Archive for Οκτωβρίου 2012

Forever delayed

Περιμένοντας ένα σημαντικό έλεγχο σε έργο που διαχειρίζεσαι και με ένα ταξίδι την ίδια μέρα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια να νιώθεις χαλαρός. Παρότι στα 10+ χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά το έχω περάσει άπειρες φορές το άγχος πριν το meeting (όσες και τα ταξίδια που έχω κάνει) κι ιδιαίτερα όταν θα δω τους υπόλοιπους συνεργάτες και θα με δουν για πρώτη φορά, πάντα υπάρχει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ο δε έλεγχος είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία που έχω ξαναπεράσει και γνωρίζω εξίσου καλά πώς να αντιμετωπίσω. Αυτά τα δύο θα έπρεπε λογικά να μου έχουν δημιουργήσει ένα επίπεδο άγχους σημαντικό αλλά, εντάξει, διαχειρίσιμο. Όμως αυτό που έπαθα την προηγούμενη εβδομάδα κι από το οποίο μόλις σήμερα αρχίζω να συνέρχομαι δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.

Με λίγα λόγια, το άγχος όχι απλά χτύπησε κόκκινο αλλά κι όλες τις αποχρώσεις του μαζί. Μετρούσα τις ώρες, τα λεπτά, μέχρι το κάθε milestone: την άφιξη του ελεγκτή, την αναχώρηση για το αεροδρόμιο, την άφιξη στον προορισμό, το check-in στο ξενοδοχείο, τις ώρες ύπνου, σαν να είχε ενσωματωθεί στο κεφάλι μου ένα doomsday clock που πορευόταν ασταμάτητο προς τα μεσάνυχτα και την ολική καταστροφή. Από όρεξη μηδέν, ένα σάντουιτς κι ένα γιαούρτι (γιαούρτι ρε φίλε) στο αεροπλάνο, ένας τριπλός εσπρέσο κι ένας χυμός το επόμενο πρωί, και τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Και μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής, ακόμα κι όταν τα ορόσημα περνούσαν ένα-ένα και η καταστροφή δεν ερχόταν - κάθε άλλο μάλιστα μιας και όλα πήγαιναν κατ' ευχή και ακόμα καλύτερα.

Προσπάθησα να το σκεφτώ λογικά. Περπατώντας ένα ζεστό και πανέμορφο βραδάκι στην παραλία της πόλης που επισκέφτηκα, πηγαίνοντας προς το καθιερωμένο δείπνο (όπου συζητήθηκαν μεταξύ άλλων η ετυμολογία της λέξης "φέτα", οι ομοιότητες και διαφορές ΧΑ-BNP και αν ο Ed Miliband είναι καλύτερος πολιτικός από Cameron και Clegg), στο αεροδρόμιο επιστρέφοντας την επόμενη μέρα, όλες οι προσεγγίσεις με βάση τη λογική έπεφταν σε τοίχο: με βάση τα δεδομένα των ημερών δεν υπήρχε λόγος άγχους κι αυτό αποδείχτηκε ξεκάθαρα. Κι όμως δε θυμάμαι να έχω αισθανθεί τόσο "stranded helpless, endlessly" τα τελευταία χρόνια.

Είναι οι αντοχές που τελειώνουν, είναι οι απαιτήσεις που αυξάνονται, είναι το συναίσθημα ότι κλωθωγυρίζω στα ίδια και τα ίδια εδώ και χρόνια, είναι ο φόβος της αποτυχίας και το βάρος των απαιτήσεων, είναι η απελπισία και η τρικυμία που προκαλεί η επανεμφάνιση της έλλειψης ενός σημείου αναφοράς. Χωρίς προσωπική προοπτική, χωρίς προοπτική ως κοινωνία και ως χώρα, χωρίς το κουράγιο να αποφασίσω τη μεγάλη αλλαγή γιατί δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω, χωρίς πυξίδα. Λέξεις, πράξεις, συναισθήματα σκορπισμένα από δω κι από κει, χωρίς ειρμό, χωρίς πλάνο, ασύνδετα κι αποσπασματικά και καθυστερημένα. Νομίζω ότι ποτέ ξανά οι δυο λέξεις που φτιάχνουν το όνομα αυτού του μπλογκ δεν είχαν μεγαλύτερη ισχύ από σήμερα, όχι μόνο για μένα. Αισθάνομαι ότι forever delayed είμαστε όλοι, μοιραζόμενοι κάποιους κοινούς λόγους πέρα από τους προσωπικούς μας.

Τώρα που κάθομαι στο μπαλκόνι, αυτό το υπέροχο Σαββατόβραδο, προφυλαγμένος από το Sunday night blues κι έχοντας αφήσει την προηγούμενη βδομάδα πίσω, αυτές οι αράδες βγαίνουν σα νερό. Το Σαββατόβραδο είναι η μοναδική στιγμή της βδομάδας που μπορώ να μαζέψω τις σκέψεις μου και να προσπαθήσω να καταγράψω μερικές από αυτές εδώ μέσα, και να αισθανθώ για μερικές στιγμές λίγο λιγότερο "stranded helpless, endlessly".



Posted in | 1 Comment

Ένα άχαρο déjà vu

Το παρακάτω κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι δημοσιεύτηκε στη συλλογή "Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι" (Ίκαρος, Αθήνα, 1988). Πρέπει να γράφτηκε στα τέλη του '85 - αρχές του '86, "στην αρχή της δεύτερης τετραετίας" των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.




Κανείς μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το περιεχόμενο, όμως δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή η ίδια ρητορική χρησιμοποιείται από τότε που γράφτηκε το κείμενο μέχρι σήμερα για να στηλιτεύσει τη λανθασμένη πορεία προηγούμενων κυβερνήσεων και να αναδείξει την ανάγκη σύμπνοιας και συνεργασίας των πολιτών. Κι αν τότε συνιστούσε μια θεμιτή προσέγγιση, μετά από 27 χρόνια είναι ένα άχαρο déjà vu, μια ανεπιθύμητη επιστροφή, ξανά και ξανά, στην ίδια επαναληπτική και μονότονη ρητορεία περί ομοψυχίας και συλλογικής ευθύνης. Αλλά η ουσία αυτής της επανάληψης έγκειται στην αλήθεια των λεγομένων: ποτέ καμία προσπάθεια δεν υποστηρίχτηκε, δε μπολιάστηκε με το αίσθημα της συλλογικής ευθύνης πολιτών και κυβερνώντων. "Η ομοψυχία, η απαραίτητη" δεν επιτελέστηκε ποτέ. Διχασμός πάντοτε υπήρχε αλλά ήταν καλά κρυμμένος κάτω από μια επίπλαστη ευμάρεια που έδινε σε όλους από κάτι (και πολλά σε λίγους), ίσα για να μη φανεί το ρήγμα που έχασκε κάτω από τα ακριβά χαλιά.

Ίσως το μόνο που έχει αλλάξει από τότε είναι ότι "οι Έλληνες κάποτε, για λίγο έστω, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως". Η εποχή του συλλογικού βαθέως ύπνου τελείωσε βίαια. Οι ξυπνημένοι από το λήθαργο παραπατάνε ζαλισμένοι, ψάχνοντας ένα ιδεολογικό αποκούμπι για να συνεχίσουν να ονειρεύονται ανάπτυξη και εισροή χρημάτων, οι μεν με νέα μοντέλα λειτουργίας της οικονομίας, οι δε με επιστροφή στα παλιά πρότυπα. Εντωμεταξύ οι εξελίξεις οδηγούν ακριβώς στο αντίθετο και "το βάρος των ανησυχιών μας ξεπερνάει", εξακολουθεί να ξεπερνά "τα ανεκτά όρια κινδύνου", παρά το διαφαινόμενο ξύπνημα.

Posted in , | Leave a comment
Από το Blogger.