Σημείο αναφοράς

Έχω βάλει παγωμένο τσάι, homemade παρακαλώ, κάθομαι στο αγαπημένο μου μπαλκόνι και ακούω ραδιόφωνο στο laptop - το playlist έχει τώρα Tricky και μετά Air και Massive Attack. Κι είναι η πρώτη φορά που μετά από ούτε θυμάμαι πόσο καιρό αισθάνομαι μια σχετική γαλήνη κι ένα καταλάγιασμα της έντασης των τελευταίων δυόμισι μηνών, από τότε δηλαδή που προκηρύχτηκαν οι εκλογές του Μαΐου μέχρι τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Για να εξηγούμαι από την αρχή, δεν είναι κάτι που έχει σχέση με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα και τη λύση που δόθηκε αλλά με το ότι υπάρχει επιτέλους λύση, υπάρχει ένα δεδομένο με το οποίο πορευόμαστε όλοι προς το μέλλον, όποιο είναι κι αυτό.

Ένα πράγμα που συνειδητοποίησα σε όλο του το μεγαλείο αυτούς τους μήνες είναι ότι η συμπεριφορά ενός λαού που δε διαθέτει το ελάχιστο προσφερόμενο "προϊόν" της δημοκρατίας, δηλαδή μια σταθερή κυβέρνηση, με τουλάχιστον μεσοπρόθεσμη διάρκεια ζωής, είναι συμπεριφορά αγελαία, ποτισμένη από το συλλογικό φόβο της έλλειψης ενός σταθερού σημείου αναφοράς. Καθένας προσπαθεί να δημιουργήσει (ή να γίνει ο ίδιος) αυτό το σταθερό σημείο, προωθώντας με ολοένα και πιο έντονους, μέχρι και βίαιους τρόπους τη δική του εκδοχή της σταθερότητας, προσπαθώντας να πατήσει πάνω στον "αντίπαλο". Όμως το σημείο αναφοράς ισχύει για όλους και ομαλοποιεί τη συμπεριφορά όλων, είτε κανείς το υποστηρίζει είτε όχι, και γιαυτό είναι τόσο σημαντικό. Ακόμα και τα ακραία χαρακτηριστικά του - όπως η εδραίωση του νεοναζισμού στην καρδιά της δημοκρατίας - είναι σημαντικά επειδή είναι πλέον γνωστά και σταθερά.

Κι επειδή τα social media είχαν την τιμητική τους αυτό τον καιρό, έχω να πω πως σχεδόν τα σιχάθηκα. Λένε πως οι μετέχοντες στα social media έχουν (έχουμε) ενισχυμένη κριτική αντίληψη εξαιτίας της συναναστροφής με εκατοντάδες διαφορετικές απόψεις. Σε αυτό το πολωτικό κλίμα δεν περίμενα να δω μεγάλο βαθμό προσέγγισης και σύνθεσης απόψεων, ούτε όμως περίμενα να δω έναν "ιδεολογικό" (ο θεός να τον κάνει) πόλεμο από 3-4 αντίπαλα στρατόπεδα να μάχονται το ένα το άλλο με οπλοστάσια από τσιτάτα, κατηγορίες, πάμπολλες προσωπικές αντιδικίες και προσβολές, πασπαλισμένα με την απαραίτητη δόση έπαρσης του κατέχοντα το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. Ειδικά το Twitter ώρες-ώρες γινόταν αβάσταχτο. Αυτή η μαζική, παρανοϊκή συμπεριφορά εύκολα σε συμπαρασύρει. Ούτε εγώ θα μπορούσα να είμαι εξαίρεση: τσαντίζομαι με τον εαυτό μου που αφέθηκε να συμμετάσχει σε αυτό τον παραλογισμό.

Φυσικά, οι καταστάσεις δεν έγιναν ευκολότερες επειδή επιτέλους προέκυψε σταθερή (;) κυβέρνηση, ούτε τα προβλήματα αμβλύνθηκαν. Αλλά τα αποτελέσματα του να ζεις επί μακρόν στην αβεβαιότητα έγιναν φανερότερα από ποτέ. Και για ανθρώπους όπως εγώ, λίγο αναβλητικούς και λίγο επιρρεπείς στην αστάθεια, αυτή η αβεβαιότητα ήταν ψυχοφθόρα και σε προσωπικό επίπεδο. Από τη Δευτέρα μέχρι χτες τακτοποίησα μια σειρά από μικρές υποθέσεις που εκκρεμούσαν και μου δημιουργούσαν μικρά άγχη που με βάραιναν χωρίς λόγο. Υποθέσεις του ενός τηλεφωνήματος, της μιας συνεννόησης που δε μπορούσα να βρω το κουράγιο να κλείσω βιώνοντας τον παραλογισμό της συλλογικής αβεβαιότητας.

Προφανώς αυτή η ηρεμία θα είναι πρόσκαιρη. Μόλις φανούν τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης θα ξαναρχίσει το νερό να πέφτει στο μύλο και η αποδόμηση θα ξεκινήσει. Μόνο που πλέον υπάρχει το σημείο αναφοράς, το σταθερό έδαφος αντί για τον λεπτό πάγο που υπήρχε μέχρι τώρα.

This entry was posted in ,. Bookmark the permalink.

2 Responses to Σημείο αναφοράς

  1. Νομίζω ότι το αίσθημα της ύπαρξης "σημείου αναφοράς" το συμμεριζόμαστε μερικά εκατομμύρια (σχεδόν όλοι οι) Ελληνες. Αισθανόμαστε ότι υπάρχει ένα κάποιο πλαίσιο για να δουμε και τις προσωπικές μας υποθέσεις.
    Βέβαια θεωρώ πως αν το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν αντιθετο θα συνέχιζε να υπάρχει η αίσθηση ότι βαδίζουμε πάνω σε "λεπτό πάγο"

  2. xtsanos says:

    Ίσως ισχύει αυτό που λες. Τουλάχιστον όμως θα ξέραμε ότι επιλέχτηκε ένας δρόμος, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Από το Blogger.