Δυο σεισμοί, ένα βιβλίο στο Μετρό κι ένα στον πάγο

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post στο Μετρό (και πιθανότατα θα το τελειώσω στο σπίτι εκτός κι αν το τρένο χρειαστεί ένα μισάωρο για τέσσερις σταθμούς) με δύο αφορμές. Η πρώτη είναι ότι δίπλα μου μια κοπέλα διαβάζει τη "Γυναίκα του Πόρτο Πιμ" του Αντόνιο Ταμπούκι, θυμίζοντάς μου ότι ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία που είχα αγοράσει όταν ξεκίνησα να διαβάζω (ως φοιτητής ναυτιλιακών σπουδών) λογοτεχνία με θέμα τη ναυτιλία. Εκτός από τη μίνι-έκπληξη, καθώς δε νομίζω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που έχει διαβάσει αυτό το βιβλίο, μου θύμισε ότι σήμερα είναι #booktuesday κι ότι έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ για βιβλίο και διάβασμα. Ο δεύτερος είναι ότι σήμερα μιλούσα με μια συνάδελφο από τη Σόφια, που προχτές ταρακουνήθηκε από τον ισχυρότερο σεισμό που έγινε στη Βουλγαρία από το 1917, και χτες με άλλη συνάδελφο από τη Φλωρεντία που μου έγραφε ότι αισθάνθηκε τον σεισμό της Παρασκευής, 80 χιλιόμετρα μακριά, και την τρόμαξε πολύ, άμαθη καθώς είναι σε τέτοια φαινόμενα. Αυτά τα δύο ανεπιθύμητα, μακριά-από-εμάς γεγονότα μου θύμισαν καθώς πήγαινα προς το Μετρό ότι διάβαζα κι εγώ ένα βιβλίο που το underlying theme ήταν ο σεισμός και που προς το παρόν το έβαλα στον πάγο.

Εντάξει, το παραδέχομαι: παρότι το προσπάθησα από δω, το πάλεψα από κει, δεν κατάφερα να διαβάσω περισσότερες από 130 σελίδες του "Strong Motion" (1992) του Jonathan Franzen. Στα γρήγορα, ο Λούις Χόλαντ φτάνει στη Βοστώνη και ανακαλύπτει ότι ο πρώτος από μια αλληλουχία μικρών σεισμών έχει οδηγήσει στο θάνατο της γιαγιάς του που διαθέτει περιουσία 22 εκατομμυρίων δολαρίων, κάτι που προξενεί τριβές στην ήδη δυσλειτουργική οικογένειά του. Εντωμεταξύ γνωρίζει μια σεισμολόγο από το Χάρβαρντ που ερευνά το φαινόμενο, αρχίζει να την ερωτεύεται και... μέχρι εκεί. Δεν περίμενα ένα ακόμα "Corrections" ή "Freedom" (αν και το Strong Motion ήταν αυτού του επιπέδου, ο Franzen θα έπρεπε να έχει ήδη το Νόμπελ) αλλά για πρώτη φορά δεν άντεξα να συνεχίσω. Δε λέω ότι το βιβλίο ήταν κακό (κάθε άλλο) αλλά ο βερμπαλισμός του Franzen και τα πολλά sub-themes στην πλοκή με μπέρδεψαν και με αποθάρρυναν. Ίσως δεν ήταν αυτό που ήθελα να διαβάσω στη συγκεκριμένη, δύσκολη περίοδο, προφανώς δεν είχε την πολύπλοκη αλλά στρωτή δομή του "Freedom" που μπορείς να ακολουθήσεις άνετα - τόσο άνετα που οι 10 σελίδες που διάβαζα κάθε βράδυ ήταν υπεραρκετές για να με γεμίσουν σκέψεις και ανυπομονησία για τις επόμενες. Το "Strong Motion" είναι σαν ένα draft πριν το μεγάλο πόνημα, σαν εξάσκηση πάνω σε μια τυπολογία μυθιστορήματος που μέσα στα 9 χρόνια μέχρι το "Corrections" (2001) εξελίχθηκε σε απίστευτο βαθμό και τελειοποιήθηκε στα επόμενα 9 χρόνια μέχρι το "Freedom" (2010). Αλλά δεν είναι κακό βιβλίο σε καμία περίπτωση, γιαυτό και απλά μπήκε στον πάγο και είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βγει.

Το βιβλίο που ξεκίνησα μετά (και εξακολουθώ να διαβάζω τώρα) είναι το "The Bonfire of the Vanities" του Tom Wolfe, ένα ακόμα Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα που αγγίζει ζητήματα κοινωνικού και ταξικού ρατσισμού, φιλοδοξίας και πολιτικής στη Νέα Υόρκη των 80s. Εδώ η ανάγνωση πάει πολύ πιο στρωτά παρά το εξίσου απαιτητικό θέμα του βιβλίου, ενισχύοντάς μου την άποψη ότι το "Strong Motion" ήταν απλά το λάθος βιβλίο τη λάθος εποχή. Αλλά επειδή ο Franzen είναι Franzen, δε χάνω την πίστη μου, κάποια στιγμή θα το ξαναπιάσω και θα το απολαύσω. Παρεμπιπτόντως, καιρό δεν έχει να κάνει σοβαρό σεισμό στην Ελλάδα;

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.