Ένα άχαρο déjà vu

Το παρακάτω κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι δημοσιεύτηκε στη συλλογή "Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι" (Ίκαρος, Αθήνα, 1988). Πρέπει να γράφτηκε στα τέλη του '85 - αρχές του '86, "στην αρχή της δεύτερης τετραετίας" των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.




Κανείς μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το περιεχόμενο, όμως δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή η ίδια ρητορική χρησιμοποιείται από τότε που γράφτηκε το κείμενο μέχρι σήμερα για να στηλιτεύσει τη λανθασμένη πορεία προηγούμενων κυβερνήσεων και να αναδείξει την ανάγκη σύμπνοιας και συνεργασίας των πολιτών. Κι αν τότε συνιστούσε μια θεμιτή προσέγγιση, μετά από 27 χρόνια είναι ένα άχαρο déjà vu, μια ανεπιθύμητη επιστροφή, ξανά και ξανά, στην ίδια επαναληπτική και μονότονη ρητορεία περί ομοψυχίας και συλλογικής ευθύνης. Αλλά η ουσία αυτής της επανάληψης έγκειται στην αλήθεια των λεγομένων: ποτέ καμία προσπάθεια δεν υποστηρίχτηκε, δε μπολιάστηκε με το αίσθημα της συλλογικής ευθύνης πολιτών και κυβερνώντων. "Η ομοψυχία, η απαραίτητη" δεν επιτελέστηκε ποτέ. Διχασμός πάντοτε υπήρχε αλλά ήταν καλά κρυμμένος κάτω από μια επίπλαστη ευμάρεια που έδινε σε όλους από κάτι (και πολλά σε λίγους), ίσα για να μη φανεί το ρήγμα που έχασκε κάτω από τα ακριβά χαλιά.

Ίσως το μόνο που έχει αλλάξει από τότε είναι ότι "οι Έλληνες κάποτε, για λίγο έστω, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως". Η εποχή του συλλογικού βαθέως ύπνου τελείωσε βίαια. Οι ξυπνημένοι από το λήθαργο παραπατάνε ζαλισμένοι, ψάχνοντας ένα ιδεολογικό αποκούμπι για να συνεχίσουν να ονειρεύονται ανάπτυξη και εισροή χρημάτων, οι μεν με νέα μοντέλα λειτουργίας της οικονομίας, οι δε με επιστροφή στα παλιά πρότυπα. Εντωμεταξύ οι εξελίξεις οδηγούν ακριβώς στο αντίθετο και "το βάρος των ανησυχιών μας ξεπερνάει", εξακολουθεί να ξεπερνά "τα ανεκτά όρια κινδύνου", παρά το διαφαινόμενο ξύπνημα.

This entry was posted in ,. Bookmark the permalink.
Από το Blogger.