Archive for Μαρτίου 2013

Ανατομία ενός ταξιδιού

Πρωινή πτήση. Στο αεροπλάνο προσπαθώ να μετριάσω το άγχος α) κάνοντας ότι δουλεύω και β) παρατηρώντας άχρηστες λεπτομέρειες. Όπως για παράδειγμα τη βιώσιμη σοκολάτα που τρώω πηγαίνοντας σε συνάντηση έργου για τη βιωσιμότητα.



Φτάνω στο χώρο της συνάντησης, που τυπικά είναι λιτός, ψυχρός, ως και κλινικός. Ανεβάζω παλμούς, παρότι το κλίμα είναι φιλικό και οι συνεργάτες προσμένουν τη συμμετοχή μου. Νομίζω ότι αυτό το τελευταίο με τρομάζει - αλλά μπορεί να είναι και το άσπρο.



Η ομάδα κάνει καλή δουλειά, αν και πάντα υπάρχουν συνεργάτες που συμμετέχουν περισσότερο από άλλους. Αναρωτιέμαι πώς να είναι στην προσωπική τους ζωή αυτοί που είναι πιο παθητικοί στις συναντήσεις. Έχω την εντύπωση ότι αυτά τα δύο δεν πάνε απαραίτητα μαζί.


Οι ώρες περνάνε, μαζί και το άγχος. Αρχίζω να σκέφτομαι τι θα κάνω μετά τη συνάντηση, νιώθω ότι θέλω να φύγω. Έκανα το καθήκον μου και με το παραπάνω, τώρα είναι η σειρά της πόλης να με ανταμείψει. Αλλά η δουλειά που πρέπει να γίνει είναι ακόμα αρκετή, γιαυτό υπομονή.


Το μόνιμο ερώτημα είναι αν στο τέλος της πρώτης μέρας θα υπάρχει ακόμα φυσικό φως για φωτογραφίες. Αυτή την εποχή ίσα που προλαβαίνω πριν το σούρουπο γίνει νύχτα. Όμως η νύχτα ξέρει ότι προτιμάς την ημέρα και προσπαθεί να σε δελεάσει προσφέροντάς σου εικόνες σαν κι αυτή.


Όταν το δείπνο τελειώσει, μπορεί κάποιοι να συνεχίσουν το socializing. One-off παρέες μεταξύ συνεργατών, που βρίσκονται μαζί λίγο από ανάγκη να μην πάνε στο δωμάτιο απ'τις 10 και λίγο επειδή γουστάρουν. Αυτή τη φορά το παρεάκι κόλλησε κάπως καλύτερα.


Τη δεύτερη μέρα ξεκινώ νωρίτερα για τη συνάντηση από μια μεγαλύτερη διαδρομή που σχεδίασα το προηγούμενο βράδυ, μέσα στην παραζάλη της αϋπνίας, της έντασης και του λίγο παραπάνω αλκοόλ. Ο δροσερός αέρας με ξυπνάει και για πρώτη φορά βλέπω την πόλη στο φως της μέρας και στον καθημερινό της κύκλο.


Χαζεύω το γοτθικό της χαρακτήρα και σκέφτομαι ότι αντί για Coetzee και Eagleman έπρεπε να είχα πάρει μαζί μου Ken Follett.


Μόλις τελειώσει κι η δεύτερη μέρα, κι αν είμαι τυχερός, μπορεί να έχω δυο-τρεις ελεύθερες ώρες. Οι πιο πολύτιμες ώρες του ταξιδιού, ολόδικές μου. Εγώ, οι σκέψεις μου κι η πόλη. Η ανταμοιβή μου.


Η πόλη θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στην Ευρώπη. Αυτή τη φορά ήταν η Γάνδη - πιο παλιά το Ρότερνταμ, η Φλωρεντία, η Δρέσδη, η Μαδρίτη και τόσες άλλες. Κι αυτή η ανατομία του ταξιδιού δεν είναι ποτέ βαρετή.

1 Comment
Από το Blogger.