Archive for Ιουνίου 2012

Σημείο αναφοράς

Έχω βάλει παγωμένο τσάι, homemade παρακαλώ, κάθομαι στο αγαπημένο μου μπαλκόνι και ακούω ραδιόφωνο στο laptop - το playlist έχει τώρα Tricky και μετά Air και Massive Attack. Κι είναι η πρώτη φορά που μετά από ούτε θυμάμαι πόσο καιρό αισθάνομαι μια σχετική γαλήνη κι ένα καταλάγιασμα της έντασης των τελευταίων δυόμισι μηνών, από τότε δηλαδή που προκηρύχτηκαν οι εκλογές του Μαΐου μέχρι τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Για να εξηγούμαι από την αρχή, δεν είναι κάτι που έχει σχέση με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα και τη λύση που δόθηκε αλλά με το ότι υπάρχει επιτέλους λύση, υπάρχει ένα δεδομένο με το οποίο πορευόμαστε όλοι προς το μέλλον, όποιο είναι κι αυτό.

Ένα πράγμα που συνειδητοποίησα σε όλο του το μεγαλείο αυτούς τους μήνες είναι ότι η συμπεριφορά ενός λαού που δε διαθέτει το ελάχιστο προσφερόμενο "προϊόν" της δημοκρατίας, δηλαδή μια σταθερή κυβέρνηση, με τουλάχιστον μεσοπρόθεσμη διάρκεια ζωής, είναι συμπεριφορά αγελαία, ποτισμένη από το συλλογικό φόβο της έλλειψης ενός σταθερού σημείου αναφοράς. Καθένας προσπαθεί να δημιουργήσει (ή να γίνει ο ίδιος) αυτό το σταθερό σημείο, προωθώντας με ολοένα και πιο έντονους, μέχρι και βίαιους τρόπους τη δική του εκδοχή της σταθερότητας, προσπαθώντας να πατήσει πάνω στον "αντίπαλο". Όμως το σημείο αναφοράς ισχύει για όλους και ομαλοποιεί τη συμπεριφορά όλων, είτε κανείς το υποστηρίζει είτε όχι, και γιαυτό είναι τόσο σημαντικό. Ακόμα και τα ακραία χαρακτηριστικά του - όπως η εδραίωση του νεοναζισμού στην καρδιά της δημοκρατίας - είναι σημαντικά επειδή είναι πλέον γνωστά και σταθερά.

Κι επειδή τα social media είχαν την τιμητική τους αυτό τον καιρό, έχω να πω πως σχεδόν τα σιχάθηκα. Λένε πως οι μετέχοντες στα social media έχουν (έχουμε) ενισχυμένη κριτική αντίληψη εξαιτίας της συναναστροφής με εκατοντάδες διαφορετικές απόψεις. Σε αυτό το πολωτικό κλίμα δεν περίμενα να δω μεγάλο βαθμό προσέγγισης και σύνθεσης απόψεων, ούτε όμως περίμενα να δω έναν "ιδεολογικό" (ο θεός να τον κάνει) πόλεμο από 3-4 αντίπαλα στρατόπεδα να μάχονται το ένα το άλλο με οπλοστάσια από τσιτάτα, κατηγορίες, πάμπολλες προσωπικές αντιδικίες και προσβολές, πασπαλισμένα με την απαραίτητη δόση έπαρσης του κατέχοντα το μοναδικό σταθερό σημείο αναφοράς. Ειδικά το Twitter ώρες-ώρες γινόταν αβάσταχτο. Αυτή η μαζική, παρανοϊκή συμπεριφορά εύκολα σε συμπαρασύρει. Ούτε εγώ θα μπορούσα να είμαι εξαίρεση: τσαντίζομαι με τον εαυτό μου που αφέθηκε να συμμετάσχει σε αυτό τον παραλογισμό.

Φυσικά, οι καταστάσεις δεν έγιναν ευκολότερες επειδή επιτέλους προέκυψε σταθερή (;) κυβέρνηση, ούτε τα προβλήματα αμβλύνθηκαν. Αλλά τα αποτελέσματα του να ζεις επί μακρόν στην αβεβαιότητα έγιναν φανερότερα από ποτέ. Και για ανθρώπους όπως εγώ, λίγο αναβλητικούς και λίγο επιρρεπείς στην αστάθεια, αυτή η αβεβαιότητα ήταν ψυχοφθόρα και σε προσωπικό επίπεδο. Από τη Δευτέρα μέχρι χτες τακτοποίησα μια σειρά από μικρές υποθέσεις που εκκρεμούσαν και μου δημιουργούσαν μικρά άγχη που με βάραιναν χωρίς λόγο. Υποθέσεις του ενός τηλεφωνήματος, της μιας συνεννόησης που δε μπορούσα να βρω το κουράγιο να κλείσω βιώνοντας τον παραλογισμό της συλλογικής αβεβαιότητας.

Προφανώς αυτή η ηρεμία θα είναι πρόσκαιρη. Μόλις φανούν τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης θα ξαναρχίσει το νερό να πέφτει στο μύλο και η αποδόμηση θα ξεκινήσει. Μόνο που πλέον υπάρχει το σημείο αναφοράς, το σταθερό έδαφος αντί για τον λεπτό πάγο που υπήρχε μέχρι τώρα.

Posted in , | 2 Comments

"θα κουβαλήσεις χιλιάδες δέντρα κομμένα σε 70x100"

Για την παράνομη αφισοκόλληση στη διάρκεια προεκλογικών περίοδων (και όχι μόνο) έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Για παράδειγμα ο e-lawyer συνοψίζει τη σχετική νομοθεσία εδώ. Ο εκλογικός νόμος προβλέπει ειδικούς χώρους για την προβολή των παρατάξεων και απαγορεύει ρητά την ανάρτηση αφισών εκτός αυτών των χώρων. Δεν είναι όμως η νομική πλευρά που θέλω να αναφέρω, ούτε η οδική ασφάλεια, ούτε η προσβολή της αισθητικής και η κατάληψη του δημόσιου χώρου.

Προσωπικά όποτε βλέπω αφισοκολλητές (ή μάλλον αφισοσυρράπτες γιατί πλέον κατά πλειοψηφία τις συρράπτουν γύρω από κολώνες), θυμάμαι αυτή τη φράση που είχε γράψει ο @athensville: "θα κουβαλήσεις χιλιάδες δέντρα κομμένα σε 70x100". Μόνο αυτό αρκεί. Όποιος αισθάνεται εντάξει με τον εαυτό του μέσα σ'αυτή την εικόνα και με το γεγονός ότι έχει συμμετάσχει σ'αυτό τον κύκλο είναι για μένα ξεγραμμένος. Ακόμα περισσότερο, μάλιστα, όταν αποκαλείται και οικολόγος.


Αυτές οι τρεις φωτογραφίες είναι από μία μόνο διασταύρωση, στη Λ. Αλεξάνδρας και Μουστοξύδη. Σε αυτή τη διασταύρωση είναι τοποθετημένες πάνω από 10 αφίσες, ενώ όλη η Λ. Αλεξάνδρας είναι "στολισμένη" από την αρχή μέχρι το τέλος. Κι είναι μόνο μία από τις εκατοντάδες κύριες οδικές αρτηρίες της Αθήνας. Ντροπή.

Υ.Γ. 1: Το χαρτί δεν είναι ανακυκλωμένο, just in case που κάποιος το σκεφτεί
Υ.Γ. 2: Διάβασα ότι και οι ΑνεξΈλληνες έχουν τέτοιες ομορφιές. Επειδή φαντάζομαι ότι είναι σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι, αν κανείς καταφέρει να φωτογραφίσει αφίσα Καμμένου ας στείλει καμιά φωτογραφία για να συμπληρωθεί το καρέ.

Update: Αλεξάνδρας και πάλι, στην πρώτη φωτο ένα σπάνιο φαινόμενο, ΝΔ και Καμμένος μαζί, ευτυχώς που άφησαν το φανάρι ακάλυπτο. Στη δευτερη, ο Βαγγέλης πάνω απ' όλους και όλα, για να συνάδει με το τεράστιο εγώ του. Περαστικά μας.


Posted in | 2 Comments
Από το Blogger.