Archive for Ιανουαρίου 2013

Ρέκβιεμ για τρία πανεπιστήμια

Σήμερα ο Υπουργός Παιδείας ανακοίνωσε ορισμένες σημαντικές αλλαγές στο χάρτη της πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης της χώρας. Ισως η σημαντικότερη, από άποψη επιπτώσεων, είναι η συγχώνευση πέντε πανεπιστημίων της Αθήνας σε ένα Ομόσπονδο Πανεπιστήμιο που θα αποτελεί τον τρίτο πανεπιστημιακό πόλο στην πρωτεύουσα μαζί με το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Ανακοινώθηκαν όμως και άλλες αλλαγές, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές.

Η είδηση της κατάργησης τριών περιφερειακών πανεπιστημίων στο πλαίσιο αυτής της αναδιάρθρωσης μου προξένησε μια κάποια θλίψη. Τρία νέα πανεπιστήμια, ηλικίας τεσσάρων ως δέκα ετών, κλείνουν ως αυτόνομες οντότητες και οι ακαδημαϊκές τους δραστηριότητες απορροφώνται από άλλα ιδρύματα. Τη θλίψη μου τη γεννάει η αντιμετώπιση των πανεπιστημίων ως δημόσιων υπηρεσιών που μπορούν να ιδρύονται και να καταργούνται κατά το δοκούν. Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μεγαλώνει, ωριμάζει, αποκτά χαρακτήρα, αφήνεται να βρει και να δημιουργήσει τους δικούς του πόρους, τη δική του παράδοση στον ερευνητικό και εκπαιδευτικό τομέα. Να ανταγωνιστεί και να αξιολογηθεί διαχρονικά σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, να μετρήσει τις δυνάμεις του με βάση ακαδημαϊκά μέτρα και σταθμά, να δημιουργήσει τη δική του ερευνητική αριστεία και εκπαιδευτική πρακτική. Να μπορεί εν τέλει, αν δεν επιτύχει τους στόχους του, να αλλάξει ή να θέσει τέλος στη λειτουργία του από επιλογή και όχι από επιβολή. Ίσως αυτά τα τρία πανεπιστήμια να στερήθηκαν την ευκαιρία μιας αξιοπρεπούς προσπάθειας στο πλαίσιο της αντιμετώπισής τους ως ακόμα μίας δημόσιας υπηρεσίας που μπορεί να καταργηθεί. Το θλιβερό αποτέλεσμα είναι ένα ακούσιο τέλος μέσα σε ένα κλειστό και συγκεντρωτικό περιβάλλον που δε δίνει σημαντικές ευκαιρίες ανάπτυξης πέρα από τα στενά κρατικά όρια.

Από αυτές τις πρόχειρες σκέψεις νομίζω ότι γίνεται προφανής η ανάγκη για αυτονομία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, που θα μπορούν να καθορίζουν τη μοίρα τους βάσει των δικών τους στρατηγικών επιλογών.

Leave a comment

Τσέκλιστ

Έχω ξεκινήσει το 1Q84 του Murakami εδώ και τρεις βδομάδες κι έχω διαβάσει 120 σελίδες, 120 περισσότερες απ'όσες διάβασα συνολικά τους τελευταίους 3 μήνες του '12. Με αυτό το ρυθμό προβλέπω να το τελειώσω κάπου τον Ιούνιο, που είναι μια καλή περίοδος για ν'αρχίσω να σκέφτομαι τι θα διαβάσω στις διακοπές. Τουλάχιστον θα το τελειώσω. Τσεκ.

Το τελευταίο μου τσιγάρο το έκανα το βράδυ της Πρωτοχρονιάς στο Mojo, καθώς κράζαμε με τους άλλους της παρέας τις αρχαίες μουσικές επιλογές του ντι τζέι - ιδιοκτήτη που μας πήγαιναν πίσω στην εποχή του Top FM, του Hippy Hippy Shake και της τέχνης να πατάς το REC ακριβώς όταν άρχιζε το τραγούδι στο ραδιόφωνο για να βγει καλή η συλλογή στη C-60. Αυτές τις 18,5 μέρες θα είχα καπνίσει 4 πακέτα, θα είχα ρουφήξει στα πνευμόνια μου 0,6 γραμμάρια πίσσας. Τη διαφορά τη νιώθω ήδη. Τσεκ.

Το άγχος που πέρασα τους τελευταίους μήνες του '12, μέχρι και την τελευταία διαολεμένη εργάσιμη μέρα, έχω ορκιστεί ότι δε θα το ξαναπεράσω ποτέ ξανά στη ζωή μου, με οποιοδήποτε κόστος για οποιονδήποτε επηρεάζεται από τις πράξεις μου. Ήδη φάνηκε μια φορά, το αισθάνθηκα, το ξεκουβάλησα και το μετέφερα εκεί που έπρεπε. Τσεκ.

Είπα ν'αρχίσω να φρεσκάρω τα somewhat παρωχημένα μουσικά μου ακούσματα, μιας και το '12 μόνο τη Lana del Rey και τον Martin Rossiter τους έπιασα απ'την αρχή (άντε και τους Alabama Shakes, και το καινούριο των Black Keys). Μπορώ να πω ήδη ότι το καινούριο LP των Yo La Tengo, που κυκλοφόρησε μόλις προχτές, θα είναι εύκολα μέσα στα 20 καλύτερα της χρονιάς, κάτι που μάλλον θα συμβεί και με αυτό των Villagers. Τσεκ.

Μια κατηφόρα μέχρι το καλοκαίρι. Τσεκ.

Κάτι άλλα προσωπικά, too personal για να γραφτούν εδώ, τσεκ κι αυτά. Μέχρι τώρα.


Κι είναι μόνο 19 Ιανουαρίου. Αλλά είναι μόλις 19 Ιανουαρίου.

2 Comments
Από το Blogger.