Όπως είναι

Χτες βγήκα από το εκλογικό τμήμα, στο ιστορικό σχολείο που πήγα δημοτικό, ανακουφισμένος και για πρώτη φορά απόλυτα συνειδητοποιημένος για την ψήφο μου. Διάλεξα ένα μικρό κόμμα με νέους ανθρώπους και τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες, αδιαφορώντας για τακτικισμούς που συνδέονται με την εκλογική του προοπτική και την επιρροή της στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό (αν και μέσα μου περίμενα ότι θα τα κατάφερνε να εκλεγεί). Ήταν η απόλυτα δική μου, προσωπική επιλογή, πέρα και πάνω από διλήμματα και οικογενειακές παραδόσεις, κι ήμουν πολύ χαρούμενος γι'αυτή.

Φαντάζομαι ότι με κάποια παρόμοια νοοτροπία ψήφισε και η πλειονότητα των πολιτών, όσων δηλαδή καταδέχτηκαν να πάνε ως τις κάλπες. Απαλλαγμένοι από το δίπολο ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και αντιμέτωποι οι περισσότεροι με το δίλημμα "μνημόνιο ή όχι" διάλεξαν αυτό που προέκυψε από μια συστηματική διαδικασία επιλογής ή αυτό που μίλησε στην καρδιά τους (παρότι διαφωνώ στη συναισθηματική αντιμετώπιση σε θέματα ψήφου) ή, τελικά, αυτό που παρορμητικά τους έκλεισε το μάτι πάνω από την κάλπη. Σε κάθε περίπτωση, θέλω να πιστεύω ότι χτες ο Έλληνας ψήφισε πιο ελεύθερος από κάθε άλλη φορά.

Και έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα.

Αυτό το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει τον Έλληνα όπως πραγματικά είναι αυτή τη στιγμή. Δίχως τα άλλοθι της "χούντας" και της "μη δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης", δίχως το δέλεαρ διορισμών και θέσεων κρατικοδίαιτης οκνηρίας, δίχως την ποδηγεσία μεγάλων ρητόρων, κατάφερε να φέρει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό σε ένα απόλυτο standstill και την Ευρώπη στην αρχή μιας ακόμα νευρικής κρίσης. Επίσης, ίσως βάζει μπροστά τη μηχανή που θα οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Αλλά για πρώτη φορά η κάλπη έβγαλε τη μέση εικόνα του μέσου Έλληνα ακριβώς όπως είναι: απαιτεί αλλά δεν ξέρει τι, φοβάται αλλά απευθύνεται σε αυτούς που του ενισχύουν το φόβο, μισεί αλλά κατά βάθος αγαπάει αυτό που μισεί, δεν ξέρει που πατάει και πού πηγαίνει αλλά καμώνεται ότι καταλαβαίνει και ότι έχει πρόγραμμα και σαφείς στόχους, κοιτάει μόνο το δέντρο του μέχρι να καταλάβει ότι αν καεί το δάσος δε σώζεται ούτε κι αυτό.

Ο σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού, καθηγητής Γκίκας Χαρδούβελης, δήλωσε ότι "αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι γιορτή της δημοκρατίας" - και ποιος να του πει ότι έχει άδικο; Είναι η πιο αντιπροσωπευτική εκλογή εκπροσώπων που μπορούσε να υπάρξει. Έδιωξε τους "εντεταλμένους προδότες", ανανέωσε ριζικά τη Βουλή θέτοντας στο περιθώριο τους "κλέφτες" (και βάζοντας μέσα γεροδεμένους Άριους) και έγραψε έναν αλγόριθμο ασυνεννοησίας πετώντας τον στα κόμματα που καλούνται να τον λύσουν με skillz συνεννόησης επιπέδου δημοτικού. Αυτός είναι ο Έλληνας αυτή τη δεδομένη στιγμή και αυτή την εικόνα έχει το κοινοβούλιό του. Και την επόμενη φορά που θα βγει να διαμαρτυρηθεί ή να πανηγυρίσει, καλό θα ήταν τις επευφημίες ή τις μούντζες να τις κρατήσει μόνο για την πάρτη του.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

2 Responses to Όπως είναι

  1. Οι εκλογές γίνονται για να βοηθήσουμε με την δύναμη της ψήφου μας ο τόπος να πάει σε κάποια κατεύθυνση. Ατυχώς υπάρχουν φορές που πρέπει να συμβιβαζόμαστε, να αφήνουμε την καθαρότητα των θέσεων μας κατά μέρος και να παίρνουμε θέση σε αναγκαστικά διχαστικά διλήμμτα. Οχι φυσικά στο απολύτως ανόητο "Μνημόνιο-αντιμνημόνιο"

  2. xtsanos says:

    Αυτό ήταν, δυστυχώς, το δίλημμα στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Τα αποτελέσματα φαίνονται τώρα και, κυρίως, στο εγγύς μέλλον.

Από το Blogger.