Κλίμα

Κρίμα που το Twitter επιτρέπει την αναζήτηση μόνο στα τελευταία 3200 τουίτ ενός χρήστη. Διαφορετικά θα έψαχνα και θα έβρισκα ένα ή δύο τουίτ που είχα ρίξει το καλοκαίρι του 2010, που με περίσσιο θάρρος ανακοίνωνα ότι κόντρα στο κύμα φυγής των νέων Ελλήνων προς το εξωτερικό που είχε αρχίσει να παρατηρείται, εγώ θα έμενα εδώ για να συμμετάσχω στην προσπαθεια να δημιουργηθεί η Ελλάδα ξανά από την αρχή, μαζί με όσους θεωρούν (ή θεωρούσαν) ότι η φυγή δεν είναι λύση. Ήταν η περίοδος της αισιοδοξίας που, παρά τα μνημόνια και την τρόικα, προερχόταν από την τότε φανερή συνειδητοποίηση ότι τίποτε δε μπορούσε να μείνει ίδιο, ότι οι αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στο κράτος και στη νοοτροπία του Έλληνα δε μπορούσαν να κρατήσουν τίποτα όρθιο. Ότι ο δρόμος ήταν μακρύς και δύσκολος αλλά, διάολε, ήμασταν για πρώτη, για μία και μοναδική φορά αποφασισμένοι να τον διαβούμε και να βγούμε στο τέλος τσαλακωμένοι, τραυματισμένοι, βρώμικοι αλλά όρθιοι.

Ειλικρινά εξακολουθώ να πιστεύω αυτή η χώρα θα ξαναφτιαχτεί μόνο από όσους μπορούμε και θέλουμε να παλέψουμε για τα αυτονόητα, από όποιο πόστο και με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας. Θα ήθελα να μπορώ να ξαναπώ με το ίδιο θάρρος ότι θα μείνω εδώ για να παλέψω με τις δικές μου ικανότητες, αυτές ενός επιχειρησιακού ερευνητή που πασχίζει να πραγματοποιήσει έρευνα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ειλικρινά θα ήθελα, αλλά γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο, καταντάει σχεδόν αβάσταχτο. Δεν επικεντρώνομαι στα του πανεπιστημίου, αν δηλαδή οι πόροι επαρκούν για να καλύψουν έξοδα συμμετοχής σε συνέδρια, αν θα έχεις αύριο πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες επειδή τα σχετικά κονδύλια κόπηκαν, αν οι υποδομές επαρκούν και τέτοια. Με αυτά ευτυχώς ή δυστυχώς μαθαίνεις να επιβιώνεις. Αναφέρομαι στο κλίμα που με περιτριγυρίζει και με πνίγει, ένα κλίμα άρρωστο, δυσώδες και μισάνθρωπο. Αυτό το κλίμα στέλνει νεοναζί στη Βουλή, αυτό το κλίμα τσακίζει οροθετικούς και εξαρτημένους ανθρώπους αντί να τους προστατεύει, στέλνει κόσμο να ψάχνει φαγητό στους κάδους σκουπιδιών και κατάλυμα σε κόγχες παρατημένων και άδειων μαγαζιών, σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις που ακόμα μπορείς και καταφέρνεις τουλάχιστον να μικρο-διαχειρίζεσαι τη ζωή σου και να τα φέρνεις βόλτα έστω και δύσκολα, έστω και με απώλειες.

"Καλώς ήρθες στην πραγματική ζωή" θα μου 'λεγε φαντάζομαι ο συγχωρεμένος πατέρας μου. Ναι, καλώς ήρθα στην πραγματική ζωή μιας χώρας σε ελεύθερη πτώση, χωρίς παρόν και μέλλον και χωρίς κανένα ανάχωμα. Στη ζωή μιας χώρας που καθώς βουλιάζει σε κινούμενη άμμο αντί να προσπαθήσει να πιαστεί από κάπου, κοιτάζει να είναι "λεύτερη" και "ανεξάρτητη" για να μην ξεψυχήσει με δεσμά στα πόδια - λες κι ο ελεύθερος θάνατος είναι λιγότερο θάνατος από τον "δεσμευμένο". Πεθαίνει η Ελλάδα και ποτέ δεν έκανε προσπάθεια να ζωντανέψει. Κι αυτό σιγά-σιγά σκοτώνει κι εμάς που νιώθουμε ακόμα ζωντανοί, ότι έχουμε να προσφέρουμε και που ξέρουμε ότι υπάρχει κάποιος, σε κάποια άλλη χώρα που αυτό το συναίσθημα θα το εκτιμήσει, θα το ανταμείψει και θα το βοηθήσει να μεγαλώσει.

Σκέφτομαι ολοένα και πιο συχνά ότι καλύτερα αυτή η χώρα να αφεθεί να πεθάνει, και μάλιστα με το μεγαλύτερο βρόντο που μπορεί, μόνη, in pain and agony. Μόνο αν σβήσει κάθε ίχνος του παλιού θα μπορέσει το καινούριο να αναδυθεί και να στεριώσει, με τη βοήθεια των ανθρώπων που θέλουν να προσπαθήσουν γι'αυτό. Εγώ ελπίζω να είμαι κάπου που θα τους βλέπω και θα τους καμαρώνω, κι ας ζηλεύω που δεν θα έχω βάλει το δικό μου πετραδάκι στο καινούριο οικοδόμημα. Αλλά δεν αντέχουμε όλοι το ίδιο στο άρρωστο τούτο κλίμα. Κάποιοι έφυγαν νωρίς, κάποιοι δε θα φύγουν καθόλου κι εμένα οι αντοχές μου έχουν σχεδόν εξαντληθεί.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

3 Responses to Κλίμα

  1. Odysseas says:

    Την άνοιξη του 2010 απέρριψα πρόταση για δουλειά από μεγάλη εταιρεία στη Γερμανία, για τους λόγους ακριβώς που γράφεις. Λίγους μήνες αργότερα αποφάσισα τελικά να (ξανα)φύγω από την Ελλάδα. Μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι είχα κρυφές ελπίδες πως τελικά θα τα καταφέρναμε. Τώρα όχι. Και ο λόγος είναι πως δε θέλουμε. Δεν καταλαβαίνουμε και δε θέλουμε. Και φυσικά μιλάω για την πλειοψηφία μας, την ίδια πλειοψηφία που ψήφισε στις εκλογές πριν 2 εβδομάδες...
    Καλή τύχη σου εύχομαι...

  2. George says:

    Και εγώ ήμουν από αυτούς που θεώρησε ότι αυτό που συνέβη το 2010 ήταν μια καλή ευκαιρία να κοιταχθούμε στον καθρέπτη, να παραδεχτούμε τα λάθη μας και να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα. Δυστυχώς, ανήκα σε μια μικρή μειοψηφία, αφού οι περισσότεροι προτίμησαν να αρνηθούν την πραγματικότητα, να ρίξουν την ευθύνη στους ξένουνς και να αναπολούν το "ωραίο παρελθον".
    Είμαι πλέον δυο μήνες εκτός Ελλάδας και η μόνη μου απορία είναι τι στ'αλήθεια περίμενα να αλλάξει σε αυτή τη χώρα.

  3. xtsanos says:

    Παιδιά ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Είναι ενθαρρυντικό που συγκλίνουμε στις απόψεις μας για την ανάγκη ενός νέου ξεκινήματος για τη χώρα, είναι αποθαρρυντικό που εσείς το κάνετε εκτός Ελλάδας κι εγώ ετοιμάζομαι να έρθω να σας βρω...

Από το Blogger.