Heavenly pop hit: μια απόλυτα υποκειμενική προσέγγιση

Στην προ-Internet εποχή, εκεί στις αρχές και τα μέσα των 90s και για περίπου τέσσερα χρόνια, περίμενα στωικά κάθε μήνα να βγει το καινούριο Ποπ + Ροκ για να (λέω ότι) είμαι μουσικά ενήμερος. Μαζί με κάτι fanzines, το αγγλικό MTV (όταν το Μ όντως σήμαινε Μusic) και το word of mouth φίλων, η πληροφορία ήταν πολύτιμη και γιαυτό αποτυπωνόταν ανεξίτηλα στη μνήμη. Έτσι, θυμάμαι ακόμα π.χ. μια συνέντευξη του Dave Rowntree των Blur σε κάποιον συντάκτη του περιοδικού, την επανακυκλοφορία του "Peter Pan Hits the Suburbs" των Astronauts και το δίλημμά μου αν ήθελα να το αγοράσω ή όχι, ότι δίσκος κάποιου μήνα το '94 ήταν κάποιο "Souldier" κάποιων Kastrierte Philosophen (το πρώτο #wtf που πρέπει να αναφώνησα), η βαθμολογία 9/10 του Άκη Λαδικού στο 7ιντσο "Some Might Say / Talk Tonight" των Oasis, την απογοήτευση που ο Σπήλιος Λαμπρόπουλος δεν είχε βαθμολογήσει το "Made In Heaven" των Queen. Πολλά άρθρα είναι επίσης που θυμάμαι αποσπασματικά, χωρίς ελπίδα ανάκτησης από τη μνήμη μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Ένα από αυτά ήταν για το τέλειο ποπ τραγούδι.

Απο εκείνο το άρθρο ούτε το όνομα του συντάκτη θυμάμαι, ούτε πότε δημοσιεύτηκε. Θυμάμαι μόνο ότι περιέγραφε τα κριτήρια του συντάκτη για το τι συνιστά ένα τέλειο ποπ τραγούδι και στη βάση αυτών κατέληγε στο ότι το τέλειο ποπ τραγούδι είναι το "God Only Knows" των Beach Boys. Επηρεασμένος, θυμάμαι ότι είχα αρχίσει να φτιάχνω μια λίστα με τις δικές μου επιλογές αλλά μην έχοντας αρκετά ακούσματα προσπαθούσα να επιλέξω με βάση "αντικειμενικά" κριτήρια όπως το καλλιτεχνικό μέγεθος, η επίδραση, η αποδοχή του καλλιτέχνη. Το λάθος ήταν ακριβώς εκεί: τα όποια κριτήρια είναι απόλυτα υποκειμενικά και εμπεριέχουν πολύ συναίσθημα. Η επιλογή προϋποθέτει επίσης ότι είσαι αρκετά απενοχοποιημένος να παραδεχτείς "guilty pleasures" χωρίς να ντρέπεσαι, κάτι που δεν είναι εύκολο όταν είσαι 16 χρονών και ξέρεις ότι τα ακούσματά σου είναι περιορισμένα για τέτοιες ασκήσεις.

Τα πράγματα αλλάζουν όταν πατάς τα 35. Δε θέλει πολλή σκέψη, γιατί τα διαμάντια τα έχεις επιλέξει δια της φυσικής επιλογής - είναι αυτά που μετά από δεκάδες χιλιάδες ακούσματα μπορείς να τα αναφέρεις μέσα σε ένα λεπτό και να αιτιολογήσεις την επιλογή τους. Για εμένα λοιπόν, το τέλειο ποπ τραγούδι έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

1. Έχει διάρκεια γύρω στα τρία λεπτά - η ιδανική διάρκεια για την ιδανική δομή.
2. Έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου - δε μπορεί να είναι τέλειο π.χ. το "Call Me Maybe" που έχουν λυσσάξει όλοι, όταν δεν ξέρεις αν θα το θυμάσαι σε πέντε μήνες.
3. Έχει άμεση ή έμμεση σύνδεση και επιρροές από το ένδοξο παρελθόν. Γιατί, κακά τα ψέματα, δε μπορεί ένα τέλειο pop τραγούδι να αναφέρεται στη Rihanna και τους One Direction, μπορεί όμως κάλλιστα να αναφέρεται στην Aretha Franklin και τους Bee Gees. Στην πρωτότυπη έκδοση, δηλαδή, και όχι σε δεύτερης ή τρίτης γενιάς κόπια.
4. Στο τέλος σε αφήνει να θες κι άλλο, να λες "γαμώτο, να είχε μια στροφή ακόμα / να ήταν η coda λίγο μεγαλύτερη / να υπήρχε extended version".
5. Στέκεται μόνο του και όχι ως μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Κοινώς, απαντάς καταφατικά στην ερώτηση αν θα μπορούσε να είναι στα τρία/πέντε/δέκα τραγούδια που θα ήθελες να έχεις μαζί σου αν ήσουν ναυαγός σε ένα απομονωμένο νησί.
6. Όσες φορές κι αν το ακούσεις, δεν το βαριέσαι.
7. Όσες φορές κι αν το ακούσεις, σου φέρνει στο μυαλό και στην καρδιά εκείνες τις μοναδικές στιγμές που έχεις περάσει μαζί του ή την υπέροχη εποχή με την οποία το έχεις συνδέσει. Το πιο υποκειμενικό κριτήριο όλων.

Με βάση τα παραπάνω χαλαρά καθορισμένα κριτήρια, τα πέντε τραγούδια που επιλέγω ως τέλεια μέσα σε ένα λεπτό και χωρίς σκέψη είναι τα εξής:

1. Beach Boys - God Only Knows (1966) / είχε δίκιο ο άγνωστος συντάκτης



2. The Beatles - Penny Lane (1967) / δεν ξέρω ποιο λατρεύω περισσότερο, αυτό ή το πρώτο



3. The Smiths - The Boy With The Thorn In His Side (1985) / προσωπική προτίμηση μεταξύ αυτού και του "There Is A Light That Never Goes Out"



4. The La's - There She Goes (1990) / ακόμα θυμάμαι όταν είδα πρώτη φορά το video clip στο MTV



5. Teenage Fanclub - Sparky's Dream (1995) / μαγεία συμπυκνωμένη σε τρία λεπτά



Μετά το πρώτο λεπτό έρχονται βέβαια κι άλλα στο μυαλό: το "Waterloo" των ABBA, το "Itchycoo Park" των Small Faces, το "Here Comes Your Man" των Pixies, το "Teenage Kicks" των Undertones, το "Son of a Preacher Man" της Dusty Springfield, και, και, και... Όπως όμως γράφει το blog "Retrospace", δεν έχει νόημα να αραδιάσεις 179 τέλεια τραγούδια γιατί μετά από ένα σημείο απλά αναπαράγεις τα charts των τελευταίων δεκαετιών. Λίγα και καλά. Ή μάλλον όχι απλά καλά, αλλά τέλεια.

Υ.Γ. Ο τίτλος του post κάνει αναφορά στο ομώνυμο κομμάτι των νεοζηλανδών The Chills από το 1990, το οποίο παρότι πανέμορφο δεν είναι "τέλειο" για μένα.

Υ.Γ. 2 To post αυτό το έγραψα μέσα στα 22 λεπτά που διαρκεί η δεύτερη πλευρά του "Abbey Road", που είναι όχι απλά ο καλύτερος δίσκος αλλά η καλύτερη ανθρώπινη pop δημιουργία όλων των εποχών. Και γι'αυτή την απόλυτα υπoκειμενική άποψη δε σηκώνω αντίρρηση :-)

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

1 Response to Heavenly pop hit: μια απόλυτα υποκειμενική προσέγγιση

  1. Blogger says:

    If you're looking for an excellent contextual ad network, I suggest that you take a peek at Clicksor.

Από το Blogger.