Franzen, γυμνός και πιστός

Έχω ξαναπεί ότι δε μου αρέσει σε αυτό το μπλογκ να παραθέτω άρθρα τρίτων αλλά όταν πρόκειται για πόνημα του Jonathan Franzen η ανάγκη για εξαίρεση είναι προφανής :-)

Σε αυτό το άρθρο για λογαριασμό του Guardian, o Franzen ξεγυμνώνεται μπροστά σου και μιλάει με παρρησία για τις μη-επιρροές του, τον Κάφκα, τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα που δεν έχουν τα βιβλία του, τον πρώτο του γάμο, πώς προέκυψε το "The Corrections" και τόσα πολλά ακόμα που δεν έχει νόημα να αναφέρω γιατί αν λατρεύεις Franzen θα έχεις ήδη παρατήσει αυτό το post και θα καταβροχθίζεις το άρθρο. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχεις διαβάσει Franzen (και για να μη θεωρηθεί ελιτίστικο αυτό το post, μήπως και πάρει μερικά views παραπάνω :-) ), δεν πειράζει: οι πτυχές της ζωής του, οι φόβοι και οι ενοχές του είναι τόσο δυνατές που σε αγγίζουν ακόμα κι αν δεν έχεις ξανακούσει τ' όνομά του.

Μεταξύ άλλων δίνει κι ένα ερμηνευτικό κλειδί για το "Strong Motion" στο οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο post, ένα κλειδί ικανό να σε κάνει να δεις το βιβλίο από διαφορετικό πρίσμα: την ενοχή του όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο ενώ η πρώην συζυγός του (συγγραφέας κι αυτή, και κατά τα λεγόμενά του, με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας) δεν είχε την ίδια τύχη με το δικό της:

Looking back, although I'm still proud of that novel, I can now see the ways in which its ending was deformed by my wishful thinking about my marriage: by my loyalty. And it only made me feel guiltier that my wife didn't see it this way herself. She once claimed, memorably, that I had stolen from her soul to write it. She also asked me, fairly enough, why my main female characters kept getting killed or severely wounded by gunfire.

Κι όταν γράφει ότι τον ανησυχεί η αντίδραση των δικών του (και ιδιαίτερα του αδερφού του) όταν διαβάζουν τα τμήματα των βιβλίων του που έχουν επηρεαστεί από αυτούς, ξεπερνάει τις ενοχές του ζητώντας τους να τον εκτιμήσουν γι'αυτό που είναι: ένας εκκεντρικός αλλά πιστός στον εαυτό του συγγραφέας.

[...] what I've learned is that there's potential value, not only for your writing but also for your relationships, in taking autobiographical risks: that you may, in fact, be doing your brother or your mother or your best friend a favour by giving them the opportunity to rise to the occasion of being written about – by trusting them to love the whole you, including the writer part. What turns out to matter most is that you write as truthfully as possible. If you really love the person whose material you're writing about, the writing has to reflect that love. There's still always a risk that the person won't be able to see the love, and that your relationship may suffer, but you've done what all writers finally reach the point of having to do, which is to be loyal to themselves.


Είναι προφανώς τυχαίο, αλλά το αμέσως προηγούμενο post που ανέβασα λίγες μέρες πριν τη δημοσίευση αυτού του άρθρου αναφέρεται στο "Strong Motion", για το οποίο ο Franzen προσφέρει  ένα ολόφρεσκο βοήθημα για την ανάγνωσή του. Αν και δεν πιστεύω στα σημάδια, θα το θεωρήσω ως τέτοιο και θα βάλω για λίγο το "The Bonfire of the Vanities" στο ράφι για χάρη του "Strong Motion" - and we'll see where it gets me.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.
Από το Blogger.