Η συλλογική εικόνα

Νομίζω ότι μια από τις πιο ισχυρές επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης είναι ότι η συνολική αρνητική εικόνα για την Ελλάδα μεταφέρεται και επηρεάζει την αξιολόγηση σε ατομικό, εταιρικό ή ομαδικό επίπεδο. Η φήμη που συνήθως έχεις χτίσει με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα πλήττεται από ένα κύμα αρνητισμού με βάση μια απροσδιόριστη συλλογική ευθύνη ενός ολόκληρου λαού, συνοδευόμενη από μια χαιρέκακη δήθεν επιβεβαίωση ξεπερασμένων στερεοτύπων για το επίπεδο εργατικότητας και αποτελεσματικότητάς του. Αυτό το πλήγμα έρχεται ακόμα κι όταν έχεις επανειλημμένα και πρόσφατα αποδείξει το αντίθετο. Είναι ένας ιδιότυπος ρατσισμός που τον νιώθεις στο πετσί σου όταν π.χ. ο Ολλανδός συνέταιρος που δεν έχει ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του στέκεται επικριτικά απέναντι στη δική σου συμβολή, ή όταν ο Γάλλος σε ψέγει στο δείπνο επειδή "δεν πληρώνεις τους φόρους σου".

Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που αναγνωρίζουν ότι μέσα στις αντίξοες συνθήκες όχι απλά κάνεις ό,τι μπορείς αλλά συνεχίζεις να εργάζεσαι στο ίδιο υψηλό επίπεδο που γνωρίζουν ότι διαθέτεις. Κι είναι υπέροχο το συναίσθημα να παρευρίσκεσαι, λόγου χάρη, σε συναντήσεις με ανθρώπους από δεκαπέντε χώρες και να αναγνωρίζεται από όλους ότι η πιο ουσιαστική, σε ποιότητα και ποσότητα, συμμετοχή ήταν η δική σου. Μερικές καταστάσεις, όπως το θρίαμβο των στερεοτύπων, δεν αξίζει να παλεύεις να τις αλλάξεις, όμως εκεί που το έδαφος είναι γόνιμο αξίζει να δώσεις παραπάνω από αυτό που θεωρείται επαρκές. Κι αυτό αξίζει να το κάνεις όχι μόνο για τον εαυτό σου αλλά και γι'αυτή τη συλλογική εικόνα τούτης της χώρας, όταν έχεις την ικανότητα, έστω και στο ελάχιστο, να την επηρεάσεις θετικά.

. Bookmark the permalink.
Από το Blogger.