The joy of cooking

Η κουζίνα είναι το αγαπημένο μου μέρος στο σπίτι, τελεία και παύλα. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Όταν έβλεπα τον πατέρα μου, χαμένο μέσα σε κατσαρόλες και ατμούς, να μαγειρεύει είτε για την οικογένεια είτε για καλεσμένους και να χαίρεται βλέποντας άδεια πιάτα και ευχαριστημένους συνδαιτημόνες, δε μπορούσα να σκεφτώ πόσο πολύ θα με επηρέαζε στο μέλλον. Έστω κι αν με έμαθε να εκτιμώ την αξία του καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με φρέσκα υλικά και του "τραπεζιού" που τείνει να είναι από τις ελάχιστες στιγμές που φέρνουν κοντά ένα ζευγάρι, μια οικογένεια, φίλους.

Δε χρειάζονται πολύπλοκα σκεύη, άπειρα βιβλία με συνταγές και περιοδικά και εξειδικευμένες γνώσεις για να νιώσεις την ελευθερία της δημιουργίας μέσα σε μια κουζίνα. Τα βιβλία που χρησιμοποιώ περισσότερo είναι 4-5 και δοκιμασμένα, δηλ. πιτσιλισμένα με λεκέδες από το μαγείρεμα, με τσακισμένες σελίδες, με post-it για να μου θυμίζουν τις δικές μου παραλλαγές. Ο Γύρος του Κόσμου με ένα Πηρούνι του Μιχάλη Κωττάκη, το Jamie's Italy και το Jamie Does... του Jamie Oliver, η Χρύσα Παραδείση (η Julia Child της ελληνικής κουζίνας κι από τα αγαπημένα μου βιβλία), κι άλλα 1-2 reference books με βασικές τεχνικές, και μερικά ακόμα για πιο περιστασιακή χρήση. Βάλε και μερικά blogs: το Λαχανόκιτσο, τη Θεία Σοφία το I Am A Food Blog κι ένα δυο ακόμα. Τα δε σκεύη μου λίγα και καλά. "Τουρλουμπούκι" θα πεις, και με το δίκιο σου, μεγάλε Έλληνα γκουρμέ, αλλά η δουλειά γίνεται μια χαρά όταν το ζητούμενο είναι αξιοπρεπές ερασιτεχνικό home cooking.

Το θέμα είναι ότι οι συνθήκες των τελευταίων μηνών στη δουλειά και η συνειδητοποίηση ότι κάποια πράγματα έχουν εδώ και πολύ καιρό πάρει λάθος κατεύθυνση, έχουν απομυζήσει κάθε ευχαρίστηση από την ενασχόληση με την κουζίνα. Εδώ συμβαίνει κάτι παράξενο: ενώ άλλες αγαπημένες ασχολίες (π.χ. τρέξιμο) τις σκέφτομαι ως αποδράσεις όταν τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, για να μπορώ να μαγειρέψω πρέπει πρώτα να νιώθω καλά. Κάπου εκεί σκέφτομαι τον πατέρα μου που μπορούσε να μαγειρέψει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες (ψυχολογικές ή άλλες) με την ίδια απαράμιλλη επιτυχία. Ψάχνοντας να βρω τον τρόπο του, είχα καταλήξει στο ότι όσο πιο αποστασιοποιημένος είσαι στην κουζίνα, όσο πιο μηχανικά μαγειρεύεις, τόσο πιο σίγουρη είναι η επιτυχία κάθε φορά. Από την άλλη, θυμόμουν το Como Agua para Chocolate της Laura Esquivel (ω ναι, ήμουν μικρός όταν το διάβασα) και τον τρόπο που η Tita μετουσιώνει τα συναισθήματά της σε φαγητό. Μπέρδεμα.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω αυτοβιογραφικά βιβλία γνωστών σεφ, όπως το Kitchen Confidential του Tony Bourdain και τα Playing with Fire και Humble Pie του Gordon Ramsay. Παρά τη μεγαλομανία και την προφανή υπερβολή στη γραφή για να συνάδει με τους over-the-top χαρακτήρες τους, βρίσκω μια κοινή βασική διαπίστωση με εμένα και νομίζω κάθε ερασιτέχνη οικογενειακό μάγειρα. Αυτή τη διαπίστωση ο Bourdain εξέφρασε λιτά και εξαιρετικά, όταν ως παιδί δοκίμασε το πρώτο του όστρακο, ως εξής: "Food had power. It could inspire, astonish, shock, excite, delight and impress", είτε πρόκειται για τους σεφ που βρίσκονται στην πρωτοπορία της γαστριμαργικής δημιουργίας, είτε για τον ερασιτέχνη που δοκιμάζει και δημιουργεί για την οικογένεια και για τους φίλους. Εντάξει, πάντα τηρουμένων των αναλογιών - ένα επιτυχημένο οικογενειακό τραπέζι αντί για αστέρι Michelin θα κερδίσει μερικά επιδοκιμαστικά σχόλια. Υπάρχει όμως μεγαλύτερη χαρά για τον ερασιτέχνη μάγειρα από το να απολαμβάνουν καλό φαγητό οι άνθρωποι που αγαπά;

Ίσως τελικά το μυστικό της επιτυχίας είναι στο πόσο αγαπάς αυτούς για τους οποίους μαγειρεύεις, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σου.


* Ο τίτλος του post είναι από το ομώνυμο βιβλίο της Irma Rombauer, αμερικανίδας νοικοκυράς, που εκδόθηκε το 1931 και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία μαγειρικής όλων των εποχών. Τείνω να πιστεύω ότι ο τίτλος τα λέει όλα για την επιτυχία του βιβλίου.

This entry was posted in ,. Bookmark the permalink.
Από το Blogger.