Archive for Φεβρουαρίου 2012

SCM 101

Αντιγράφω από το http://news.pathfinder.gr/greece/news/775935.html

Μέσα σε λίγες ώρες πουλήθηκαν το πρωί του Σαββάτου σε κατοίκους της Πιερίας εικοσιτέσσερις τόνοι πατάτας Νευροκοπίου, κατευθείαν από τον παραγωγό, χωρίς τη μεσολάβηση των μεσαζόντων, με μόλις 25 λεπτά το κιλό.

Οι κάτοικοι της Πιερίας ήρθαν σε απευθείας επαφή με τον παραγωγό μέσω του διαδικτύου, έκλεισαν τη συμφωνία παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες, και έτσι από το χωράφι κατευθείαν στον καταναλωτή, οι πατάτες πουλήθηκαν με 25 λεπτά το κιλό, όταν σούπερ μάρκετ και μανάβικα πωλούν τις πατάτες ακόμη και με 70 λεπτά το κιλό.



Διοίκηση εφοδιαστικής αλυσίδας για αρχάριους, επιτέλους τώρα και στην Ελλάδα - και χωρίς κρατική παρέμβαση, που μέχρι τώρα επικεντρωνόταν στην περιγραφή και το σχολιασμό των ποσοστών κέρδους των διαφόρων μεσαζόντων και της συνήθως εκρηκτικής άυξσης της τελικής τιμής σε επίπεδα πολλαπλάσια της τιμής παραγωγού. Ίσως η οικονομική κρίση να αναγκάσει τους επιχειρηματίες να σκεφτούν με επιχειρηματικά ορθό τρόπο και να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση με τον πελάτη. Η "απομεσαζοντοποίηση", όταν δεν προσφέρει κάποια προστιθέμενη αξία αλλά παρασιτικά εισβάλλει στην εφοδιαστική αλυσίδα και μειώνει την αποδοτικότητά της (στην προκείμενη περίπτωση αυξάνοντας τεχνηέντως το κόστος), είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα. Μακάρι να συνεχιστεί.

Posted in | 2 Comments

Το τέταρτο κορίτσι

Πριν κάτι μήνες είχα κάνει ένα post για μουσικούς που μας έχουν αφήσει χρόνους και για τα ακυκλοφόρητα κομμάτια που αφήνουν πίσω τους. Είχα συζητήσει τι είναι αυτό που κάνει τους ultra-φανατικούς οπαδούς να τα αναζητούν μετά μανίας, ακόμα κι αν πρόκειται για μισοτελειωμένα απομεινάρια που κι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες θα έβρισκαν ανάξια λόγου. Το post εκείνο κατέληγε ως εξής:

Με δεδομένο τον προφανώς πεπερασμένο αριθμό των κομματιών που έχουν αφήσει πίσω τους συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που δεν υφίστανται πλέον, καθετί που εμφανίζεται παίρνει σχεδόν μυθική διάσταση, όσο μικρό ή ποταπό κι αν είναι. Το ότι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τα θεωρούσαν ανάξια κυκλοφορίας δεν έχει και τόση σημασία - ο οπαδός είναι μυστήριο τρένο και τα θέλει όλα. Κι όταν του τα δώσουν όλα, θα φανταστεί με το μυαλό του διάφορα και θα ψάχνει κι άλλα. Ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ.

Η παραπάνω διαπίστωση ισχύει (εν μέρει) και για το τέταρτο βιβλίο στη σειρά Millennium του Stieg Larsson. Η ιστορία λέει ότι ο Larsson πέθανε από ανακοπή καρδιάς το Νοέμβριο του 2004 και αφού είχε στείλει τα τρία βιβλία της σειράς στον εκδότη. Την περίοδο εκείνη εργαζόταν πάνω στο βιβλίο που θα ήταν το πέμπτο της σειράς Millennium - για την οποία είχε φανταστεί ότι θα περιλάμβανε τουλάχιστον 10 βιβλία - αλλά που προφανώς αν εκδοθεί σήμερα θα είναι το τέταρτο. Οι πληροφορίες τόσο για την υπόθεση όσο και για το ποσοστό ολοκλήρωσης είναι συγκεχυμένες: άλλοι λένε ότι το βιβλίο εκτυλίσσεται στον Αρκτικό Κύκλο κι άλλοι στην Ιρλανδία, τις ΗΠΑ και τη Σουηδία, άλλοι λένε ότι το είχε σχεδόν τελειώσει κι άλλοι ότι ήταν 70% έτοιμο (320 από 440 σελίδες), η σύντροφός του από τη μία λέει ότι ο Larsson είχε γράψει καμιά 200αριά σελίδες που δε μπορούν να εκδοθούν αυτόνομα κι από την άλλη ότι μπορεί η ίδια να το τελειώσει καθώς έγραφαν συχνά μαζί και γνώριζε πώς ο Larsson θα το προχωρούσε. Μύλος. Τελικά μετά το θάνατο του Larsson, το μοναδικό ηλεκτρονικό αντίτυπο βρίσκεται στον υπολογιστή του που έχει η σύντροφός του και η οποία βρίσκεται σε διαμάχη για τη διαχείριση της περιουσίας με τους συγγενείς κληρονόμους του, στους οποίους ανήκει το βιβλίο καθότι ο Larsson και η σύντροφός του δεν ήταν παντρεμένοι. Ακόμα μεγαλύτερος μύλος.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι τι αντίκτυπο θα έχει σε λίγους φανατικούς οπαδούς η εμφάνιση του τέταρτου κοριτσιού, με επίσημο ή μη τρόπο και σε ολοκληρωμένη ή μη μορφή, όπως θα είχε η κυκλοφορία ενός ημιτελούς κομματιού στους οπαδούς ενός μουσικού. Η απάντηση είναι προφανής: ο αντίκτυπος θα είναι τεράστιος, γιατί το έργο ενός συγγραφέα που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να αριθμεί μερικές δεκάδες βιβλία (πόσο μάλλον 3 όπως του Larsson) είναι περισσότερο διακριτό σε σχέση με ενός μουσικού, που μπορεί να περιλαμβάνει εκατοντάδες κομμάτια. Δύο είναι τα πραγματικά ερωτήματα: πρώτον, δικαιούται και δεύτερον, μπορεί κάποιος τρίτος να ολοκληρώσει ένα βιβλίο χωρίς τη συγκατάθεση και συμμετοχή του δημιουργού;

Απόπειρες ολοκλήρωσης ημιτελών λογοτεχνικών πονημάτων έχουν υπάρξει πολλές (δε θα αναφερθώ συγκεκριμένα) αλλά υπάρχει η αίσθηση ότι τα αποτελέσματα είναι συνήθως μέτρια, φυσικά με τεράστιες εξαιρέσεις (π.χ. Κάφκα). Εδώ μπαίνει και το ερώτημα αν έχει κανείς το δικαίωμα να στερήσει από τη λογοτεχνία μερικά ακόμα βιβλία, έστω και μισοτελειωμένα, π.χ. του Χέμινγουει, του Τουέιν ή του Τόλκιν. Κι ενώ για τον Larsson δεν τίθεται θέμα εξίσωσης με τους προαναφερθέντες, τα βιβλία του πουλάνε σαν τρελά και ένα ακόμα θα έσπαγε κάθε ρεκόρ. Αυτό από μόνο του θα ήταν υπεραρκετό για να γείρει την απάντηση στο πρώτο ερώτημα προς το "ναι". Παρότι οι συγγενείς του Larsson (και διαχειριστές της περιουσίας του) και η σύντροφός του είναι τυπικοί και πραγματιστές Σουηδοί και δηλώνουν ότι δεν πολυκαίγονται για τα χρήματα, θεωρώ ότι τελικά ακριβώς αυτός θα είναι ο λόγος που αργά ή γρήγορα θα συμφωνήσουν να εκδοθεί το τέταρτο βιβλίο. Αρκεί η μοιρασιά να γίνει με τρόπο που συμφέρει και τις δύο πλευρές. Αν επιτευχθεί αυτό, το γεγονός ότι λείπουν 100 σελίδες θα είναι μηδαμινής σημασίας. Ίσως, μάλιστα, ανοίξει την όρεξη για πέμπτο ή ακόμα και έκτο βιβλίο, αφού ήταν γνωστό ότι ο Larsson δούλευε σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα και είχε ήδη ετοιμάσει προσχέδια της πλοκής για μια σειρά 10 βιβλίων.

Ο τίτλος του βιβλίου αναμένεται να είναι "Η εκδίκηση του Θεού" και είναι περισσότερο επικεντρωμένο στην ιστορία της Salander, της οποίας μεγάλο μέρος έχει αποκαλυφτεί στο τρίτο βιβλίο. Με δεδομένη τη συνεχή δημοφιλία της τριλογίας, την τεράστια επιτυχία της πρώτης αμερικανικής ταινίας και τον προγραμματισμό ολοκλήρωσης της τρίτης ταινίας το 2013, θα έκανα την πρόβλεψη ότι το 4ο βιβλίο, αν τελικά κυκλοφορήσει, θα έχει βγει πριν το τέλος της επόμενης χρονιάς. Άρα, τουλάχιστον για φέτος και του χρόνου, εμείς οι οπαδοί έχουμε κάτι να περιμένουμε.

Posted in | Leave a comment

For tomorrow

Δυο έφηβοι φιλιούνται σ' ένα παγκάκι, τυλιγμένοι σε κασκόλ και γάντια, μόνο τα πρόσωπα τους μισοφαίνονται και τα χνώτα τους όταν παίρνουν ανάσες. Ένα άδειο γκρίζο μπαλκόνι χτες το βλέπεις σήμερα καταπράσινο, γεμάτο ζωή, κανονική ζούγκλα. Ένας ηλικιωμένος κύριος στο λεωφορείο λέει στο φίλο του για τον επικείμενο γάμο της κόρης του και τα μάτια του λάμπουν. Δυο σκυλιά χαίρονται που βρέθηκαν στην πλατεία κι οι κύριοί τους ακόμα περισσότερο, το βλέπεις στα μάτια τους και στην ενθουσιώδη ομιλία τους. Μία κυρία 75+ ετών πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να αλλάξει ταυτότητα γιατί "έκλεισε 20ετία κι είναι παλιά". Είναι από κείνες τις μέρες που χαίρεσαι να κυκλοφορείς μέσα στο κρύο και τη βροχή, γιατί ακόμα κι αν το ξέρεις, βλέπεις με τα μάτια σου ότι ζωή υπάρχει κι ο κόσμος θα συνεχίσει να τη ζει. Κι εκεί που σχεδόν you're hanging on for dear life, βλέπεις πως ό,τι κι αν γίνει, όσα "τέλη εποχής" αν έρθουν, όσες "τελικές λύσεις" και να δοθούν, ακόμα γίνονται πράγματα for tomorrow κι αναθαρρείς λίγο. Εύκολο δεν είναι;

Posted in | 2 Comments

Τα διλήμματα που μας διχάζουν

Όσοι χτες τολμήσαμε να εκφράσουμε τη θλίψη μας για την καταστροφή του κτιρίου του Τσίλερ, που από το 1881 στέκει στην οδό Σταδίου και τη στολίζει, αποκαλεστήκαμε πράσινο χαφιεδότσουρμο που θρηνεί "ντουβάρια", υποστηρικτές μαφιόζων, μπράβων και ευαγών ιδρυμάτων, ψωρο-ελίτ, κι ένα σωρό άλλα. Μόνιμη επωδός ένα δίλημμα, ή οι άνθρωποι ή τα κτίρια, λες και δε μπορούν να συνυπάρξουν δύο θλίψεις σε μια καρδιά, λες και δεν υπήρχαν άνθρωποι που χτες διαμαρτυρήθηκαν για ανθρώπους και την ίδια στιγμή στενοχωρήθηκαν για την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την κληρονομιά της πόλης. Ή το ένα ή το άλλο, ή μάλλον μόνο το ένα, αυτό που έχει να κάνει με "τους ανθρώπους", λες και ο πολιτισμός έχει να κάνει με εξωγήινους.

Αυτός που θέτει τα διλήμματα δε μπορεί να ακούσει, να συνθέσει και να προτείνει. Μπορεί όμως να περιχαρακώσει την άποψή του, να αυτοεγκλωβιστεί και να κατακρίνει τους απέναντι. Είναι εύκολο, βολικό και διχαστικό. Κτήρια ή άνθρωποι, μνημόνιο ή χρεωκοπία, μαζί μας ή εναντίον μας, είναι η ίδια και απαράλλαχτη αδιέξοδη λογική. Το διαζευκτικό χωρίζει, διχάζει, αποξενώνει, όταν αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι να έρθουμε πιο κοντά προς όσους και όσα είναι πραγματικά απέναντί μας. Ίσως, πάλι, ο διχασμός να είναι ένα από τα τελευταία όπλα ενός συστήματος που πεθαίνει βίαια και επώδυνα - αλλά αυτό θα έπρεπε να συσπειρώνει αντί να αποξενώνει περισσότερο.

Δεν έχω υπάρξει πιο απαισιόδοξος απ' ότι σήμερα, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξω. Εξάλλου, μέχρι τον ολοκληρωτικό διχασμό υπάρχουν ακόμα πολλά "ή" που θα ακούσουμε και θα ζήσουμε.

Posted in | 6 Comments
Από το Blogger.