η οποία βρίσκεται σε διαμάχη για τη διαχείριση της περιουσίας με τους συγγενείς κληρονόμους του, στους οποίους ανήκει το βιβλίο καθότι ο Larsson και η σύντροφός του δεν ήταν παντρεμένοι. Ακόμα μεγαλύτερος μύλος.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι τι αντίκτυπο θα έχει σε λίγους φανατικούς οπαδούς η εμφάνιση του τέταρτου κοριτσιού, με επίσημο ή μη τρόπο και σε ολοκληρωμένη ή μη μορφή, όπως θα είχε η κυκλοφορία ενός ημιτελούς κομματιού στους οπαδούς ενός μουσικού. Η απάντηση είναι προφανής: ο αντίκτυπος θα είναι τεράστιος, γιατί το έργο ενός συγγραφέα που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να αριθμεί μερικές δεκάδες βιβλία (πόσο μάλλον 3 όπως του Larsson) είναι περισσότερο διακριτό σε σχέση με ενός μουσικού, που μπορεί να περιλαμβάνει εκατοντάδες κομμάτια. Δύο είναι τα πραγματικά ερωτήματα: πρώτον, δικαιούται και δεύτερον, μπορεί κάποιος τρίτος να ολοκληρώσει ένα βιβλίο χωρίς τη συγκατάθεση και συμμετοχή του δημιουργού;

Απόπειρες ολοκλήρωσης ημιτελών λογοτεχνικών πονημάτων έχουν υπάρξει πολλές (δε θα αναφερθώ συγκεκριμένα) αλλά υπάρχει η αίσθηση ότι τα αποτελέσματα είναι συνήθως μέτρια, φυσικά με τεράστιες εξαιρέσεις (π.χ. Κάφκα). Εδώ μπαίνει και το ερώτημα αν έχει κανείς το δικαίωμα να στερήσει από τη λογοτεχνία μερικά ακόμα βιβλία, έστω και μισοτελειωμένα, π.χ. του Χέμινγουει, του Τουέιν ή του Τόλκιν. Κι ενώ για τον Larsson δεν τίθεται θέμα εξίσωσης με τους προαναφερθέντες, τα βιβλία του πουλάνε σαν τρελά και ένα ακόμα θα έσπαγε κάθε ρεκόρ. Αυτό από μόνο του θα ήταν υπεραρκετό για να γείρει την απάντηση στο πρώτο ερώτημα προς το "ναι". Παρότι οι συγγενείς του Larsson (και διαχειριστές της περιουσίας του) και η σύντροφός του είναι τυπικοί και πραγματιστές Σουηδοί και δηλώνουν ότι δεν πολυκαίγονται για τα χρήματα, θεωρώ ότι τελικά ακριβώς αυτός θα είναι ο λόγος που αργά ή γρήγορα θα συμφωνήσουν να εκδοθεί το τέταρτο βιβλίο. Αρκεί η μοιρασιά να γίνει με τρόπο που συμφέρει και τις δύο πλευρές. Αν επιτευχθεί αυτό, το γεγονός ότι λείπουν 100 σελίδες θα είναι μηδαμινής σημασίας. Ίσως, μάλιστα, ανοίξει την όρεξη για πέμπτο ή ακόμα και έκτο βιβλίο, αφού ήταν γνωστό ότι ο Larsson δούλευε σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα και είχε ήδη ετοιμάσει προσχέδια της πλοκής για μια σειρά 10 βιβλίων.

Ο τίτλος του βιβλίου αναμένεται να είναι "Η εκδίκηση του Θεού" και είναι περισσότερο επικεντρωμένο στην ιστορία της Salander, της οποίας μεγάλο μέρος έχει αποκαλυφτεί στο τρίτο βιβλίο. Με δεδομένη τη συνεχή δημοφιλία της τριλογίας, την τεράστια επιτυχία της πρώτης αμερικανικής ταινίας και τον προγραμματισμό ολοκλήρωσης της τρίτης ταινίας το 2013, θα έκανα την πρόβλεψη ότι το 4ο βιβλίο, αν τελικά κυκλοφορήσει, θα έχει βγει πριν το τέλος της επόμενης χρονιάς. Άρα, τουλάχιστον για φέτος και του χρόνου, εμείς οι οπαδοί έχουμε κάτι να περιμένουμε.

Posted in | Leave a comment

For tomorrow

Δυο έφηβοι φιλιούνται σ' ένα παγκάκι, τυλιγμένοι σε κασκόλ και γάντια, μόνο τα πρόσωπα τους μισοφαίνονται και τα χνώτα τους όταν παίρνουν ανάσες. Ένα άδειο γκρίζο μπαλκόνι χτες το βλέπεις σήμερα καταπράσινο, γεμάτο ζωή, κανονική ζούγκλα. Ένας ηλικιωμένος κύριος στο λεωφορείο λέει στο φίλο του για τον επικείμενο γάμο της κόρης του και τα μάτια του λάμπουν. Δυο σκυλιά χαίρονται που βρέθηκαν στην πλατεία κι οι κύριοί τους ακόμα περισσότερο, το βλέπεις στα μάτια τους και στην ενθουσιώδη ομιλία τους. Μία κυρία 75+ ετών πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να αλλάξει ταυτότητα γιατί "έκλεισε 20ετία κι είναι παλιά". Είναι από κείνες τις μέρες που χαίρεσαι να κυκλοφορείς μέσα στο κρύο και τη βροχή, γιατί ακόμα κι αν το ξέρεις, βλέπεις με τα μάτια σου ότι ζωή υπάρχει κι ο κόσμος θα συνεχίσει να τη ζει. Κι εκεί που σχεδόν you're hanging on for dear life, βλέπεις πως ό,τι κι αν γίνει, όσα "τέλη εποχής" αν έρθουν, όσες "τελικές λύσεις" και να δοθούν, ακόμα γίνονται πράγματα for tomorrow κι αναθαρρείς λίγο. Εύκολο δεν είναι;

Posted in | 2 Comments

Τα διλήμματα που μας διχάζουν

Όσοι χτες τολμήσαμε να εκφράσουμε τη θλίψη μας για την καταστροφή του κτιρίου του Τσίλερ, που από το 1881 στέκει στην οδό Σταδίου και τη στολίζει, αποκαλεστήκαμε πράσινο χαφιεδότσουρμο που θρηνεί "ντουβάρια", υποστηρικτές μαφιόζων, μπράβων και ευαγών ιδρυμάτων, ψωρο-ελίτ, κι ένα σωρό άλλα. Μόνιμη επωδός ένα δίλημμα, ή οι άνθρωποι ή τα κτίρια, λες και δε μπορούν να συνυπάρξουν δύο θλίψεις σε μια καρδιά, λες και δεν υπήρχαν άνθρωποι που χτες διαμαρτυρήθηκαν για ανθρώπους και την ίδια στιγμή στενοχωρήθηκαν για την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την κληρονομιά της πόλης. Ή το ένα ή το άλλο, ή μάλλον μόνο το ένα, αυτό που έχει να κάνει με "τους ανθρώπους", λες και ο πολιτισμός έχει να κάνει με εξωγήινους.

Αυτός που θέτει τα διλήμματα δε μπορεί να ακούσει, να συνθέσει και να προτείνει. Μπορεί όμως να περιχαρακώσει την άποψή του, να αυτοεγκλωβιστεί και να κατακρίνει τους απέναντι. Είναι εύκολο, βολικό και διχαστικό. Κτήρια ή άνθρωποι, μνημόνιο ή χρεωκοπία, μαζί μας ή εναντίον μας, είναι η ίδια και απαράλλαχτη αδιέξοδη λογική. Το διαζευκτικό χωρίζει, διχάζει, αποξενώνει, όταν αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι να έρθουμε πιο κοντά προς όσους και όσα είναι πραγματικά απέναντί μας. Ίσως, πάλι, ο διχασμός να είναι ένα από τα τελευταία όπλα ενός συστήματος που πεθαίνει βίαια και επώδυνα - αλλά αυτό θα έπρεπε να συσπειρώνει αντί να αποξενώνει περισσότερο.

Δεν έχω υπάρξει πιο απαισιόδοξος απ' ότι σήμερα, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξω. Εξάλλου, μέχρι τον ολοκληρωτικό διχασμό υπάρχουν ακόμα πολλά "ή" που θα ακούσουμε και θα ζήσουμε.

Posted in | 6 Comments
Από το Blogger.